tag:blogger.com,1999:blog-334986702012-01-31T05:44:24.338+02:00Night callsSofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.comBlogger411100tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-65806626384436220472007-08-29T19:33:00.000+03:002007-08-29T19:36:30.528+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RtWdaVhk-YI/AAAAAAAAARY/dXCcZqz5mDE/s1600-h/rothko3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5104158828474464642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RtWdaVhk-YI/AAAAAAAAARY/dXCcZqz5mDE/s400/rothko3.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#cc0000;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Σκηνή έκτη</strong> (4 μέρες μετά την πέμπτη σκηνή)</span></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Κάθομαι στο μαγαζί. Εδώ και λίγο καιρό, πηγαίνω άκεφος. Το μυαλό μου είναι στην Άντζελα. No way out. Η κατάσταση είναι γνωστή, τα δεδομένα έχουν αποκωδικοποιηθεί. Κι όμως λύση δεν υπάρχει. Τέλμα. Πίνω μια γουλιά από το ποτήρι μου και αφηρημένος κοιτώ μια κοπέλα να χορεύει στο στύλο. Νοιώθω δίπλα μου μια παρουσία. Κι ένα φιλί στο μάγουλο. Είναι η Μάσα, η κολλητή της. Τα μεγαλύτερα βυζιά στην νύχτα - φυσικά εννοείται, γιατί από τεχνητά υπάρχει κάθε μέγεθος και σχήμα. Μια κοπέλα ξηγημένη, πάνω από 10 χρόνια στα στριπτιζάδικα. Από τις παλιοσειρές. Από αυτές που έχουν τραβήξει πολλά. Παντρεμένη δυο - τρεις φορές, με μια κόρη ούτε και γω ξέρω από ποιον γάμο, μπερδεύεσαι από ένα σημείο και πέρα. </span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Τι κάνεις ρε;"</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - 'Ο,τι μ' αφήνουν."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Καλό! Ξέρεις πόσο καιρό μου πήρε για να καταλάβω το ελληνικό χιούμορ; Πολύ."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Η κόρη σου καλά; Φέτος θα πάει σχολείο, έτσι δεν είναι;"</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Ναι ρε συ, θα πάει πρώτη τάξη. Και είναι μεγάλη γάτα. Δεν μπορώ να την κάνω καλά. Πού θα πάει; Κάποια φορά θα τύχει να τη γνωρίσεις. Θέλω να μου πεις τη γνώμη σου, γιατί εγώ μπορεί να λέω και μαλακίες από την μεγάλη αγάπη που της έχω."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Δεν μου λες ρε συ Μάσα, ήρθες να συζητήσουμε για την κόρη σου;"</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Όχι. Για την αγάπη σου ήρθα να συζητήσουμε"</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Πότε σου είπα πως είναι η αγάπη μου; Απλώς την γουστάρω."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Καλά, καλά. Τέλος πάντων. Γιατί δεν πας να την δεις; Αφού περιμένει."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Και εγώ περίμενα. Πάνω από ένα χρόνο. Και τι έγινε;"</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Έλα ρε συ, λες και δεν ξέρεις. Είναι τρελλή μαζί σου, αλλά δεν μπορεί να αφήσει τον άλλο. Και συ δεν τη βοηθάς καθόλου."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Πράγμα που σημαίνει πως δεν την πιέζω όπως πρέπει. Δεν της προσφέρω καταφύγιο, σπίτι, χρηματική υποστήριξη. Δεν της δείχνω έτοιμη τη λύση, της προκαλώ ανασφάλεια. Μα δεν μπορώ να το κάνω. Δεν γίνεται να υποσχεθώ κάτι σε μια γυναίκα, που είναι με άλλον. Δεν το επιτρέπει ο εγωισμός μου. Και αν το κάνω... Κι αν έρθει μαζί μου, πώς θα ξέρω αν ήρθε λόγω των αισθημάτων της και όχι λόγω βολέματος; Αυτό πού το βάζεις; Αποκλείεται. Το ρίσκο που αναλαμβάνουμε είναι το μέτρο των αισθημάτων μας για τον άλλο. Το άλμα στο κενό. Και η ελπίδα, η προσμονή, η πίστη πως ο άλλος θα απλώσει το χέρι του και θα μας πιάσει. Αν με ρωτάτε, μόνο έτσι αξίζει να ξεκινά μια σχέση. </span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Και ούτε πρόκειται να την βοηθήσω, όπως εσύ το εννοείς. Μετά, ό,τι θέλει το κορίτσι. Μετά όμως!"</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Τι να σου πω τώρα... Εγώ λέω να πας να τη δεις." Επιμένει η Μάσα.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Εγώ λέω να μου πεις καλύτερα για την κόρη σου."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Σκηνή έβδομη</strong> (περίπου 20 μέρες μετά)</span></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Κατά τις δυόμιση τη νύχτα, πίνω καφέ στο Θησείο με τον Πέτρο. Φίλος καλός, αλλά τόσο διαφορετικός από μένα. Ειδικά στην αντιμετώπιση των γυναικών. Στο μυαλό του είναι αδιανόητο που δεν είμαι με την Άντζελα. Και φταίω εγώ, λέει. Της φέρθηκα πολύ καλά, της πρόσφερα αυτό που ήθελε. Δεν "έπαιξα" μαζί της, δεν την έφτυσα, δεν την πλήγωσα. Η θεωρία του γραμματόσημου, για άλλη μια φορά στο προσκήνιο: Όσο τη φτύνεις, τόσο κολλάει.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Αλήθεια είναι αυτό, στις περισσότερες των περιπτώσεων. Μόνο που δεν μπορείς να το κάνεις πάντα, εγώ τουλάχιστον. Όχι από σεβασμό στην άλλη, όσο από σεβασμό στα αισθήματά σου. Όταν κάτι είναι πιο βαθύ, πέρα από την κάβλα και κάνα δυό γαμήσια, δεν μπορώ να προκαλώ "τεχνητές κρίσεις". Όχι πριν εξαντλήσω όλα τα περιθώρια τουλάχιστον.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Μα τα εξάντλησες πια ρε μαλάκα" επιμένει ο Πέτρος. " Ή κάνε αυτό που πρέπει ή άστη να πάει να γαμηθεί". " - Πρέπει να της προκαλέσεις ένα σοκ. Πρέπει να αισθανθεί πως σε έχασε, μόνο έτσι μπορεί να κινηθεί το μυαλό της. Να κάνει κάτι ουσιαστικό."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Ή να εξαφανιστεί..."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Ναι ρε ας εξαφανιστεί. Δηλαδή και τώρα που γυροφέρνετε ο ένας τον άλλο, τι γίνεται; Άσε με ρε μαλάκα, βαρέθηκα."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Αυτό να μου πεις. Άσε που παραβαίνω και τον πρώτο νόμο: Ποτέ μην προσπαθήσεις να εξηγήσεις τα λόγια ή τη συμπεριφορά μιας στριπτιζέζ σαν να είναι κανονική γυναίκα. Νόμος απαράβατος. Δίκιο έχεις ρε Πέτρο. Λοιπόν, άκου να δεις τι θα γίνει. Σκέψου τι πρέπει κατά τη γνώμη σου να κάνω. Ό,τι μου πεις θα το κάνω. Στο λόγο μου."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Σκηνή όγδοη</strong> ( την επόμενη νύχτα)</span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Το σχέδιο εκπονήθηκε. Η δέσμευσή μου δεδομένη - πρέπει να το εκτελέσω. Δεν μπορώ αν κάνω πίσω. Συναντηθήκαμε με τον Πέτρο κατά τη μία, ήπιαμε καφέ. Με ενημέρωσε για τις λεπτομέρειες του σχεδίου.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Μήπως παραείναι..."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Μην αρχίζεις τις μαλακίες. Έδωσες το λόγο σου. Σκάσε και κάνε ό,τι σου λέω."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Εντάξει."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Φτάνουμε στο στριπτιζάδικο που δουλεύει η Άντζελα. Η ώρα είναι δύο και - μπαίνουμε. Καθώς προχωρώ στο χώρο υποδοχής, αναρωτιέμαι αν θα δουλεύει σήμερα ή θα έχει ρεπό. Περνάμε μια πόρτα και το μάτι μου πέφτει στα 2 φλίπερ που στέκουν σβηστά και σκονισμένα. Απομεινάρια μιας άλλης δεκαετίας. Το μαγαζί αποπνέει φθορά και πτώση. Θα μπορούσε να γίνει το αγαπημένο μου. Περπατώντας, κοιτάω όσο μπορώ να διακρίνω τη φθαρμένη μοκέτα. Προχωρούμε στα εσώτερα. Πριν καν έρθει ο μετρ, για να μας οδηγήσει σε κάποιον καναπέ, το πρώτο πρόσωπο που αντικρύζουμε από το μαγαζί, είναι η Άντζελα.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Με βλέπει. Κοιταζόμαστε. Είναι που μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα το πολύ, τα μάτια μπορούν να αλλάξουν τέσσερις και πέντε φορές έκφραση: έκπληξη, χαρά, ανακούφιση, έρωτας, φόβος.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Πέφτει στην αγκαλιά μου. Σφίγγοντάς με, ξεφυσάει και ακουμπάει το κεφάλι της μεταξύ ώμου και στέρνου - χαλάρωση. Φιλιόμαστε στα όρθια, στη μέση της σάλας. Οι άνθρωποι του μαγαζιού κοιτούν με απορία. Ένας ξένος - εγώ - που μόλις μπήκε, φιλιέται με την κοπέλα. Ασυνήθιστο. </span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Καθόμαστε στο καναπέ. Μόνο τότε μου μιλάει.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Τι κάνεις, όλα καλά;"</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Όλα καλά, εσύ πώς πας;"</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Αρχίζει μια συνομιλία από αυτές που άλλα λένε κι οι δύο και άλλα θέλουν να πουν. Κρατάει κάνα δεκάλεπτο. Στο μεταξύ, μια παλιά γνωστή έχει έρθει και κάθεται με τον Πέτρο. Αυτός βέβαια το νου του τον έχει σε μένα. Έχει προηγηθεί και εγκάρδιος χαιρετισμός του με την Άντζελα. Και τότε έρχεται η στιγμή.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Να πάρω ένα ποτό, μωρό μου;"</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Από συνήθεια πάω να πω ναι. Ίσα που το προλαβαίνω.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Όχι μωρό μου, να μην πάρεις."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Έκπληξη. Ανοίγουν διάπλατα τα μάτια της. Απορία.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Μα τι λες; Τρελλάθηκες; Θα φύγεις;"</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Όχι μωρό μου, δεν θα φύγω. Αφού όμως είμαι πελάτης, εγώ θα αποφασίσω πώς θα ξοδέψω τα λεφτά μου."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Αρχίζει να σκέφτεται πως θα την διώξω και θα κάτσω με άλλη, για να της την σπάσω. Η αλήθεια όμως είναι χειρότερη.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Θες να φύγω;"</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Όχι φυσικά. Θέλω αν πάμε να μου κάνεις πριβέ χορό."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Με κοιτάει σαν να είμαι εξωγήινος. Δεν πιστεύει σε αυτό που ακούει.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Μου κάνεις πλάκα. ε;" ρωτάει με ένα μισερό χαμόγελο στα χείλη της. Φοβάται τη συνέχεια. Δίκιο έχει.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Με βλέπεις να γελάω; Όχι, θέλω χορό. Να νοιώσω το σώμα σου γυμνό πάνω μου, να σε χαιδέψω, να φιλήσω τις ρόγες σου, να γευτώ την ηδονή σου. Αυτό θέλω. Όσες κάρτες κι αν κοστίζει."</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Αυτό αποκλείεται" ψελλίζει, ενώ ήδη τα δάκρυα αρχίζουν να κυλάνε στα μάγουλά της. "Ξέχασέ το".</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Την κοιτάω χωρίς να μιλάω. Πάντα μου άρεσε το βουβό της κλάμα. Ομορφαίνουν τα μάτια. </span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - 'Η αυτό ή τίποτα" λέω μετά από κάποιο διάστημα. Κοιτάει γύρω της. Ψάχνει κάποια φίλη της. Για να το πει. Για να κλάψει. Για υποστήριξη. Σκοτάδι γύρω. Με κοιτάει ξανά, περιμένει να ξυπνήσει από το κακό το όνειρο. Εις μάτην. Σηκώνεται αμίλητη. Με κοιτάει μια τελευταία φορά και απομακρύνεται αργά. Εξουθενωμένη. Κι εγώ. Περισσότερο.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div align="center"><strong><span style="font-family:trebuchet ms;color:#cc0000;">To be continued</span></strong></div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-6580662638443622047?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-3758562745961658792007-07-31T04:29:00.000+03:002007-08-29T19:35:01.606+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rq6ftgxK4VI/AAAAAAAAARQ/KCNtg3U2-B8/s1600-h/Pollock-Number-One-1948.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093183832841707858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rq6ftgxK4VI/AAAAAAAAARQ/KCNtg3U2-B8/s400/Pollock-Number-One-1948.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#cc0000;"><strong>Σκηνή πρώτη</strong> (από τις πολλές)</span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Στον καναπέ, στο στριπτιζάδικο, καθισμένοι βλέπουμε ο ένας τα μάτια του άλλου σαν να είναι η πρώτη φορά. Μερικά δευτερόλεπτα που μοιάζουν ώρες. Σε απόλυτη ησυχία, ενώ τα ηχεία τρίζουν από την ένταση του techno κομματιού που παίζει. Της είχα πει την τελευταία φορά πως θα περιμένω μιαν απάντηση. Ήταν η ώρα, αν και ήξερα τι θα ακούσω από την ώρα που έκανα την ερώτηση. Όμως, έτσι έπρεπε.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Λοιπόν;" είπα με την ταχυπαλμία που προηγείται της θλίψεως.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Γιατί γαμάς μυαλό μου;", απάντησε με απόγνωση. " Αφού σου είπα πως λυπάμαι αυτόν. Δεν μπορώ να φύγω , περιμένω μόνο κάποτε να φύγει αυτός. Και ξέρω πως εσύ δεν περιμένεις. Να βρεις μόνο μια καλή κοπέλα. Θα χαρώ, μπορεί να κλάψω αλλά θα χαρώ."</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#cc0000;"><strong>Σκηνή δεύτερη</strong> (μετά από 10 μέρες)</span></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Κάθομαι στον καναπέ, τον ίδιο πάντα, με μιαν άλλη κοπέλα. Όχι τυχαία. Αυτή που ζήλευε περισσότερο η Άντζελα. Η άλλη, μες στην καλή χαρά, μες στις περιπτύξεις. Ο γυναικείος ανταγωνισμός στο μέγιστο. Να σου τον πάρω, να τον χάσεις. Εγώ ανταποκρίνομαι και με την άκρη του ματιού κοιτώ στο μαγαζί τι κάνει η Άντζελα. Γυροφέρνει τα τραπέζια και ψάχνει πελάτη. Άνευρα, σπασμωδικά, με το μυαλό της στον δικό μας καναπέ.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#cc0000;"><strong>Σκηνή τρίτη</strong> (μιάμιση ώρα μετά)</span></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Το παίρνει απόφαση. Πλησιάζει στον καναπέ, έχει πιεί πολύ. Έρχεται στο πλάι του καναπέ και χαιρετάει. Ανταποδίδω τον χαιρετισμό - η άλλη κοπέλα στην αγκαλιά μου περιμένει την έκρηξη. Αμηχανία. Μετά από μισό λεπτό που στεκόταν όρθια, σαν καλαμιά στον κάμπο, με κόπο πάνω στα ψηλοτάκουνά της (ποτό γαρ), με την καρδιά μου να σπαράζει στο θέαμα, επιστρατεύει όλη την ευγένεια που είχε:</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Μπορώ να καθήσω λίγο μαζί σου;"</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Μα αφού βλέπεις μωρό μου πως έχω παρέα" απαντώ και νομίζω πως δεν ακούγονται αυτά που λέω. Θέλω να την πάρω αγκαλιά, όμως έτσι πρέπει να κάνω. Κόλαση, ελπίζω μόνο να μην φαίνεται στη μούρη μου.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Γυρίζει και απομακρύνεται σαν σε slow motion με το αγέρωχο αν και μεθυσμένο περπάτημά της.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#cc0000;"><strong>Σκηνή τέταρτη</strong> (πέντε μέρες μετά)</span></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Είμαι χωρίς γυναικεία παρέα στον καναπέ. Η "άλλη" έχει ρεπό. Η Άντζελα όχι. Έρχεται και χαιρετάει την παρέα μου. Εμένα τελευταίο, σαν να μην τρέχει τίποτα. Κοντοστέκεται για λίγο, μήπως την καλέσω να κάτσει μαζί μου. Δεν κάνω κίνηση. Απομακρύνεται.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Μετά από δύο ώρες και πέντε-έξι ποτά, έρχεται ξανά - εγώ πάντα μόνος, στο μαγαζί καμία δεν έρχεται στην παρέα μας αν δεν προσκληθεί ή αν δεν είναι από τις "δικιές" μας. Κάθεται. Κοιταζόμαστε. Αμηχανία - ξανά. Μιλάει στα Αγγλικά. Το κάνει όποτε είναι σε σύγχυση.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Γιατί δεν με φωνάζεις να καθήσω;"</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Μα αφού το συμφωνήσαμε. Δεν θα ξανακάτσουμε μαζί. Δεν μπορεί να συνεχίζεται αυτή η κατάσταση."</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Λίγα λεπτά σιωπής.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Μα καλά, με την Τζένη; Με την Τζένη;" </span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Τζένη είναι η "άλλη".</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Γιατί μωρό μου; Μια χαρά κοπέλα είναι."</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Ναι φυσικά. Όμως εγώ δεν μπορώ να σε βλέπω με άλλη". Ήμουν ο γκόμενός της στο μαγαζί! Όχι την μέρα, όχι έξω, μέσα κει όμως, ήμουν δικός της.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Και τι να κάνουμε; Τελείωσαν αυτά είπαμε" επιστρατεύω όση δύναμη διαθέτω, ελπίζω μόνο η ηθοποιία μου να την πείθει.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Να μην ξανάρθεις στο μαγαζί! Σε παρακαλώ! Δεν αντέχω άλλο."</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Αυτό να μην το ξαναπείς. Θα πηγαίνω όπου γουστάρω. Και στο μαγαζί θάρχομαι, πάρτο απόφαση."</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Καλά τότε, θα φύγω εγώ από το μαγαζί. Θα πάω αλλού. Μην με ψάξεις. Γεια σου μωρό μου". Φιλί στο μάγουλο, βλέμμα, αγέρωχο περπάτημα απομάκρυνσης.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#cc0000;"><strong>Σκηνή πέμπτη</strong> ( 2 εβδομάδες μετά)</span></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Είμαι στον καναπέ και έρχεται η αδελφή της Άντζελας να χαιρετήσει.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Γεια σου family" έτσι με αποκαλεί εδώ και καιρό.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Γεια σου κούκλα μου, μια χαρά σε βλέπω. Μου φαίνεται μάλιστα πως πήρες και κάνα δυό κιλά". Έχει πρόβλημα αδυναμίας, μια κούκλα, μια γυναικάρα, που δεν ξεπερνά όμως τα 45 κιλά. Ψυχολογικοί οι λόγοι.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Ξέρεις, από τότε που χώρισα νομίζω πως άρχισα να παίρνω λίγο βάρος."</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Μπράβο!"</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Ξέρεις η αδελφή μου δουλεύει στην Πειραιώς (μου λέει το μαγαζί)."</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Πρέπει να ήταν η τεσσαρακοστή φορά που το άκουγα. Όλες οι κοπέλες που ήξεραν τι συμβαίνει, με ενημέρωναν ανελλιπώς και επαναληπτικώς.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Το ξέρω μωρό μου, το ξέρω" αποκρίθηκα.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Καλά, δεν την αγαπάς πια; Ούτε πας να τη δεις, ούτε με ρωτάς γι' αυτή"</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Έτσι μου ζήτησε η ίδια. Να μην πάω. Το ότι είναι καλά το μαθαίνω. Αυτό αρκεί."</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Και δεν μου λες, με τη Τζένη, έχετε σοβαρή σχέση;"</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Χαμογελώ. Η αλήθεια είναι πως με την Τζένη δεν είχαμε καν σχέση, πόσο μάλλον σοβαρή. Ήξερα όμως τα κουτσομπολιά που κυκλοφορούσαν στο μαγαζί. Τα ενθάρρυνα, είναι η αλήθεια.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Κάνε μου μια χάρη. Ρώτα τη Τζένη. Ότι σου πει, αυτό συμβαίνει. Δεν μου αρέσει να μιλάω γι' αυτά τα πράγματα. Άντε τώρα, πήγαινε να δουλέψεις".</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#cc0000;">To be continued</span> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-375856274596165879?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-34499880247343173112007-07-25T00:36:00.000+03:002007-07-25T12:11:27.272+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RqcTTQxK4UI/AAAAAAAAARI/6Il66tVM0hI/s1600-h/noir+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091059125405278530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RqcTTQxK4UI/AAAAAAAAARI/6Il66tVM0hI/s400/noir+2.jpg" border="0" /></a><br /><div><div>Είναι ένας πραγματικά αυθεντικός άνθρωπος. Η ζωή του, βιβλίο ολόκληρο. Ποτέ δεν τη διηγείται. Αποσπάσματα μόνο. Το μεγαλύτερο μέρος της έχει περιστραφεί - και συνεχίζει να περιστρέφεται - γύρω από την Πλάκα. Εκεί δουλεύει και τώρα. Υπεύθυνος σε μια ταβέρνα. Ξέρετε. Από εκείνους που στροβιλίζονται στο πεζοδρόμιο έξω από το μαγαζί, προς άγραν πελατών.</div><div>Όπως λέει κι ο ίδιος: " - Βγαίνω για λίγο στη βίζιτα, να φέρω κάνα πελάτη." Στην πραγματικότητα, δεν λέει "βίζιτα", αλλά "ζιταβί". Μιλάει τα ποδανά.</div><div>Τρομερός ατακαδόρος, κατευθείαν απόγονος των κουτσαβακίων, από την προπολεμική Αθήνα. Κάθεσαι μαζί του ή στο μαγαζί που δουλεύει και απλώς παρακαλάς να πει κάτι, να διηγηθεί κάτι, να τον δεις να μιλάει σε τουρίστες. Με αυτό το ύφος, που ποτέ δεν είναι ξεκάθαρο αν τους ειρωνεύεται ή αν ειρωνεύεται τον εαυτό του...</div><br /><div>Μέγας αλογομούρης. Χαμένος συνήθως - ή μόνο τότε σε πληροφορεί για την κούρσα που έπαιξε, το άλογο που παραλίγο να "έρθει". Κάποτε είχε και δικά του άλογα στον ιππόδρομο. Κάποτε είχε και μαγαζιά δικά του. Και λεφτά φυσικά. Πολλά. Τώρα πια όχι, νομοτέλεια.</div><br /><div>Έχω ακούσει συγκλονιστικές ιστορίες για το άτομό του. Δεν μασάει ποτέ και από κανέναν. Άνθρωπος της νύχτας. Κάποτε σε ένα από τα μαγαζιά που είχε, ήρθαν μπάτσοι - τον κυνηγούσαν καιρό, για κάποιο λόγο που δεν ξέρω δεν τα έβρισκε μαζί τους. Κατάλαβε πως δεν μπορούσε να ξεφύγει, πως θα τον γαμούσαν. Βγήκε στην πόρτα και τους ρώτησε αν έψαχναν αυτόν. Μετά την καταφατική απάντηση, ζήτησε μια χάρη. Να τον περιμένουν απ' έξω να διευθετήσει κάποιες εκκρεμότητες. "Εντάξει" του είπαν. Ξαναμπήκε μέσα και μέσα σε δέκα λεπτά έσπασε όλο το μαγαζί του. Μιλάμε τώρα, για κανονική ισοπέδωση, γυαλιά - καρφιά. Βγαίνει μετά και τους λέει:</div><div>" - Τι νομίζατε κουφάλες, θα σας άφηνα να πάρετε τέτοια χαρά; Άντε γαμηθείτε παλιόπουστες!"</div><br /><div>Η φωνή του μπάσα, το τσιγάρο πολύ - το ποτό επίσης. Το χαμόγελό του γοητευτικό, αν και σπάνιο. Κλασική φιγούρα noir, θα μπορούσε να ανήκει στον αμερικάνικο υπόκοσμο. Διαθέτει το απαραίτητο στυλ - μετανάστης στη Νέα Υόρκη, μπλεγμένος με μπούκηδες, παράνομα στοιχήματα και στημένες κούρσες στον ιππόδρομο. Και θα τον έλεγαν Νικ δε Γκρικ. </div><br /><div>Προχθές τρώγαμε με φίλους μου στην Πλάκα, στη ταβέρνα που δουλεύει. Η κουβέντα ήρθε σε κάποιον κοινό μας φίλο, μεγάλη αδυναμία του - και δική μου. Πάντα όμως όταν μιλάει γι' αυτόν, τον βρίζει. Έτσι δείχνει την αγάπη του. Κάθε φορά περιμένουμε την ατάκα που θα πετάξει γι' αυτόν. Ξεπέρασε κάθε προσδοκία, αυτή την φορά.</div><div>" - Τώρα μίλαγα με τον Σ. στο τηλέφωνο. Σου στέλνει χαιρετίσματα" του είπα και περίμενα!</div><br /><div><span style="color:#cc0000;">" - Πες του να πάει να γαμηθεί και καλή σταδιοδρομία!"</span> </div><br /><div>Κάγκελο. " - Αν δε το γράψω αυτό, είμαι πούστης" του λέω.</div><br /><div>" - Πούστης είσαι αγόρι μου, γράψεις δε γράψεις" και χαμογελάει σχεδόν τρυφερά. " - Άντε τώρα και μη μου ζαλίζεις τ' αρχίδια. Βγαίνω για ζιταβί". </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-3449988024734317311?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-82933819280993997232007-07-22T19:08:00.000+03:002007-07-22T19:43:11.366+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RqOD-gxK4SI/AAAAAAAAAQ4/7ONcr4FZ3cw/s1600-h/giardino.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090057113830088994" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RqOD-gxK4SI/AAAAAAAAAQ4/7ONcr4FZ3cw/s400/giardino.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Είμαι εδώ. Είμαι; Ξέρω κι εγώ; Μάλλον.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Μου λείψατε. Οι δουλειές πάλι όχι. Τα λεφτά ναι - πάντα λείπουν, το μεγάλο μου ταλέντο.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Δεν σας ξέχασα. Θέλω να συνεχίσω την έκθεσή μου. Οι φιλόλογοι μου έλεγαν πάντα πως την αφήνω στη μέση. Γράφω, γράφω και μετά βαριέμαι και την τελειώνω στο άψε-σβήσε.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Όχι, δεν βαρέθηκα. Αγχώθηκα λίγο. Μπλόκαρα. Και όσο περνούν οι μέρες, τόσο μου φαίνεται πιο δύσκολο να ξαναμπώ στη διαδικασία. Κι ύστερα σκέφτηκα:</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">- Δεν είναι καταναγκαστικό, ρε μαλάκα. Όταν έχεις κέφι, γράφεις. Μην γίνει κι αυτό υποχρέωση!</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Έτσι, χαλάρωσα λιγάκι. Και κάθομαι να ψιλογράψω. Άντε να δούμε, θα ξεμπλοκάρω;</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Και έχω τόσα να σας γράψω...</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Μόλις πρόσεξα πως εξελληνίστηκε και ο blogger. Μπράβο εξελίξεις!</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Τες πα. Εύχομαι να είστε όλοι καλά. Να αρχίσουμε να επικοινωνούμε ξανά.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Πάντα δικός σας ( αλλά κυρίως δικός μου, έτσι;)</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Sofogreg </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-8293381928099399723?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-44140673542317064272007-05-14T21:30:00.000+03:002007-05-14T21:31:31.057+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;">Πέτρος. Μια μοναδική περίπτωση. Λίγο μετά τα 30, έχοντας ζήσει μια δύσκολη και γεμάτη βάσανα ζωή. Από τα δεκαπέντε του άρχισε να δουλεύει. Όχι για χόμπι, αλλά από ανάγκη. Ο πατέρας του ήταν πολύ πλούσιος αλλά και πολύ ανεύθυνος συνάμα. Ο Πέτρος μεγάλωσε στη Βουλιαγμένη, σε χλιδάτο σπίτι, με μια μεγαλύτερη αδελφή και μια μάνα που σε όλη του τη ζωή τη θυμόταν να ανέχεται τις μαλακίες του πατέρα.<br />Ο Πέτρος ανήκε στην κατηγορία εκείνη των αγοριών που είχε σαν όνειρο να κάνει μια οικογένεια, διαφορετική από τη δική του: με μια γυναίκα που να την αγαπάει, να την φροντίζει, να μην τη βρίζει ή να την χτυπάει, να κάνει πολλά παιδιά και να δώσει όλη του τη ζωή να τους έχει ευτυχισμένους. Από τα δεκαέξι του, έκανε μόνο σταθερούς και μακροχρόνιους δεσμούς - στα εικοσιδύο ήθελε να παντρευτεί την κοπέλα με την οποία τότε ήταν μαζί. Πριν κλείσει τα τριάντα είχε ήδη τρεις αποτυχημένους αρραβώνες στην πλάτη του.<br />Ακούω ήδη τις γυναίκες που διαβάζουν το ποστ να μιλούν για την ανευθυνότητα ή την ανωριμότητά του. Μπορεί να είναι κι έτσι. Ήταν όμως ο διακαής πόθος του - μια οικογένεια. Και οι τρεις τις οποίες αρραβωνιάστηκε του φέρθηκαν άσχημα: η μια του είπε μετά από χρόνια δεσμού πως οι γονείς της δεν θεωρούν σωστό να παντρευτεί κάποιον που δουλεύει σε φάμπρικα, η άλλη πως δεν τον θέλει πια γιατί της έκανε πάντα όλα τα χατήρια και βαρέθηκε, η τρίτη γαμιόταν ασυστόλως με όποιον έβρισκε όσο αυτός δούλευε σε δυο δουλειές.<br />Μετά την τρίτη φορά, ο Πέτρος τρελάθηκε. Πέρασε τρία βράδυα κλεισμένος στο δωμάτιό του, αυτός και ο καθρέφτης του, ένας καθρέφτης γεμάτος ροχάλες. Και πήρε την απόφασή του:<br />" Να πάνε να γαμηθούν όλες οι καριόλες. Από δω και στο εξής θα τις γλύφω, θα τις γαμάω και θα την κάνω. Ποτέ ξανά έρωτας, αγωνίες, προσφορά σε καμία καριόλα".<br />Και άρχισε να μεταλλάσεται. Σιγά -σιγά στην αρχή, με γοργό ρυθμό στη συνέχεια. Ίσως γι' αυτό ο αγαπημένος του ήρωας comics είναι ο Spiderman.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064444384100994690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RkiFVbMPzoI/AAAAAAAAAQo/zC9RVNSmXgs/s320/spiderman.jpg" border="0" />Και έγινε κάτι μεταξύ του Punisher και πρωταγωνιστή τσόντας. Μελαχροινός, γύρω στο 1.80, σώμα καλό και αθλητικό (στα νειάτα του ποδοσφαιριστής και μετά kick-boxer) το οποίο με ευλάβεια φροντίζει, κίνηση χαριτωμένη και ταυτόχρονα αντρική. Προδιαγραφές ζιγκολό και ψυχοσύνθεση επίσης - με σημαντική τη συνεισφορά των τριών "κυριών".<br />Τον γνώρισα λίγο μετά την πλήρη μετάλλαξή του. Έμεινα άφωνος από την εκπληκτική ικανότητά του να "ρίχνει" όποια γκόμενα βρισκόταν στο δρόμο του. Την κοίταζε μερικά δευτερόλεπτα και στις περισσότερες περιπτώσεις μουρμούριζε "-Την έχω εύκολα". Και 99% είχε δίκιο. Μότο του ήταν πάντα η φράση: "Μωρό μου, να σου κάνω μια γλυφάδα θέλω, όχι να σε γαμήσω, να σε γευτώ μονάχα".<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064485186290306706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RkiqcbMPzpI/AAAAAAAAAQw/_zIY5ci3xEg/s400/sx3-2.jpg" border="0" /> Ώσπου να βεβαιωθώ πως ήταν το μεγαλύτερο φυσικό ταλέντο στο καμάκι που είχα γνωρίσει, πλήρωσα καμιά πεντακοσαριά ευρώ σε στοιχήματα. Αποκορύφωμα ήταν ένα σούρουπο στην πλατεία Κολωνακίου. Είχε πάει η παρέα για καφέ. Καθόμασταν σε κεντρικό καφέ της περιοχής και η κουβέντα ήρθε στην ικανότητα του Πέτρου. Ψιλοαστεία - ψιλοσοβαρά τον αμφισβήτησα για άλλη μια φορά. Η αντίδρασή του στερεότυπη:<br />" - Δείξε μου το στόχο και βάλε τα λεφτά στο τραπέζι. Αν έχεις άντερα."<br />Αποφάσισα να χοντρύνω το παιχνίδι - αυτό ήταν για τον Πέτρο, ένα παιχνίδι. Κοίταξα γύρω και εντόπισα το στόχο. Σε ένα τραπέζι λίγο πιο μακρυά μας, κάθονταν δύο κοπέλες (τόσο όμορφες και περιποιημένες, με τόσο τουπέ που μου φάνηκαν μανεκέν) συνοδευόμενες από δύο άντρες. Δύσκολος ο στόχος, πολύ δύσκολος αν και μάλλον δεν ήταν γκόμενοι οι λεβέντες - όταν κάθονται οι δύο κοπέλες στην ίδια πλευρά και απέναντί τους οι άλλοι, συνήθως δεν είναι ζευγάρια.<br />" - Την ξανθειά σ' εκείνο το τραπέζι" δείχνω με τρόπο.<br />" - Μμμμ, θα δυσκολευτώ κάπως" απαντά καθώς διερευνεί το στόχο. " 200 ευρώ το bet".<br />Δέχομαι και ξεκινά. Σηκώνεται από το τραπέζι και με κυκλοτικές κινήσεις πλησιάζει το στόχο, σαν πάνθηρας την αντιλόπη. Το τραπέζι είναι τόσο μακρυά που δεν έχουμε ηχητική επαφή, μόνο οπτική. Φθάνει την ξανθειά και σκύβοντας αρχίζει να της μιλάει. Οι υπόλοιποι από την παρέα της παρακολουθούν αμήχανα. Μετά από συνομιλία δύο-τριών λεπτών, κάθεται στο χερούλι της καρέκλας της ενώ ταυτόχρονα βάζει το χέρι του απαλά γύρω από τους ώμους της. Συνεχίζει να μιλάει για περίπου δέκα λεπτά. Οι υπόλοιποι τον αγνοούν πλέον - ή έτσι δείχνουν - και συζητούν μεταξύ τους. Κάποια στιγμή ο Πέτρος σηκώνεται και τείνοντας το χέρι του σηκώνει και την ξανθειά. Την αγκαλιάζει - απαλά πάντα - από τους ώμους και αφού χαιρετάει την παρέα της (!) την παίρνει και φεύγουν.<br />Είκοσι λεπτά αργότερα, δέχομαι ένα sms στο κινητό: "Έχει πάει στο μπάνιο να πλυθεί. Της έκανα ήδη μια γλυφάδα και θα τη γαμήσω. Ξενοδοχείο Πρίαμος, δωμάτιο χχχ".<br />Αυτό ήταν! Έχασα τα τελευταία μου 200 ευρώ - τελευταία γιατί δεν ξανατόλμησα να βάλω στοίχημα - και πλέον είμαι σίγουρος: αν τον αφήσω τον Πέτρο, ίσα που θα γαμήσει κι εμένα!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-4414067354231706427?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-43377717679311457832007-05-12T09:34:00.000+03:002007-05-12T10:27:44.030+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RkVrSbMPzmI/AAAAAAAAAQY/Ff8eJ2AjMqU/s1600-h/monet-venice.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5063571320328932962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RkVrSbMPzmI/AAAAAAAAAQY/Ff8eJ2AjMqU/s320/monet-venice.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Πριν από κάποιο διάστημα είχα γράψει το ποστ "</span><a href="http://striptizadiko.blogspot.com/2007/03/sorry-pascal.html"><span style="font-family:trebuchet ms;">'Αντε ρε μαλάκα...(sorry Pascal) " </span></a><span style="font-family:trebuchet ms;">.Αφορούσε στη συνομιλία μου με μια κοπέλα που εργάζεται σε στριπτιζάδικο και διάβασε το blog μου. Την έλεγα Μίκα. Λοιπόν η Μίκα - που το όνομά της είναι Ένι, την έψαξε τη δουλειά και τελικά μπόρεσε να μου αφήσει το σχόλιό της, όπως με είχε "απειλήσει". Κι εγώ για να την ευχαριστήσω για την τιμή που μου έκανε, πρώτη φορά παραθέτω σε ποστ ένα σχόλιο:</span></div><br /><div></div><br /><div><span style="color:#ff0000;">Ανώνυμο είπε...<br />su grfo gia na mi ksana bo stin diadikasia na se brizo pali ssto magazin k to kanis tema.lipon oso gia tis aidies pu grafis "re malaka" kalitera mi miliso ,to leksiko su distihos ine poli ftoho k hamilu epipedu ideea den ehis na grafis,alla edaksi ehis to dikeoma na prospatisis.Aaaaaaaaa k to alo ,erhodas sto magazin nomizis k grafis oti ta kseris ola alla ideea den ehis ti ginete giro su bistepseme.prin na ta grfis ola afta rota k kanena alon,tha dis oti tha ehi alo apopsi k mipos kataferi ,i malon prolaveni na se stamatisi na stilis ola afta ta lantazmena minimata ston kosmo pu ta diavazi.epidi mipos se bistevune k olas.kata'tala se simpato poli den pavis na eise kalo pedi,apla daksi den ta ehis k poli me afto to grapsimo telika.(kala afto me to Armani to diaskedasa poli) sas hereto olus.ENI i alios i Mika opos o "malakas" egrapse.</span></div><br /><div><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ffffff;">sofogreg:</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Καλή μου Ένι, χαίρομαι πολύ που μου έγραψες, αλήθεια σου λέω. Μη σταματήσεις όμως να με βρίζεις στο μαγαζί! Πάντα μου αρέσει να βριζόμαστε (χα χα χα). Συγχαρητήρια για τα ικανοποιητικά Ελληνικά σου, αφού έχεις τόσο λίγα χρόνια στην Ελλάδα. Δεν νομίζω πως τα ξέρω όλα. Ούτε στο μαγαζί σου, ούτε σε άλλα μαγαζιά. Απλώς παραθέτω τη δική μου άποψη, λέω όσα βιώνω - με ολίγη φαντασία μερικές φορές. Και μην φοβάσαι, δεν παίρνει κανείς λανθασμένα μηνύματα. Με διαβάζουν λίγοι - στο ξαναείπα και δεν συχνάζουν σε στριπτιζάδικα (αν και αρκετοί μου έχουν ζητήσει να πάμε μαζί). Πάντως πριν βγάλεις συμπέρασμα για το τι γράφω, καλό θα ήταν να διαβάσεις και άλλα κείμενά μου. Βέβαια, δεν σου αρέσει το πως γράφω. Τι να κάνω γι' αυτό; Θα προσπαθήσω περισσότερο! Ευτυχώς σε μερικούς άλλους αρέσει.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Το ξέρω πως με συμπαθείς, αυτό εξάλλου είναι αμοιβαίο. Δεν ξέρω αν είμαι καλό παιδί, χαίρομαι όμως που το πιστεύεις. </span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Σμαααααααααακ (αφού μου είπες πως σου αρέσει!)</span></div><br /><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">.........................................................................</span></div><br /><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Αυτή ήταν η απάντησή μου στην Ένι. Θα μπορούσα να γράψω πολλά γι' αυτήν αλλά το αφήνω για μια άλλη φορά. Είναι ένα γαμάτο κορίτσι, αντράκι σωστό - μα και τόσο θηλυκό συνάμα. Ζει και αυτή, όπως τόσες άλλες, μια δύσκολη ζωή. Μια ζωή που σε καμιά τους δεν αρέσει, αλλά που ελάχιστες αποφασίζουν να την αλλάξουν. Μια ζωή με πολλά λεφτά, που συνήθως δεν χαίρονται. Με την Ένι δεν θυμάμαι πώς πρωτομιλήσαμε. Ξέρω όμως πως στ' αλήθεια συμπαθούμε ο ένας τον άλλο. Άλλες φορές έρχεται και κάθεται στα πόδια μου με το δικό της μοναδικό στυλ αρνούμενη να την κεράσω έστω ένα ποτό ("νομίζεις πως έρχομαι εδώ για τα λεφτά σου ρε μαλάκα;" συνηθίζει να λέει), άλλες απλώς περνάει και μου ρίχνει ένα μπινελίκι - όποτε το ακούω, αμέσως το μεταφράζω σε γλυκόλογο, γιατί στην ουσία τέτοιο είναι - μερικές φορές απλώς κοιταζόμαστε και κάποιες φορές κάνει σαν να μην με βλέπει. Ξέρω πως πάντα με παίρνει είδηση. Έχω αποφασίσει η σχέση μας να καθοδηγείται απ' αυτήν: ανάλογα με τα κέφια της. Της παραχώρησα το δικαίωμα να συμπεριφέρεται όπως θέλει χωρίς να μου εξηγεί το γιατί. Είναι η μόνη στο μαγαζί που έχει τέτοιο δικαίωμα. Δεν την ρωτάω σχεδόν ποτέ. Όταν θέλει ή αισθάνεται την ανάγκη θα έρθει να μου μιλήσει. Την βλέπω μόνο την ώρα της δουλειάς της. Την νοιώθω ή έτσι τουλάχιστον νομίζω εγώ. Την σέβομαι. Δυστυχώς δεν μπορώ να την βοηθήσω ουσιαστικά σε κάτι - δεν θα μου το ζήταγε άλλωστε ποτέ, δεν το επιτρέπει ο εγωισμός της. Την θεωρώ "δικό" μου άνθρωπο.</span></div><br /><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Αγαπημένη Ένι!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-4337771767931145783?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-87880863976457786952007-05-02T02:46:00.000+03:002007-05-02T03:12:13.660+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RjfXNLMPzlI/AAAAAAAAAQQ/Q2d-czcpNnA/s1600-h/terry+rodgers14.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059749327716470354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RjfXNLMPzlI/AAAAAAAAAQQ/Q2d-czcpNnA/s320/terry+rodgers14.jpg" border="0" /></a><br /><div>Γύρω στις 12 το βράδυ στο μαγαζί, βγάζουν τα "πολιτικά" τους και βάζουν τη στολή τους - τη γύμνια τους.</div><br /><div>Κατεβαίνουν στην αίθουσα και κάθονται στους καναπέδες. Ώσπου να έρθουν οι πελάτες, κουτσομπολεύουν μεταξύ τους. Λένε για τους γκόμενούς τους, σχεδόν πάντα ψέμματα. Ντρέπονται η μια την άλλη. Μα και η άλλη ντρέπεται με τη σειρά της. Και όλες ξέρουν πως λένε ψέμματα. Συνεχίζουν όμως. Μια απαραίτητη σύμβαση, συνεισφορά στον αυτοσεβασμό τους. Μάταια προσπάθεια. Σχεδόν καμία δεν σέβεται τον εαυτό της. Κι αν στην αρχή τον σεβόταν, μετά από τόσα χρόνια γύμνιας, ψέμματος, βίας, εκπόρνευσης, ναρκωτικών, ξύλου, φόβου, κυνηγητού, κάτι τέτοιο απλώς δεν είναι δυνατόν.</div><br /><div>Φιλίες λιγοστές. Πραγματικές φιλίες καθόλου. Συνεργασία μερικές φορές και υποστήριξη κάποιες άλλες. Μοναξιά σε όλα τα επίπεδα. Μόνες, αυτές και το κορμί τους. Ίσως γι' αυτό και το κοιτούν τόσο συχνά στους καθρέφτες. Είναι η παρέα τους, η συντροφιά τους, το βάσανό τους μα ταυτόχρονα και το μόνο για το οποίο εξακολουθούν να είναι περήφανες.</div><br /><div>Πίνουν το πρώτο ποτό τους και ανάβουν τσιγάρο - όσες καπνίζουν. Οι πελάτες έρχονται σιγά σιγά. Αρχίζουν τη γύρα:</div><br /><div>"- Θέλεις χορό;"</div><br /><div>" - Θέλεις να καβλώσεις;"</div><br /><div>" - Θέλεις κάτι σπέσιαλ με 10 κάρτες;"</div><br /><div>" - Θα με κεράσεις ένα ποτό να μιλήσουμε;"</div><br /><div>" - Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο καβλιάρα είμαι..."</div><br /><div>" - Μα τι θες εσύ εδώ, τόσο όμορφος άντρας;"</div><br /><div>" - Νομίζω πως μόλις συνάντησες το όνειρό σου - εμένα!"</div><br /><div></div><br /><div>Φράσεις σχεδόν κλισέ, σε σπαστά και με βαρειά προφορά ελληνικά. Επαναλαμβάνονται όλη τη νύχτα. Μεσολαβούν περίπου 7 ώρες. Και ύστερα ουρά στο ταμείο, να πληρωθούν τις κάρτες τους - σαν τα παιχνίδια στο λούνα παρκ. Μετράνε αρκετές φορές τα 3οο, 400 ή 500 ευρώ που τους δίνει ο ταμίας - πολλές φορές το μεθύσι δεν βοηθά την κατάσταση - τα τοποθετούν στο μικρό τσαντάκι τους και ανεβαίνουν στα καμαρίνια. Φορούν τα "πολιτικά" τους, ρούχα χαμηλής αξίας και αισθητικής, τα αθλητικά τους παπούτσια οι περισσότερες - 7 ώρες πάνω σε εικοσάποντα τακούνια σε εξουθενώνουν φαντάζομαι.</div><br /><div>Βγαίνουν γρήγορα από το μαγαζί, χώνονται σε ταξί που έχουν ήδη καλέσει και χάνονται στη Συγγρού. Στο βάθος ο Σαρωνικός φεγγίζει. </div><br /><div>Καλημέρα για τους άλλους, γι' αυτές καληνύχτα. Πάντα.</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-8788086397645778695?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-16306427001571954392007-04-06T23:21:00.000+03:002007-04-06T23:30:37.639+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rhaq3fskdHI/AAAAAAAAAQI/8EDvYgxT-pI/s1600-h/moscow,+jane+echo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050411902520554610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rhaq3fskdHI/AAAAAAAAAQI/8EDvYgxT-pI/s400/moscow,+jane+echo.jpg" border="0" /></a><br /><div>Η Άλα έχει έρθει στην Ελλάδα εδώ και 4 χρόνια.<br />Κοπέλα ψηλή - πάνω από 1.75 - αδύνατη, μεγάλα πόδια, ωραίο σώμα. Αυτό όμως που προσέχεις σ' αυτήν είναι το πρόσωπό της: στρογγυλό, με ιδιαιτέρως τονισμένα τα ζυγωματικά, μικρή και χαριτωμένη μυτούλα, όμορφο στόμα - κυρίως όταν χαμογελάει, γιατί να γελάει δεν την έχω δει ποτέ. Και ύστερα τα μάτια της. Μεγάλα και σχιστά ταυτόχρονα, πράσινα και φωτεινά, τα μάτια ενός ξωτικού. Μονίμως λυπημένα, ακόμα κι όταν η ίδια είναι ευχαριστημένη.<br />Γυρνάει μέσα στα σκοτάδια του μαγαζιού, ανάλαφρη μα λίγο σκυφτή - σαν τις κοπέλες που σκύβουν γιατί ντρέπονται για το στήθος τους. Το περπάτημά της δεν αποπνέει θηλυκότητα κυρίως, μα κούραση και αποστασιοποίηση. Τα ψηλοτάκουνα παπούτσια της, είναι ξένο σώμα γι' αυτήν. </div><br /><div>Έφυγε από την πατρίδα της πριν πέντε χρόνια - πρώην σοβιετική δημοκρατία. Πήγε στην Ιταλία, μαζί με μια φίλη της και την αδελφή του τότε αγοριού της. Πήγαν να δουλέψουν, να βγάλουν λεφτά. Ένα βράδυ, η φίλη τους έκανε την πρώτη βίζιτα, 500 ευρώ το αντίτιμο. Γύρισε σπίτι, πέταξε τα λεφτά πάνω στο τραπέζι και έβαλε τα κλάματα. Αισθανόταν βρώμικο τον εαυτό της, δεν άντεχε το σώμα της. Την λυπήθηκε τόσο που αποφάσισε να μην γίνει βίζιτα, να μην γαμιέται. Και τότε άκουσε πως στην Ελλάδα υπάρχουν στριπτιζάδικα που δεν πιέζουν τις κοπέλες να βγαίνουν στη βίζιτα. Μπορούν απλώς να κάνουν χορό και στριπτίζ. Ήρθε έτσι στην Αθήνα. Και ξεκίνησε δουλειά. Όχι πως αυτό της άρεσε, μα ήταν προτιμότερο από τη βίζιτα. Άρχισε να μαζεύει λεφτά, να στέλνει στην οικογένειά της στην πατρίδα.</div><br /><div>Γνώρισε κι έναν Έλληνα, τον ερωτεύτηκε πολύ, έμεινε μαζί του. Ήταν όμως κακή περίπτωση αυτός, έτσι τουλάχιστον της έλεγαν οι άλλοι. Τα προβλήματα πολλά - τίποτα το ξεχωριστό δηλαδή, όπως συμβαίνει με τόσες και τόσες κοπέλες της δουλειάς της.</div><br /><div>Η Άλα δεν μπορούσε να βρει το δρόμο της. Ήταν και μικρή, τώρα έφτασε τα 24. Βασανιζόταν, μα τον αγαπούσε - έτσι αισθανόταν αυτή. Και τελικά τη λύση την έδωσε η ίδια η ζωή: αναγκαστικά δεν μπορούσε πια να είναι μαζί του, λόγοι "ανωτέρας βίας".</div><br /><div>Η Άλα είναι κορίτσι παράξενο. Από μικρή την ενδιέφερε η "άλλη" ζωή, ο "άλλος" κόσμος, όχι αυτό που όλοι βλέπουμε. Έβλεπε παράξενα όνειρα. Έπαιζε με κάρτες ταρό, η γιαγιά της ήταν ξακουστή πως αν και δεν ήταν γιατρός θεράπευε πολλούς. Κληρονομικό το χάρισμα, της φαίνονταν όλα φυσιολογικά. Εκεί μάλλον οφείλει και το ιδιαίτερο βλέμμα της. Διαβάζει πολύ, σκέφτεται περισσότερο. Στενοχωριέται για τη ζωή που ζει αυτή και οι άλλες κοπέλες, όσο μπορεί όμως την υπομένει.</div><br /><div>Υπάρχουν περίοδοι που αισθάνεται αδύναμη. Κουρασμένη και γερασμένη αισθάνεται σχεδόν πάντα. Είναι όμως πολύ δυνατή. Έχει πειθαρχία και έχει βάλει στόχο - άγνωστο σε μένα προς το παρόν.</div><br /><div>Μια μέρα με πλησίασε η Άλα στο μαγαζί. Εδώ και καιρό μιλούσαμε, τα τυπικά.</div><br /><div>Μου είπε πως γράφει ποιήματα στα ελληνικά. Με ρώτησε αν θα ήθελα να μου τα δείξει - δεν τα είχε δει κανείς. Όταν τη ρώτησα γιατί διάλεξε εμένα, χαμογέλασε με κοίταξε με τα καταπράσινα - σαν-ξωτικού-μάτια της και μου είπε:</div><br /><div>" - Θέλεις ή δεν θέλεις;"</div><br /><div>Φυσικά και ήθελα. Μου έφερε την άλλη φορά που την είδα, σε ένα χαρτί από τετράδιο, ένα ποιήμα της. Έπαθα πλάκα, συγκινήθηκα. Της ζήτησα την άδεια να το δουν και μερικοί φίλοι μου. Δεν την ένοιαζε, αφού το έδειξε σε έναν - είπε - είναι το ίδιο να το δουν και άλλοι. Δεν είναι πια μόνο δικό της. Ορίστε:<br /><br /><span style="color:#ff0000;">"Τα φαινόμενα<br />Τα έχω δει από καιρό.<br />Έχω χαθεί - κενό.<br />Η ζωή κατέληξε στη νύχτα<br />Η ελπίδα κάπου μακριά<br />και όλα γύρω μου σκοτάδι, πολύ στενά.<br />Κοιτάω δρόμους που οδηγούν στο πουθενά.<br />Ανθρώπους που χαλάνε χρόνο στη στεριά<br />και δίπλα τους η μητέρα - φτώχεια.<br />Ψυχές πετάξανε να βρούνε κάπου ηρεμία<br />εμείς τελειώνουμε το ταξίδι σιγά-σιγά<br />Και πάλι στη στεριά.<br />Κενό, σκοτάδι και μητέρα - φτώχεια."</span></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-1630642700157195439?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-77416418539958763392007-04-04T23:44:00.000+03:002007-04-05T00:21:50.121+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RhQWxvskdGI/AAAAAAAAAQA/PLjIsylxTPw/s1600-h/wilma13.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049686126061974626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RhQWxvskdGI/AAAAAAAAAQA/PLjIsylxTPw/s400/wilma13.jpg" border="0" /></a><br /><div>Καλώς σας βρήκα.</div><br /><div>Ήταν ένα διάλειμμα στη στενή μας σχέση(λέμε τώρα) - συνήθως τα διαλείμματα αυτά κάνουν καλό. Όπως λένε επαναφέρουν το ενδιαφέρον, τη συγκίνηση, μια δόση αδρεναλίνης - που η καθημερινή επαφή τείνει να εξαφανίσει.</div><br /><div>Βέβαια, αρκετές φορές τα διαλείμματα αυτά επιφέρουν και οριστικούς χωρισμούς. Ίδωμεν.</div><br /><div>Πίσω λοιπόν στις ιστορίες για τον κόσμο του striptease.</div><br /><div>Φώτα, μουσική, πάμε!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-7741641853995876339?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-44156236873417216912007-03-26T22:16:00.000+03:002007-03-26T22:16:52.814+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RggWYWHNX6I/AAAAAAAAAPs/ec-qxXIEGpQ/s1600-h/frabala1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046307989977128866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RggWYWHNX6I/AAAAAAAAAPs/ec-qxXIEGpQ/s320/frabala1.JPG" border="0" /></a> <span style="font-family:trebuchet ms;">Είχα να την δω πάνω από 20 μέρες. Περνώντας από τον καναπέ, μου ένευσε, κάτι σαν "θα τα πούμε αργότερα". Πράγματι, γύρω στις 5 το πρωί, ήρθε στον καναπέ. Αδύνατη όπως πάντα, πλατινέ μακρύ μαλλί όπως πάντα, αντράκι όπως πάντα. Κάθησε πάνω στο δεξί μου πόδι και με αγκάλιασε και με τα δύο χέρια της απ' το λαιμό μου. Με φίλησε και την φίλησα.<br />"- Τι κάνεις κορίτσι μου;"<br />" - 'Αντε γαμήσου ρε μαλάκα". Έτσι προσπαθούσε πάντα να κρύψει την συναισθηματική της φόρτιση. Συνέχισε να έχει το ένα της χέρι περασμένο γύρω από το λαιμό μου.<br />" - Και εγώ χαίρομαι που σε βλέπω", της είπα.<br />Πήρε τσιγάρο και το άναψε. Ανοιγόκλεισε τις μεγάλες και ψεύτικες βλεφαρίδες της, ξεφύσηξε τον καπνό και μου είπε:<br />" - Δηλαδή ρε μαλάκα, εδώ ερχόμαστε σε σας, για να πάρουμε κάρτες;"<br />Δεν καταλαβαίνω σε τι αναφέρεται. Απομακρύνω λίγο το κεφάλι μου, χαλαρώνω τη λαβή της και την κοιτάω στο πρόσωπο. </span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Τι λες παιδάκι μου;" Αυτή συνεχίζει με τη μπάσα φωνή της και την χαρακτηριστική βαρειά ξενική προφορά στα ελληνικά της:</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Αυτό που σου λέω, μαλάκα. Ερχόμαστε εδώ για να πάρουμε κάρτες; Γιατί τα γράφεις αυτά;"</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">΄Ωπα, αρχίζω να μπαίνω στο νόημα.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Τι γράφω;"</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Τα διάβασα όλα. Αυτές τις μαλακίες που γράφεις στο ίντερνετ για μας."</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Απίστευτο. Είχε βρει το blog και διάβασε τα κείμενά μου. Και όπως ήταν φυσικό, δεν κατάλαβε καλά. Μιλάει καλά ελληνικά, αλλά το διάβασμα είναι μια άλλη υπόθεση. Προσπαθώ να της εξηγήσω.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Κοίτα Μίκα, δεν είναι έτσι. Δεν έγραφα πως έρχεστε για κάρτες. Έγραφα πως έρχονται οι κοπέλες και κτυπάνε κάρτα στον καναπέ μας. Αυτό σημαίνει πως κάνετε κάτι που επαναλαμβάνεται κάθε φορά, όπως οι εργαζόμενοι που κτυπούν κάρτα, όταν πηγαίνουν το πρωί στη δουλειά. Κάτι σαν να το έχετε υποχρέωση."</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Ποια υποχρέωση; Θυμάσαι πόσες φορές μου είπες να με κεράσεις ποτό και εγώ σου είπα όχι, μην χαλάς τα λεφτά σου. Και συ γράφεις μαλακίες..."</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Με τα πολλά καταλαβαίνει πως ήταν παρεξήγηση. Νόμιζα πως όλα τέλειωσαν. Κι όμως:</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Και δεν μου λες, πότε έχεις έρθει εσύ εδώ με Αρμάνι μουστούμι και παπούτσια Πράντα; Όλο μαλακίες έγραφες. Και είχα θυμώσει τόσο όταν τα διάβαζα, δεν έβρισκα όμως τον τρόπο να σου γράψω, όπως όλοι οι άλλοι από κάτω".</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Ρε συ, εκείνο το κείμενο είχε τίτλο Όνειρο, δεν ήταν αλήθεια. Ήταν σαν να το είχα δει στον ύπνο μου."</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Και σιγά μην παντρεύτηκες κάποια στην κουζίνα, μαλάκα..." συνεχίζει ακάθεκτη. Θυμάται πολλές λεπτομέρειες, μου κάνει εντύπωση. Όταν με τα πολλά την πείθω πως γράφω κάτι σαν λογοτεχνία, ό,τι δεν είναι πιστή περιγραφή της πραγματικότητας όλα τα κείμενά μου, τότε μου αναφέρει τις Δέκα Εντολές για το στριπτιζάδικο:</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Και αφού είναι λογοτέχνη(sic), τότε γιατί έγραψες οδηγίες για το μαγαζί; Και τους λες να μας μεθάνε; Να έρχονται αργά, για να πληρώνουν λιγότερα; Να προσέχουν να μην τους δουλεύουμε; Με ποιους είσαι ρε μαλάκα; Με μας ή με τους άλλους; Μαλάκα, ε μαλάκα!"</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Δεν είχα ξανακούσει τόσο πολλές φορές το χαρακτηρισμό "μαλάκας" να απευθύνεται σε μένα. Κι αντί να θυμώσω, είχα ξεκαρδιστεί στα γέλια. Και τόσο η Μίκα "φόρτωνε".</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και καθώς την κοίταζα να ξεδίνει και να ηρεμεί σιγά σιγά, με το χέρι της πάντα γύρω απ' το λαιμό μου, προσπάθησα να την ησυχάσω.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Ηρέμησε, όσα γράφω είναι συνήθως καλά για σας. Αφού πολλές γυναίκες που τα διαβάζουν, με βρίζουν που σας υπερασπίζομαι και σας παρουσιάζω τόσο καλές..."</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Καλά, άστα αυτά μαλάκα, δεν με κοροϊδεύεις εμένα" είπε σαφώς πιο ήρεμη, με χαμόγελο στα χείλη της " και δεν μου λες, σε διαβάζουν πολλοί;"</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Μπα, μην ανησυχείς. Λίγοι με διαβάζουν, κάτι φίλοι μου μόνο." Και τότε σκέφτηκα πως αν το μάθουν και άλλες κοπέλες, θα πρέπει να εξηγώ στην καθεμιά τους, μέρες ολόκληρες!" Κοίτα μόνο, δεν θέλω να το ξέρει κανείς πως είμαι εγώ αυτός που τα γράφει, έτσι;"</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Α, εντάξει τότε. Θέλω όμως να μου πεις πώς θα σου αφήνω κι εγώ μήνυμα, να σε βρίζω. Άμα σου γράφω κάτι, το βλέπουν και οι άλλοι;"</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Φυσικά, όλοι το βλέπουν".</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Και να σου πω και κάτι άλλο; Μην έχεις τίτλο στη σελίδα σου Striptease, καλύτερα να την λες Μαλάκας".</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Αυτό δεν μπορώ να το κάνω Μίκα μου" απάντησα, "γιατί τον τίτλο αυτό τον κατέχει άλλος"</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Sorry ρε συ Pascal (</span><a href="http://malakas.wordpress.com"><span style="font-family:trebuchet ms;">malaka</span></a><span style="font-family:trebuchet ms;">)!</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046309733733851058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RggX92HNX7I/AAAAAAAAAP0/3OilPBJslBc/s320/galates1.JPG" border="0" /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-4415623687341721691?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-75778102127022842122007-03-20T01:20:00.000+02:002007-03-26T22:03:58.643+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rf8eSNJpBwI/AAAAAAAAAPk/eiMil-6aCl4/s1600-h/monet-etretat.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5043783405794821890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rf8eSNJpBwI/AAAAAAAAAPk/eiMil-6aCl4/s400/monet-etretat.bmp" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;">Τον μισώ.<br />Κάθε που με κοιτάει, έρχεται και πιο κοντά μου.<br />Όταν δεν έρχεται στο μαγαζί, τρελαίνομαι. Μου λείπει.<br />Όταν έρχεται στο μαγαζί, τρελαίνομαι. Δεν θέλω να είναι αυτός ο κόσμος μου.<br />Κι αν είναι, δεν θέλω να βρίσκεται εκεί κι αυτός.<br />Τον μισώ.<br />Όσο κι αν προσπάθησα να μην τον θέλω, τίποτα δεν πέτυχα.<br />Όσο κι αν προσπάθησα να βρεθώ μαζί του, ποτέ δεν το τόλμησα.<br />Τον μισώ.<br />Περνάει ο χρόνος και η ήττα μου είναι πια ολοφάνερη.<br />Ο φόβος μου πανηγυρίζει.<br />Η ηρεμία, ουτοπία. Πουθενά πια κάλμα, όταν τον σκέφτομαι.<br />Τον μισώ.<br />Όσο με θέλει, τόσο πιο μακριά του αισθάνομαι.<br />Όσο με καταλαβαίνει, τόσο πιο ανάξιά του είμαι;<br />Όσο, λες και δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο, εισχωρεί στο μυαλό και στην ψυχή μου.<br />Λες και δεν είναι πανύψηλος ο τοίχος που τόσα χρόνια έχτιζα.<br />Μα δεν τον βλέπει;<br />Να πεις πως δεν αντιστάθηκα; Όσο ποτέ.<br />Να πεις πως δεν το πήρα εκατό και άλλες εκατό φορές απόφαση;<br />Τον μισώ.<br />Με κάνει επίορκη, με τέτοια ευκολία που με τρομάζει.<br />Δεν μπορώ πια να ξαπλώσω στο κρεβάτι, γυναίκα του άντρα μου.<br />Κι αυτός σπανίως επιμένει. Ο άντρας μου συνέχεια.<br />Τον μισώ.<br />Με θέλει τόσο πολύ, που δεν τον νοιάζει να μην μ’ έχει.<br />Τον θέλω τόσο πολύ, που δεν τον νοιάζει να μην μ’ έχει.<br />Τον θέλω τόσο πολύ.<br />Τον θέλω.<br />Τον αγαπώ.<br />Με μισώ. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-7577810212702284212?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com40tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-10159038944650254042007-03-14T19:36:00.000+02:002007-03-15T10:32:14.657+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rfg0ltJpBvI/AAAAAAAAAPc/pTaINEt0hLI/s1600-h/coming_soon_3.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041837605221107442" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rfg0ltJpBvI/AAAAAAAAAPc/pTaINEt0hLI/s400/coming_soon_3.gif" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>"... to a theatre near you"</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Μην το χάσετε.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-1015903894465025404?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-33900988932821429862007-03-04T19:42:00.000+02:002007-03-20T02:38:42.452+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ResI4ZgSLCI/AAAAAAAAAPU/2cG59_CytYY/s1600-h/Monica+Bellucci2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038130373156023330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ResI4ZgSLCI/AAAAAAAAAPU/2cG59_CytYY/s320/Monica+Bellucci2.jpg" border="0" /></a><br /><div>Όταν περπατάει, πέφτουν τα τσιμέντα.</div><br /><div>Όταν λικνίζεται, νομίζεις πως ακούς το νερό να συναντά τα βότσαλα στην παραλία.</div><br /><div>Την βλέπεις να σηκώνει τα χέρια της, να πιάνει τα μαύρα μαλλιά της και να προσπαθεί να τα κάνει κότσο. Ευθυγραμμίζονται οι ώμοι της και παρακαλάς να μην ξανακατέβουν.</div><br /><div>Την κοιτάς να γέρνει και να ακουμπάει το σαγώνι στον ώμο της και βλέπεις την γυναίκα.</div><br /><div>Βγάζει τα παπούτσια της και βάζει τις πατούσες της κάτω από το μηρό σου - ταχυπαλμία.</div><br /><div>Κουλουριάζεται στην αγκαλιά σου, αισθάνεσαι πως μπορείς να κάνεις τα πάντα γι' αυτήν.</div><br /><div>Ανάβεις το τσιγάρο της και συνεχίζεις να κρατάς αναμμένο τον αναπτήρα σου. Δεν χορταίνεις τα πράσινα υγρά της μάτια.</div><br /><div>Σε φιλάει και γεμίζει φως το μαγαζί. Κι όταν σε ξαναφιλάει, πάλι αισθάνεσαι πως θα είναι η τελευταία φορά. Και κάθε επόμενο φιλί - επέκταση του ατελείωτου.</div><br /><div>Όταν τεντώνεται και προτάσσει το στήθος της...</div><br /><div>Άσε ρε μαλάκα. Μπορείς να βρεις και καλύτερη. Υπάρχουν τόσες καλύτερες. Τόσες.</div><br /><div>Πόσες;</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-3390098893282142986?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com55tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-66712542500380573632007-02-28T02:00:00.000+02:002007-03-04T20:05:47.386+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReOPu7FmoTI/AAAAAAAAAO0/DvVK6-yMUpk/s1600-h/φωτεινή10.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036026844628295986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReOPu7FmoTI/AAAAAAAAAO0/DvVK6-yMUpk/s320/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AE10.JPG" border="0" /></a> <span style="font-family:trebuchet ms;">Γύρω στις τέσσερις. Μπήκαμε στο μαγαζί. Μέρα Πέμπτη, κατά τα άλλα συνηθισμένη. Χαιρετούρες και κατευθείαν στον καναπέ μας. Όλη η παρέα. Αν και διαφωνούσαν, ήρθαν όλοι μαζί: ο Πι, ο Σίγμα, ο Κάπα κι εγώ. Άρχισαν να έρχονται οι κοπέλες να "χτυπήσουν κάρτα", να μας χαιρετήσουν δηλαδή μία προς μία. Η μέρα είχε επιλεχθεί προσεκτικά. Όλες οι πιο κοντινές στην παρέα μας έπρεπε να είναι εκεί. Κανείς δεν ήξερε τι θα γίνει, ούτε καν η παρέα. Είχα πει απλώς πως θα κάνω κάποιο happening στην Άντζελα. Ήξεραν φυσικά πόσο τη γούσταρα. Με φοβόντουσαν και γι’ αυτό δεν συμφωνούσαν. Ο Κάπα, ο "αρχηγός", μου είχε επιστήσει την προσοχή: " - Κανόνισε να μην γίνουμε ρεζίλι. Έχουμε και μια μούρη στο μαγαζί". Τον καθησύχασα. Δεν με πολυπίστεψε. Δίκιο είχε.<br /></span><div><div><div></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Στην αρχή, οι κοπέλες δεν με αναγνώρισαν, έτσι ντυμένο με κουστούμι, πρώτη φορά με έβλεπαν – το ίδιο και οι δικοί μου. Φορούσα το μαύρο μου Αρμάνι, με άσπρο πουκάμισο φαρδύ, μανίκια λίγο σηκωμένα, χωρίς γραβάτα, μαύρα Prada παπούτσια. Αξύριστος δύο μέρες, με ζελέ στα μαλλιά. Τελικά, ίσως και να κάνουν τα ράσα τον παπά. Ήρθε η δικιά μου. Τέντωσε τα μάτια γεμάτη έκπληξη. Της άρεσε όμως αυτό που έβλεπε. Κάθισε για λίγο πάνω στα πόδια μου, με φίλησε ως όφειλε και μετά πήρε τη θέση της δίπλα μου στον καναπέ. Ανοίξαμε σαμπάνια για όλους. Την καλύτερη που είχε το μαγαζί. Την έστειλα να αλλάξει, να φορέσει ένα μαύρο φόρεμα που είχε. Ξέκωλο – αφού το φορούσε στη δουλειά, αλλά τύπου βραδινό. Ήπια και εγώ, ήταν ειδική μέρα.<br /></span></div><div></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Με τον dj είχα συνεννοηθεί τρεις μέρες πριν, του είχα δώσει και το cd. Αρκούσε ένα νεύμα μου, το σύνθημα. Το πρώτο μπουκάλι Dom Perignion τελείωσε και ανοίξαμε δεύτερο. Ήταν κάπου στη μέση του, η ώρα είχε πάει πέντε παρά. Έδωσα το σύνθημα στον dj και σηκώθηκα από τον καναπέ – δήθεν για τουαλέτα. Από το μικρόφωνο ο dj ανακοίνωσε πως θα ακολουθήσει special show και δεν έλεγε ψέματα. Όπως συνήθως συμβαίνει έσβησε τελείως τα φώτα, για να τοποθετήσουν υποτίθεται το ντεκόρ. Στάθηκα δίπλα στην πίστα. Πήρα μια βαθιά ανάσα και σκέφτηκα το βλέμμα της Άντζελας. Ανέβηκα πάνω στην πίστα και στάθηκα προσοχή στο κέντρο, δίπλα στον στύλο. Τότε, μετά από 5 δευτερόλεπτα πλήρους ησυχίας, άναψαν τα φωτορυθμικά, άρχισε να παίζει το τραγούδι. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036024980612489490" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReOOCbFmoRI/AAAAAAAAAOk/EQosj0NXuaA/s320/lichtenstein3.jpg" border="0" /> (Σημείωση για τους αναγνώστες: αν δεν το έχετε ήδη βάλει, βάλτε το να παίξει τώρα.)</span><br /></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Αρχίζω να τραγουδάω, σαν καραόκε χωρίς όμως να ακούγεται η φωνή μου: </span><br /></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>"The night we met I knew I needed you so</strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><span style="color:#ff6600;">and if I had the chance I'd never let you go…"</span></strong> </span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Γυρίζω προς το μέρος του καναπέ και την κοιτάω </span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>"…So won't you say you love me </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>I'll make you so proud of me </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>We'll make 'em turn their heads</strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong><span style="color:#ff6600;">Every place we go So won't you please…"</span></strong> </span></div><div><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Όλη την ώρα κουνάω τα χέρια μου, σαν να απαγγέλλω τους στίχους. Τα τεντώνω και τα μαζεύω, δείχνω το νόημα των στίχων όπως κάνουν οι σκυλάδες. </span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>"…(Be my be my baby) Be my little baby</strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>(I want it only say) Say you'll be my darling </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>(Be my be my baby) Be my baby now </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>(I want it only say) Ooh, ohh, ohh, oh…"</strong></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Επίτηδες διάλεξα τις Ronnettes. Μου άρεσε το contrast, ένας άντρας με κουστούμι και οι γυναικείες φωνές τους. Πλησιάζω στην άκρη της πίστας και την δείχνω συνεχίζοντας </span><br /></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>"…I'll make you happy, baby </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>Just wait and see </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>For every kiss you give me </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>I'll give you three…" </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Την καλώ να ανέβει. Σηκώνεται αποσβολωμένη, ενώ την φωτίζει ο προβολέας. Έρχεται προς το μέρος μου, ενώ συνεχίζω να τραγουδάω </span></div></div><br /><div></div><div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>"…Oh, since the day I saw you</strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>I have been waiting for you </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>You know I will adore you </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>Till eternity </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>So won't you please…"</strong></span></div><br /><div></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Φτάνει και την πιάνω από το χέρι. Αγκαλιαζόμαστε και χορεύουμε σαν μπλουζ σε εφηβικό πάρτυ. </span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>"(Be my be my baby) Be my little baby </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>(I want it only say) Say you'll be my darling </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ff6600;"><strong>(Be my be my baby) Be my baby now </strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#ff6600;"><strong>(I want it only say) Ooh, ohh, ohh, ohh, oh"</strong> </span></span></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036026148843594018" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReOPGbFmoSI/AAAAAAAAAOs/9Ay1_7Il0pA/s200/Roy-Lichtenstein-Kiss.jpg" border="0" /> <div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Τέλος. Την φιλάω απαλά στα χείλη. Οι πελάτες ξεσπούν σε χειροκροτήματα. Έχουν καταλάβει πως δεν είναι μέρος του show. Την πιάνω από τη μέση και τη σηκώνω αγκαλιά. Κατεβαίνω από την πίστα και συνεχίζω προς το διάδρομο, με την Άντζελα στην αγκαλιά μου. Γύρω μας πελάτες να κοιτούν και στριπτιζούδες βουρκωμένες. </span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Φτάνω στο μπαρ, κοντά στην έξοδο του μαγαζιού. Περνώ από μπροστά και μπαίνω στην πόρτα που οδηγεί στην κουζίνα. Κι εκεί, κάτω από το φως που έχουν οι κουζίνες και τα κρεοπωλεία, αυτό το αρρωστημένο άσπρο-γκρι από λάμπες φθορίου, την κατεβάζω από την αγκαλιά μου, την ακουμπάω όρθια στα πόδια της. Την κοιτάω, χαμογελάω και βγάζω από την τσέπη μου ένα δαχτυλίδι. Της το φοράω στο τέταρτο δάχτυλο του αριστερού χεριού και λέω:</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Θες να γίνεις γυναίκα μου;"</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Ναι" ψελλίζει.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Και παντρευτήκαμε. Μάρτυρες στο γάμο η κοπέλα που σκουπίζει το μαγαζί και το παιδί που πλένει τα ποτήρια – δύο δεν χρειάζονται; </span></div><div></div><div></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><em>.</em></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><em>..</em></span></div><div><em><span style="font-family:Trebuchet MS;">...</span></em></div><div><em><span style="font-family:Trebuchet MS;">....</span></em></div><div><em><span style="font-family:Trebuchet MS;">.....</span></em></div><div><em><span style="font-family:Trebuchet MS;">......</span></em></div><div><em><span style="font-family:Trebuchet MS;">.......</span></em></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><em></em></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><em>Ξύπνησα. Η διάθεσή μου εξαιρετική. Κοίταξα έξω από το παράθυρο και ο ουρανός ήταν μολυβί. Τεντώθηκα και χάιδεψα το γάτο μου. Σηκώθηκα και πήγα στο μπάνιο. Κοίταξα το πρόσωπό μου στον καθρέφτη. Είχε ένα σημάδι από κραγιόν. Χαμογέλασα ικανοποιημένος.</em></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><em>Ωραία αρχή, για το υπόλοιπο της ζωής μου, σκέφτηκα.</em></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-6671254250038057363?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com48tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-85408319620997583202007-02-25T17:13:00.000+02:002007-02-28T02:13:57.225+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReGyk7FmoII/AAAAAAAAAMw/ZY5IV-RXI64/s1600-h/model1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5035502205783154818" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReGyk7FmoII/AAAAAAAAAMw/ZY5IV-RXI64/s400/model1.jpg" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReGyxLFmoJI/AAAAAAAAAM4/9khU687tAQg/s1600-h/model3.jpg"></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReGyXrFmoHI/AAAAAAAAAMo/jIhjNEvSz94/s1600-h/model9.jpg"></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReGzXLFmoMI/AAAAAAAAANQ/qCggsCPSzGA/s1600-h/model5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5035503069071581378" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReGzXLFmoMI/AAAAAAAAANQ/qCggsCPSzGA/s400/model5.jpg" border="0" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReGzcbFmoNI/AAAAAAAAANY/9zquYs5RqlU/s1600-h/model7.jpg"></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReGz-bFmoOI/AAAAAAAAANg/looyb5SOnIE/s1600-h/model9.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5035503743381446882" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReGz-bFmoOI/AAAAAAAAANg/looyb5SOnIE/s400/model9.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReG0L7FmoPI/AAAAAAAAANo/ubpkNJdPAEk/s1600-h/model8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5035503975309680882" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/ReG0L7FmoPI/AAAAAAAAANo/ubpkNJdPAEk/s400/model8.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Την πρόσεξα για πρώτη φορά, όταν την είδα να περπατάει στον διάδρομο, ανάμεσα στους καναπέδες. Κάτι δεν μου κόλλαγε. Ήταν ψηλή, πολύ αδύνατη. Ξανθά ίσια μαλλιά αρκετά πιο κάτω από τους ώμους. Πρόσωπο με έντονα χαρακτηριστικά, ψεύτικες βλεφαρίδες, πολύ έντονα χείλη και ζυγωματικά. Μικρό στήθος, κοιλιά που έκανε εσοχή. Τα οστά της λεκάνης προεξείχαν. Πολύ λεπτά χέρια και πόδια. Όσο την κοίταζα, τόσο σιγουρευόμουν πως υπέφερε από anorexia nervosa.<br />Και τότε κατάλαβα τι μου φαινόταν παράξενο: έμοιαζε πολύ με μοντέλο. Η όψη της, το σώμα της, το περπάτημά της. Δεν ταίριαζε σε στριπτιζάδικο, σαν τη μύγα μες στο γάλα. Εξέπεμπε αυτό το «κρύο» που έχουν τα μοντέλα, καθόλου την καβλιάρικη αίσθηση των στριπτιζούδων.<br />Ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Σταύρωσε τα πόδια της. Ήταν τόσο αδύνατα που φαίνονταν σαν να είχαν αλλάξει θέση, ήταν και έτσι σχεδόν παράλληλα μεταξύ τους. Έβγαλε ένα τσιγάρο, το έβαλε στο στόμα της και γύρισε προς το μέρος μου με κίνηση βαμπ. Πήρα τον zippo από το τραπέζι και της πρόσφερα φωτιά. Τράβηξε μια τζούρα με λαιμαργία και ξεφυσώντας μου είπε στα ελληνικά, με χαρακτηριστική ρώσικη προφορά:<br />"- Δεν θέλω να ρωτήσω το όνομά σου."<br />" - Μην το ρωτάς", απάντησα.<br />" - Ήθελα να μάθω αν με βρίσκεις όμορφη."<br />" - Όχι απλώς όμορφη. Θεά" είπα. Αν και δεν είσαι του γούστου μου, σκέφτηκα.<br />Έμεινε να κοιτάει ευθεία μπροστά και δεν μίλησε για 2-3 λεπτά. Μετά πήρε το ποτήρι μου και ήπιε μια γουλιά. Το αποφάσισε.<br />" - Είναι σωστό μια τόσο ωραία κοπέλα σαν κι εμένα να δουλεύει σε τέτοιο μαγαζί;"<br />Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Τι να πω; Συνέχισε λες και δεν περίμενε απάντηση.<br />" - Εγώ έπρεπε να περπατάω σε πασαρέλα. Στο Μιλάνο ή το Παρίσι". Γύρισε προς το μέρος μου.<br />" - Δίκιο έχεις. Και εγώ όταν σε είδα, αυτό σκέφτηκα". Την κοίταξα στα μάτια. Στο μισοσκόταδο το βλέμμα της ήταν χαμένο – τόσο που σου φαινόταν χαζό, κρύο, αποξενωμένο, μα πάνω απ’ όλα λυπημένο.<br />" - Πόσο χρονών είσαι;" την ρώτησα.<br />" - Είναι αργά πια. Άστο" μου απάντησε. Σήκωσα το αριστερό μου χέρι και με την έξω πλευρά της χάιδεψα απαλά το μάγουλο. Αισθάνθηκα το χέρι μου υγρό. Σφίχτηκε η ψυχή μου. Το βλέμμα της ίδιο και απαράλλαχτο. Σηκώθηκε να φύγει. Την ώρα που έσβηνε το τσιγάρο, της είπα:<br />" - Ποτέ δεν είναι αργά, αν το θες πολύ".<br />Χαμογέλασε και μου ανταπέδωσε το χάδι στο μάγουλο.<br />" - Δεν ξέρεις εσύ. Με λένε Λόλα".<br />Έφυγε περπατώντας σαν σε επίδειξη του Vercace. Το κεφάλι ψηλά. Η ψυχή ποδοπατημένη.<br />Και τότε κατάλαβα. </span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Μερικές φορές από την αρχή είναι πολύ αργά.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-8540831962099758320?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-66160050210843519662007-02-23T04:24:00.000+02:002007-02-28T02:14:21.859+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rd5TRzCaxDI/AAAAAAAAALk/oUFxIcaOtfE/s1600-h/φωτεινή23.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5034552998670025778" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rd5TRzCaxDI/AAAAAAAAALk/oUFxIcaOtfE/s320/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AE23.JPG" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;">Ή αλλιώς, "Οδηγός επιβίωσης σε στριπτιζάδικο". Δέκα tips για να περάσετε εσείς καλά και οι άλλοι καλύτερα. Πάμε:<br /><strong>1) Πάρε μαζί σου λίγους (και καλούς).</strong> Από τότε που ήμασταν έφηβοι, οι μεγάλες αντροπαρέες είναι απωθητικές στις γυναίκες. Ο πολύς αντρικός χαβαλές τις ξενερώνει. Δεν μπορεί να υπάρξει ερωτική ατμόσφαιρα, με τέτοιες προϋποθέσεις. Οι στριπτιζούδες δεν εξαιρούνται του κανόνος. Ακόμα κι αν πας για πλάκα, κάντην με γούστο και μέτρο.<br /><strong>2) Αποφάσισε γιατί πας.</strong> Όπως σε κάθε περίσταση στη ζωή, έτσι κι εδώ, πρέπει να ξέρεις για ποιο λόγο πας στο στριπτιζάδικο: θέλεις fun, θέλεις να αισθανθείς ψεύτικο ερωτισμό, έμαθες πως κάποιες από το μαγαζί κάνουν βίζιτες και θες να δοκιμάσεις ή σου αρέσει κάποια κοπέλα και θες να την κατακτήσεις; Αποφάσισε και συμπεριφέρσου αναλόγως.<br /><strong>3) Πήγαινε αργά.</strong> Δεν πάμε σε στριπτιζάδικο…μεσημεριάτικα. Ούτε μόλις ανοίξει, δηλαδή κατά τις 11 το βράδυ. Η καλύτερη ώρα είναι κατά τις 4 το πρωί. Ο λόγος είναι απλός. Έχεις μεγαλύτερες πιθανότητες να βρεις καλό τραπέζι ή καναπέ – αφού ο κόσμος είναι λιγότερος. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως οι κοπέλες έχουν ήδη δουλέψει ένα πεντάωρο και μάλλον έχουν πετύχει το στόχο των χρημάτων που είχαν θέσει ξεκινώντας. Αυτό σημαίνει πως είναι πιο χαλαρές και δεν θα σε κοιτούν στην…τσέπη συνεχώς.<br /><strong>4) Μην είσαι αγενής.</strong> Θα έρθουν πολλές κοπέλες να σου ζητήσουν παρέα ή χορό, πριν να συναντήσεις τη γυναίκα των ονείρων σου. Μπορείς να αρνηθείς με ωραίο τρόπο. Να είσαι ευγενικός, όχι όμως υποχωρητικός μαζί τους. Μην τους μιλάς άσχημα ή απότομα. Όσο κι αν δεν το πολυπιστεύεις, μπορεί να πληγωθούν. Κι αν όχι, να είσαι σίγουρος πως θα πουν σε όσες κοπέλες προλάβουν, πως είσαι μεγάλος μαλάκας.<br /><strong>5) Κέρνα πραγματικά ποτά.</strong> Όταν κεράσεις ποτά τη γυναίκα που γουστάρεις, φρόντισε να είναι πραγματικά. Πολλές φορές ο μπάρμαν βάζει νεράκι στο ποτήρι ή για οικονομία ή γιατί του το ζητάει η κοπέλα. Μύρισε με τρόπο το ποτήρι της κι αν διαπιστώσεις πως δεν είναι ποτό, ρώτα την αν πίνει. Αν σου πει ναι, στο επόμενο ποτό τόνισέ το στον σερβιτόρο, να είναι πραγματικό. Αν δεν πίνει, κανόνισε την πορεία σου. Μάλλον δεν θα ευχαριστηθείς με την παρέα της: είναι επαγγελματίας και θα σου πει το παραμύθι της, χωρίς τίποτα το ξεχωριστό. Ένας χρυσός κανόνας λέει: "Γυναίκα που πίνει, μην την φοβάσαι". Που σημαίνει πως αφού πίνει, θα ζαλιστεί, θα χαλαρώσει, μπορεί να ξεχάσει ποια είναι και ποιος είσαι και να είναι πιο αυθόρμητη.<br /><strong>6) Έσο πρωτότυπος.</strong> Όταν αρχίσεις να μιλάς με μια κοπέλα, φρόντισε να είσαι, κατά το δυνατόν, πρωτότυπος. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσες φορές έχει ακούσει τις ίδιες μαλακίες από πελάτες! Κι αν ξενερώσει με όσα λες, έχεις λιγότερες πιθανότητες να περάσεις καλά. Γι’ αυτό, βάλε τη φαντασία σου να δουλέψει. Και να θυμάσαι κάτι: όσο πιο αληθινός είσαι μαζί της, τόσο πιο αληθινή θα είναι κι αυτή.<br /><strong>7) Κράτα λογαριασμό.</strong> Όση ώρα εσύ και η παρέα σου πίνετε, κερνάτε κοπέλες ή κάνετε χορούς, φροντίστε ένας απ’ όλους να κρατάει λογαριασμό, ειδικά αν είστε για πρώτη φορά στο μαγαζί. Έστω στο περίπου. Έτσι θα μπορείτε να ελέγξετε στο τέλος τι θα πληρώσετε. Υπάρχει περίπτωση να πάνε να σας "φάνε", που σημαίνει να σας κλέψουν. Και τότε, χαράματα, είναι πολύ δύσκολο να θυμηθείτε τι είχατε ξοδέψει.<br />8<strong>) Να είσαι large με τους σερβιτόρους.</strong> Μην τσιγκουνευτείς το πουρμπουάρ στο τέλος. Ειδικά αν έχεις σκοπό να πηγαίνεις συχνά στο μαγαζί. Είναι ο λογαριασμός 280; Δώσε και 20 στο σερβιτόρο. Είναι 550 ευρώ; Δώστου ένα πενηντάρικο. Ο σερβιτόρος είναι τα μάτια σου στο μαγαζί. Αυτός θα σου φωνάξει την κοπέλα που θα του ζητήσεις, αυτός θα φροντίσει να της φέρνει κανονικά ποτά, αυτός θα σε πληροφορήσει – όχι φυσικά από τις πρώτες φορές – ποια κοπέλα κάνει extras ή ποια κάνει βίζιτα, θα σε ενημερώσει ποια είναι μαλακισμένη, ξενέρωτη ή καβλιάρα.<br /><strong>9) Κάνε focus.</strong> Γύρνα αν θες κάμποσα στριπτιζάδικα, να δεις ποιο σου ταιριάζει περισσότερο. Ποιο έχει περισσότερες γυναίκες του γούστου σου. Σε ποιο οι μουσικές επιλογές σε βρίσκουν σύμφωνο. Μα όταν αποφασίσεις, τότε σταμάτα τις γύρες. Θα πηγαίνεις στο ίδιο μαγαζί. Έτσι εκεί θα σε γνωρίζουν όλοι, από τον πορτιέρη και τον παρκαδόρο, ως τον μετρ και τις κοπέλες. Δεν φαντάζεσαι πόσο σημαντικό είναι αυτό. Για να είσαι αναγνωρίσιμος, δεν χρειάζεται να πηγαίνεις πέντε φορές την εβδομάδα. Αρκεί οι εμφανίσεις σου να έχουν ρυθμό και επαναληπτικότητα.<br /><strong>10) Ου μπλέξεις.</strong> Ασχολήσου με την παρέα σου, όχι με τις γύρω παρέες. Κοίτα τις κοπέλες σας, όχι τις κοπέλες των άλλων τραπεζιών. Κι αν παρατηρείς τους άλλους, κάντο με τρόπο, μην καρφώνεσαι. Αν παρ’ ελπίδα ξεκινήσει καβγάς, μην προσπαθήσεις να διευθετήσεις την κατάσταση. Υπάρχουν άλλοι για την δουλειά αυτή. Αν κάποιος σε προκαλέσει, μην βιαστείς να ανταποδώσεις. Κοίτα πρώτα καλά τι συμβαίνει και ποιος είναι και αν χρειαστεί δώσε τόπο στην οργή. Δεν πήγες εκεί για μποξ ή κικ-μπόξινγκ, πήγες να καβλαντίσεις.<br /><br />Αυτές είναι οι δέκα εντολές, για ένα καλό strip-clubbing. Και κάτι ακόμα: ιδανικό θα ήταν στην αρχή της περιήγησής σου σε τέτοιους χώρους, να ακολουθήσεις κάποιον που ξέρει, κάποιον "έμπειρο και πολυταξιδεμένο". Έτσι θα είσαι πιο χαλαρός, θα ξέρεις τι ακριβώς να κάνεις και τι όχι.<br />Πάρε βαθιά ανάσα. Άνοιξε καλά τα μάτια σου και βούτα!</span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5034553260663030866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rd5ThDCaxFI/AAAAAAAAAL0/4PqIJAdxOSQ/s320/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AE14.JPG" border="0" /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-6616005021084351966?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-2760170516672152162007-02-19T04:46:00.000+02:002007-02-19T04:57:09.441+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RdkR-TCaxBI/AAAAAAAAALQ/WhWmwMvDBsE/s1600-h/torpedo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5033073820523217938" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RdkR-TCaxBI/AAAAAAAAALQ/WhWmwMvDBsE/s400/torpedo.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><ul><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-family:Georgia;"></span>Πάντα ήθελα να κάνω μια <strong>εκδοτική εταιρεία</strong>. Να εκδίδει περιοδικά και βιβλία. Να είναι – φυσικά – εξαιρετικά <strong>επιτυχημένη</strong>. Πολλά φράγκα. Τα γραφεία της θα τα είχε σε ένα διώροφο ( ή και τριώροφο) νεοκλασικό κτίριο. Αναπαλαιωμένο απ’ έξω και μέσα, όλο ξαναχτισμένο και διακοσμημένο με ξύλο και μέταλλο, εσωτερικές σκάλες, μουσική παντού, hi-tech, μια αίθουσα για προβολές ταινιών και στο υπόγειο καθιστικό με φλίπερ, μπιλιάρδο, πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα και ένα απόκρυφο δωμάτιο με διπλό κρεβάτι και μπάνιο.</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">Λατρεύω το <strong>μπάσκετ</strong>. Κάποτε έπαιζα μετά μανίας – τώρα πια όποτε βρω παρέα, μετά έγραφα σε εφημερίδα γι’ αυτό, πάντα το παρακολουθώ και ενημερώνομαι. <strong>ΠΑΝΑΘΑ</strong> και τα μυαλά στα κάγκελα!!!</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">Μου αρέσουν πολύ οι <strong>κώλοι. Παντού</strong>. Στο δρόμο, στα περιοδικά, στο blog του Αντώναρου (ά ρε Μάνο…), στο κρεβάτι πάνω απ’ όλα.</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">Αν μέχρι τα 47 μου δεν έχω βρει γυναίκα, να κάνω τρία-τέσσερα παιδιά, θέλω να πάω στο <strong>Άγιον Όρος</strong>, για το υπόλοιπο της ζωής μου. Κομμένα τα πάθη όλα: τσιγάρο, γυναίκες, φαγητό. Θα μονάσω.</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">Θέλω ένα σπίτι στη Σκωτία, <strong>Edinburgh ή Stirling</strong>. ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!!!</span></li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-276017051667215216?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com61tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-15776863029820633142007-02-13T14:22:00.000+02:002007-02-28T02:15:15.146+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RdGt2TCaw_I/AAAAAAAAAK4/Bh80TZAgcUw/s1600-h/roy_lichtenstein_forget-it-forget-me.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5030993407084512242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RdGt2TCaw_I/AAAAAAAAAK4/Bh80TZAgcUw/s400/roy_lichtenstein_forget-it-forget-me.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"> Είδα τον πίνακα προσφάτως, κρεμασμένο σ' ένα τοίχο. Για πρώτη φορά πρόσεξα τι λέει ο άντρας. Για πρώτη φορά παρατήρησα το ύφος του: μείγμα θλίψης και απόγνωσης. Σε δεύτερο πλάνο, η γκόμενα με ύφος απορημένο. Η απόσταση μεταξύ τους χαώδης. Όπως και στην πραγματικότητα.<br />Ήθελα να γράψω κάτι για τις ελεύθερες γυναίκες γύρω στα τριάντα. Δεν μου βγαίνει. Προσπάθησα πέντε-έξι φορές, τα έσβησα όλα. Λίγο η θλίψη που μου προκαλούν, λίγο η τσαντίλα, λίγο κάποιες εξαιρέσεις - που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.<br />Γυναίκα ετών τριάντα. Που οι γύρω της την αποκαλούν κορίτσι κι αυτή αισθάνεται τους ώμους της βαρείς.<br />Που ψάχνει τον άντρα με τον οποίο θα μοιραστεί τη ζωή της και όλο της ξεγλυστρά. Γυναίκα που έχει πλέον άποψη για τα πράγματα και που νομίζει πως πρέπει να μας την τρίβει στα μούτρα με την πρώτη ευκαιρία. Γυναίκα που έχει οικονομική άνεση ή τουλάχιστον σχετική ανεξαρτησία. Με ήδη κάποιο παρελθόν στο επάγγελμά της και με σχέδια καριέρας για το μέλλον.<br />Για όλα αυτά φυσικά, έχει πληρώσει το αντίτιμο - και εξακολουθεί να το πληρώνει: είναι ή αισθάνεται πως είναι μόνη. Έχει στην πλάτη της κανά δυό αποτυχημένους δεσμούς, έχει καιρό να αγαπηθεί, αν της συνέβη ποτέ. Της λείπει το σεξ: ή δεν έχει χρόνο ή δεν έχει σύντροφο ή δεν έχει κέφι ή όλα αυτά μαζί. Νομίζει πως το πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχουν άντρες πια. Και ποτέ δεν αναρωτήθηκε πόσο υπεύθυνη είναι γι' αυτό. Πώς να υπάρξουν άντρες, όταν δεν υπάρχει γυναίκα να τους εμπνεύσει; Πώς να φανείς ιππότης, όταν η άλλη μετά το πρώτο "κρεβάτι" αρχίζει να θέτει τους όρους της; Πώς να είσαι αρσενικό, όταν ενώ ακόμα δεν έχεις καταλάβει καλά καλά αν τη γουστάρεις, αρχίζει να σου λέει τι ΔΕΝ γουστάρει αυτή;<br />Είναι ανασφαλής και φοβισμένη. Καθόλου κακό, πραγματικά καθόλου παράξενο και κακό. Όταν όμως η ανασφάλεια αυτή εκδηλώνεται με επιθετικότητα, υπάρχει θέμα. Πώς να θελήσεις να προστατεύσεις μια γυναίκα που σε κριτικάρει συνεχώς; Που στην πέφτει με την πρώτη ευκαιρία; Που μπρος σου είναι μέσα στην άνεση και την ανεξαρτησία και μετά στο σπίτι της κλαίει επειδή την πλήγωσες;<br />Θες να κάνεις τη φωλιά και να βάλεις τα παιδιά σου μέσα, κυρία μου; Άσε τον άντρα να στην φτιάξει. Όχι να θες να την φτιάξεις μόνη σου, ακριβώς όπως εσύ θέλεις και μετά να τον βάλεις μέσα, με ρόλο διακοσμητικό - απλό δότη σπερματοζωαρίων! Δεν φταίει ο άλλος που έχεις εσύ άγχος παντρειάς. Δεν φταίει που αισθάνεσαι το τρένο να περνάει, που σε έχει στην πρέσα η μάνα σου να κάνεις εγγονάκια. Κι όταν γνωρίζεις κάποιον και αρχίζεις το παιχνίδι της επιβολής και της εξουσίας (συνειδητά ή όχι, μικρή είναι η διαφορά) ένα πράγμα να έχεις καλά στο μυαλό σου: αν αυτός ο απέναντι είναι ένας άντρας πραγματικός, σαν κι αυτούς που ισχυρίζεσαι πως θέλεις, ε τότε μάλλον ΔΕΝ ΣΕ ΠΑΙΡΝΕΙ. Ή θα το χάσεις το παιχνίδι της επιβολής - αφού το παίζεις με αντρικούς όρους - ή θα πάει για τσιγάρα και θα τον ξαναδείς σε καμιά εικοσαριά χρόνια τυχαία σε κάποιον κινηματογράφο.<br />Αποφάσισαν οι γυναίκες να το "παίξουν" άντρες. Κι έτσι παίζουν το παιχνίδι στο γήπεδο του άλλου, με τους κανόνες του. Κι έτσι είναι χαμένες οι κυρίες σε κάθε περίπτωση: αν ο άλλος είναι άντρας, δεν μπορούν να κερδίσουν, μπορούν μόνο να του σπάσουν τ' αρχίδια και να σηκωθεί να φύγει. Αν όμως κερδίσουν, τότε ο άλλος δεν είναι ο άντρας που ήθελαν. Η τακτική αυτή που θα τις οδηγήσει; Ή θα μείνουν μόνες τους ή θα παντρευτούν κανένα λούλη που δεν θα τον θέλουν μετά από 6 μήνες το πολύ.<br />Κι έτσι καταλήγει ο άντρας να έχει το ύφος του πίνακα. Και έτσι λέει στην ξανθειά "I 'm fed up with your kind", ή μήπως απλώς μονολογεί; Και τον κοιτάζει με απορία η ξανθειά.Δεν καταλαβαίνει. Ας προσπαθήσει. Κι αν τα καταφέρει γρήγορα, μπορεί να προλάβει το τρένο στον επόμενο σταθμό. Κι αν δεν τα καταφέρει, μακριά από μας, ας ασχοληθεί με την καριέρα της που είναι εξάλλου ο πρωταρχικός της στόχος.<br />Και της εύχομαι, τον ήρωα που αναζητά να μην τον βρει. Γιατί αν τον πετύχει κάπου ΘΑ ΤΟΥ ΓΑΜΗΣΕΙ ΤΑ ΡΑΜΑΤΑ!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-1577686302982063314?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com51tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-40144292501694490442007-02-10T01:21:00.000+02:002007-02-10T19:11:01.356+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rc0FKTCaw8I/AAAAAAAAAKU/xud6uryQQL8/s1600-h/druuna7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5029682033309959106" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rc0FKTCaw8I/AAAAAAAAAKU/xud6uryQQL8/s320/druuna7.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Είχε ανακοινώσει πως σταμάτησε από τα στριπτιζάδικα, ένα μήνα πριν. Μετά που είχαμε μια έντονη συζήτηση. Της παρουσίαζα ωμά και ρεαλιστικά την κατάσταση της ζωής της. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - You’ re fucking right", μου είχε πει. Όταν μίλαγε αγγλικά ήταν πολύ πειραγμένη – και πολύ πιωμένη. Βούτηξε ένα ποτήρι και προσπάθησε να το πετάξει στην πίστα. Της έπιασα με δύναμη το χέρι, την πόνεσα. Με όλα. " - Φύγε, μην χαλάς άλλο τη ζωή σου" της είπα. " - Φεύγω, να μην σου χαλάσω το βράδυ" αντιγύρισε δακρυσμένη. Σηκώθηκε δείχνοντας αξιοπρεπής και προσέχοντας τα βήματά της απομακρύνθηκε από τον καναπέ.<br /><br />Είχα να πάω στο μαγαζί καμιά δεκαπενταριά μέρες. Μπήκα και στάθηκα στη γωνία του μπαρ, χαιρέτησα. Το αφεντικό και τον μπάρμαν το φίλο μου. Όχι με αυτή τη σειρά. " - Καλά, πού το’ μαθες;" μου είπε το αφεντικό. " - Ποιο;" " - Ότι γύρισε η δικιά σου". " - Δεν το’ μαθα, τώρα το ακούω." " - Ε τότε, να πάρεις λαχείο". Χαμογέλασα, " μπα, προτιμώ ιππόδρομο". Ακούμπησα τον αγκώνα μου στη μπάρα και έβαλα coca cola στο ποτήρι με τα παγάκια που είχε ήδη καταφθάσει. Άρχισαν να έρχονται τα κορίτσια για να χαιρετίσουν. Άνοιγμα της καπαρντίνας, χώσιμο στην αγκαλιά, φιλί στο μάγουλο ή πεταχτό στο στόμα – αναλόγως των αισθημάτων, μούρη γεμάτη με στρας μετά από 10 λεπτά.<br />Με την άκρη του ματιού μου, την εντόπισα στο βάθος του μαγαζιού. Με είχε δει. Στεκόταν όρθια και ακίνητη. Αναποφάσιστη. Κινήθηκε προς το μπαρ, μα στα μέσα της διαδρομής έσκυψε και μίλησε σε κάποιον πελάτη, σαν να έψαχνε αυτόν. Ξανασηκώθηκε, έκανε δύο-τρία βήματα ακόμα προς το μπαρ και με μεταβολή κατευθύνθηκε προς τις τουαλέτες. Την ώρα εκείνη ήρθε η Αΐντα, μια μελαχρινή ανατολίτισσα, Ουζμπεκιστάν μεριά, εικοσάχρονη, με αμυγδαλωτά μαύρα μάτια. " - Πού ήσουνα μέρες τώρα;" Προσπαθεί να μάθει ελληνικά το μικρό. " - Δουλειές", απάντησα αόριστα. " - Έλειψες πολύ σε πουτανάκι σου". Για τον εαυτό της μιλούσε. Την αγκάλιασα με τρυφερότητα και τη φίλησα στο μέτωπο.<br />Με την άκρη του ματιού μου την είδα να βγαίνει από την τουαλέτα. Άρχισε να περπατά με το γνωστό απαράμιλλο τρόπο της, που σημαίνει πρόσωπο ψηλά, στήθος προτεταμένο και λίκνισμα που θα κόλαζε και άγιο. Που σημαίνει πως είχε αποφασίσει να έρθει να μου μιλήσει. Όταν είχε φθάσει στα έξι – επτά μέτρα από μένα, κράτησα στην αγκαλιά μου τη μικρόσωμη Αΐντα με το ένα χέρι και άνοιξα το άλλο, το αριστερό. Την προσκαλούσα χαμογελώντας πλατιά. Στα τελευταία της βήματα κοιταζόμασταν στα μάτια. Η Αΐντα γύρισε, την είδε και αμέσως άδειασε την αγκαλιά μου – σεβασμός στην ιστορία μας, σε ό,τι ήταν φανερό σε όλους, σ’ αυτά που αισθανόμασταν.<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μπήκε στην αγκαλιά μου, σχεδόν ακούμπησε – σαν το πλοίο που αφήνει την ανταριασμένη θάλασσα και γλιστράει στο λιμάνι. Με φίλησε στο μάγουλο. Την φίλησα κι εγώ, χωρίς να έχω σταματήσει να χαμογελώ. Απομάκρυνε το πρόσωπό της λίγα εκατοστά και ενώ μου σκούπιζε τα στρας, μου είπε:<br />" - Γεια σου, πού το’ ξερες;"<br />" - Δεν ήξερα τίποτα, μωρό μου. ‘Ετυχε".<br />" - Destiny." είπε και φωτίστηκε το πρόσωπό της." Τι νέα;"<br />" - Τα ίδια. Ξέρεις, κέρδισα ένα στοίχημα. Ένας φίλος μου πίστευε πως θα ξαναγύριζες στη δουλειά σε δυο εβδομάδες. Εγώ του είπα πως σε είχα για πιο πεισματάρα, θα έκανες τουλάχιστον ένα μήνα. Και κέρδισα."<br />Αμηχανία. Δίπλα μας το αφεντικό, κοίταζε. Τον κοίταξα. " - Ξέρεις, για να την ξαναπάρω να δουλέψει, έπαιξε ρόλο και η αδυναμία που της έχεις. Και το κόλλημα που έχει αυτή μαζί σου, επίσης." Χαμογέλασα. " - Θα μου την αφήνεις να δουλεύει και λίγο, έτσι;" συνέχισε μισοαστεία-μισοσοβαρά.<br />Γύρισα και την ξαναείδα, εκεί, λίγα εκατοστά από το πρόσωπό μου, σε επαφή με το σώμα μου. Αμηχανίας συνέχεια. Το πήρε απόφαση: " - Ξέρεις, ορκίστηκα σε μένα, αν σε ξαναδώ, να σου πω γεια σου και αυτά. Τίποτα άλλο. Να πάω για δουλειά μου".<br />" - Το φαντάστηκα πως θα ήταν έτσι" απάντησα χωρίς να χαμογελάω πια.<br />Απαλά ξεγλίστρησε από την αγκαλιά μου, με φίλησε στο μάγουλο, έδιωξε με το χέρι της λίγα ακόμα στρας και μου είπε με απόγνωση στο βλέμμα: " - Πάω για δουλειά". Πριν απαντήσω, γύρισε και άρχισε να απομακρύνεται – μου φάνηκαν γυρτοί οι ώμοι της για πρώτη φορά. Έκανε επτά-οκτώ βήματα. Κοντοστάθηκε. Και ξαφνικά, κάνει μεταβολή, αρχίζει να τρέχει πάνω στα εικοσάποντα τακούνια της και πέφτει με ορμή στην αγκαλιά μου, σαν την ανταριασμένη θάλασσα πάνω στο μόλο. Με φιλάει στο στόμα. Την φιλάω κι εγώ. Χάνεται ο κόσμος. Χάνεται ο χρόνος, φως παντού και πουθενά.<br />" - Μου έλειψες".<br />" - Κι εμένα" απαντώ.<br />" - Σε αγαπάω".<br />" - Κι εγώ ".<br />" - Είμαι ακόμα με το γκόμενο".<br />" - Destiny" της χαμογελάω.<br />Ακουμπάει το κεφάλι της στο στέρνο μου και γαντζώνεται πάνω μου. Σηκώνω το κεφάλι μου και κοιτάω το ταβάνι, τι να μου πει κι αυτό… <a href="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rc0FVzCaw9I/AAAAAAAAAKc/ZzulnXbBo7M/s1600-h/AmyLee.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5029682230878454738" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rc0FVzCaw9I/AAAAAAAAAKc/ZzulnXbBo7M/s200/AmyLee.jpg" border="0" /></a><br />Κι ακούω στο μυαλό μου τη φωνή του Joe Cocker να τραγουδάει:<br />“...N'Oubliez Jamais<br />It's in your Destiny<br />A need to disagree<br />When rules get in the way<br />N'Oubliez Jamais...”<br />Το αφεντικό, όλη την ώρα δίπλα, παρακολουθούσε.</span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span> </div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span> </div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span> </div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">--------------------------------------------------------------------------------------------------------------</span></div><div><span style="font-family:Trebuchet MS;">Σημ: Το μουσικό χαλί "εκλάπη" από τον RockerBlogger και το <a href="http://therockerblogger.blogspot.com/2007/02/joe-cocker.html">post του για τον Joe Cocker</a> .</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-4014429250169449044?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-92069778803008897962007-02-05T15:15:00.000+02:002007-02-05T19:02:22.513+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rccz_Aa21LI/AAAAAAAAAJg/X3HwBqo01qg/s1600-h/jessica-maria02.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5028044666519868594" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rccz_Aa21LI/AAAAAAAAAJg/X3HwBqo01qg/s400/jessica-maria02.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><div><div><div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">- Πλάκα θα έχει.<br /></span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">-Έλα μωρέ τώρα.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">- Λες;</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">- Μαλακίες...</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">- "Λεφτά βγάζεις;", η φωνή του φίλου.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">- Λες; (ξανά)</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">-Δουλειά δεν είχε ο διάολος...</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">- Πρέπει να ανεβάσω post.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">-Στ' αρχίδια μου, την πλάκα μου κάνω.</span></div><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">- Λες; (ξανά μανά)</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Σήμερα το βράδυ κλείνουν τρεις μήνες που έχω το Striptease. Μου φαίνεται σαν ένας χρόνος. Γνώρισα την bloggόσφαιρα. Γνώρισα εσάς. Με ανακαλύψατε και σας ανακάλυψα. Με διαβάζετε και σας διαβάζω (όχι τόσο συχνά όσο θα ήθελα). Με νοιάζει η γνώμη σας. Με "ανεβάζουν" τα καλά σας λόγια, με προβληματίζουν οι διαφωνίες σας. Γίνατε μέρος της ζωής μου.</span></div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RcczCga21JI/AAAAAAAAAJQ/74hBrqJp4HM/s1600-h/scores_miami_image002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5028043627137782930" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RcczCga21JI/AAAAAAAAAJQ/74hBrqJp4HM/s320/scores_miami_image002.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RcczKga21KI/AAAAAAAAAJY/V7OCUCPcf9g/s1600-h/strip_club2.jpg"></a><br /><br /><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:180%;"><strong> Σας ευχαριστώ για όλα. </strong></span></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-9206977880300889796?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com51tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-42906180997480290392007-01-31T03:13:00.000+02:002007-01-31T03:54:17.139+02:00<div><p><span style="font-family:trebuchet ms;">Την γνωρίσατε. Είναι αυτό που νομίζετε. Είναι και πολλά άλλα. Δεν είναι τίποτα απ’ όσα φαντάζεστε. Είναι ένα συναπάντημα, με ελαφρό περπάτημα. Την βλέπεις ή την διαβάζεις, την ακούς ή την συναντάς, το ίδιο είναι. Και εκεί που αφουγκράζεσαι να δεις περί τίνος πρόκειται, έχει ήδη μπει μέσα σου, με τέτοια άνεση που δεν έχω ματασυναντήσει. Μπαίνει στο μυαλό και την ψυχή σου. Ούτε καν το επιδιώκει, αυτή την εντύπωση σου δίνει. Και όμως μπαίνει και αλωνίζει, από νεραϊδογενιά, μην το ξεχνάτε ποτέ – για τον εαυτό της το λέει και έτσι είναι.</span> </p><p><span style="font-family:trebuchet ms;">Δεδομένα</span><br /></p><ul><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Είναι αυθεντική. Wysiwyg (νομίζω πως έτσι το λένε οι κομπιουτεράδες), δηλαδή “what you see is <a href="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rb_xX5LixJI/AAAAAAAAAHs/W0-3cEl5Hvs/s1600-h/κιουνα1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5026001101957285010" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rb_xX5LixJI/AAAAAAAAAHs/W0-3cEl5Hvs/s400/%CE%BA%CE%B9%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B11.jpg" border="0" /></a>what you get”. Δεν προσποιείται, είναι αυτό που φαίνεται. Κι αν καμιά φορά παίζει και λίγο θέατρο, είναι για καλό σκοπό. Κάποιον δε θέλει να στενοχωρήσει, κάποιον θεωρεί σε αδύναμη θέση.</span></li><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Είναι αληθινή. Μπορεί να λέει ψέματα, όταν κρίνει πως χρειάζονται, ποτέ όμως δεν υπήρξε ψεύτικη. </span></li><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Είναι δίκαιη. Αυτό όμως δεν λέει και πολλά, από την στιγμή που τα κριτήρια οι κώδικες και οι νόμοι είναι της απολύτου αποδοχής της, αυστηρώς προσωπικοί. Θέλω να πω πως είναι δίκαιη, μα στους άλλους μπορεί κάποιες φορές να φαίνεται άδικη. Αυτή δεν αισθάνεται έτσι. Αν ποτέ αισθανθεί, θα ζητήσει με λόγια και έργα συγγνώμη. </span></li><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Η αισθητική, με την ευρύτερη έννοια, είναι από τις υψηλότερες αξίες της. Αισθητική σε όλους και για όλα, πολυεπίπεδη και ασυμβίβαστη. Πόσο κουραστικό είναι αυτό μερικές φορές, δεν φαντάζεστε… </span></li><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Είναι Κεφαλλονίτισα. 100%. Αυτά.</span></li><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Το θυμικό της, είναι το κέντρο της ύπαρξής της. Κυριαρχεί επάνω της. Το ακολουθεί, δείχνει σα να μην μπορεί να κάνει αλλιώς. Μπορεί να χαρεί όσο δεν έχει χαρεί άνθρωπος. Και μέσα σε πέντε λεπτά να νοιώθει τόση δυστυχία, όσο λίγοι άνθρωποι έχουν νοιώσει. Και τα δύο με την ίδια ένταση. Με την ίδια αλήθεια. Από το θυμικό προέρχεται και ο θυμός… Ή το αντίθετο, τι σημασία έχει;</span></li><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Σιχαίνεται τα ανθρωπάκια. Όσο τίποτα. Μην μπερδεύεστε, όχι τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη ή που δεν στάθηκε καλή η ζωή μαζί τους, τα ανθρωπάκια, ιδίως αυτά που έχουν και δύναμη ή λεφτά. Είναι απέναντί τους. Πάντα.</span></li><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Δεν μπορεί τους δειλούς άντρες. Τους δειλούς, όχι τους φοβισμένους.</span></li><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Δεν μπορεί τους δήθεν. Τους μυρίζεται από χιλιόμετρα μακριά. Τους αποφεύγει διακριτικά, αν γίνεται. Αλλιώς καθόλου διακριτικά!</span></li><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Υπερασπιστής των αδυνάτων! Batman και Superman μαζί, δύο σ’ ένα σαν το Vidal Sasoon. Θεωρεί υποχρέωσή της να παρέμβει όταν κάποιος είναι σε δύσκολη θέση. Ή όταν αυτή νομίζει πως είναι έτσι. Αυτό το τελευταίο είναι πρόβλημα, πιστέψτε με! Ποιον υπερασπίζεται; Οποιονδήποτε. Δεν υπάρχει καμία εξαίρεση, αρκεί να πιστέψει πως βρίσκεται σε αδύναμη θέση.</span></li><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Φιλόζωη. Μπα, δεν αρκεί αυτή η λέξη. Δεν μπορώ να βρω όμως άλλη. Η αγάπη της για τα ζώα δεν μπορεί να περιγραφεί, μόνο να την καταλάβεις μπορείς την ώρα που τη δείχνει σε κάποιο ζωντανό. Άλλο πρόβλημα κι αυτό. Πιστέψτε με και πάλι, ξέρω τι σας λέω…</span></li><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Εγωίστρια και ξεροκέφαλη. Πολύ. Πιο πολύ κι από πολύ. Βράχος. Αμετακίνητη. Δεν της αλλάζεις άποψη – ειδικά αν έχει προέλθει από κάτι που έχει η ίδια βιώσει – με ΤΙΠΟΤΑ. Το μόνο που σου παραχωρεί, αν σε αγαπάει, είναι να κάνει πως πείστηκε. Τίποτα άλλο.</span></li><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Ευαίσθητη. Πληγώνεται εύκολα. Πριν απ’ όλους το ξέρει η ίδια πως είναι έτσι. Αποτέλεσμα; Για να μην πληγωθεί, μπορεί να ισοπεδώσει με την επίθεσή της κάποιον. Για να προλάβει τη δική του. Συνήθως, έχει δίκιο…</span></li><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Πιστεύει στον Χριστό. Όπως λέει και η ίδια, στο Χριστό, όχι στο Θεό. Τώρα πώς τα διαχωρίζει, προσπαθώ να καταλάβω εδώ και 23 χρόνια. Μην της μιλήσετε όμως για παπαδαριό! Τους σιχαίνεται, με ελάχιστες εξαιρέσεις αγίων ανθρώπων – έναν είχα την τύχη να της τον γνωρίσω εγώ.</span><br /></li></ul><p><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Πώς σας φάνηκε το striptease της allmylife; Αν έχει κι άλλο; Μα φυσικά, δεν είναι όμως σωστό να την αφήσω και τσίτσιδη. Εξάλλου, με τι θα έχω να την εκβιάζω, αν δεν μου κάνει κάποιες φορές αυτό που θέλω; Ε; Μην ξεχνάτε, είμαι ο πλέον έγκριτος allmylife-ολόγος, κανείς δεν ξέρει όσα εγώ!<br />Είσαστε τυχεροί που τη συναντήσατε. Ήρθε στη ζωή σας. Δεν ξέρω αν θα χαρείτε ή θα σας προκαλέσει θλίψη. Για ένα είμαι όμως σίγουρος: θα περάσετε έντονα μαζί της, αληθινά και παθιασμένα. Το προκαλεί αυτό, η νεραϊδογενιά που λέγαμε.<br />Δεν ξέρω για πόσο θα μείνει μαζί σας. Ένα σας λέω όμως: αν φύγει, θα φταίτε εσείς. Κάτι δεν υπολογίσατε, κάτι από τα χιλιάδες μικρά ή μεγάλα που την ενοχλούν. Αυτή δεν φταίει, πολλέσ φορές ούτε καν θέλει να φύγει. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς...</span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Και μην παρασυρθείτε και απαιτήσετε αποκλειστικότητα! Αυτό ξεχάστε το. Αυτήν την χαρίζει μόνο εκεί που η ίδια αποφασίζει, κι αυτό πολύ σπάνια. Μην σας στενοχωρεί όμως αυτό. Καλύτερα. Δεν ξέρετε τι κέρατο βερνικωμένο που είναι! Για φανταστείτε να την έχετε και αποκλειστικά!<br />Και μια υποσημείωση: όποιος ή όποια απ’ αυτά που έγραψα αισθανθεί ανασφάλεια, τότε δεν καταλαβαίνει ούτε εμένα, ούτε την allmylife. Είναι μακριά νυχτωμένος.<br /><br /></p></span><br /><p><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Επίλογος<br /><br />Στην αίθουσα του αεροδρομίου στην Αβάνα, κάθεται σε ένα τραπέζι, κοιτώντας έξω από την τζαμαρία το αεροπλάνο που μόλις προσγειώθηκε. Αυτό που σε λίγο θα απογειωθεί ξανά για να τον πάει στις ΗΠΑ. Να τον ταξιδέψει μακριά από τη γυναίκα που περισσότερο απ' οτιδήποτε αγάπησε στη ζωή του.Έρχεται αθόρυβα πίσω του, εκείνη, στέκεται για λίγο και τον ρωτάει: <a href="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rb_yKZLixKI/AAAAAAAAAH0/stijsIe1F-k/s1600-h/havana51.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5026001969540678818" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rb_yKZLixKI/AAAAAAAAAH0/stijsIe1F-k/s200/havana51.jpg" border="0" /></a><br /></span></p><p><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Roberta Duran (Lena Olin): <strong>Are you waited for me?<br /></strong>Jack Weil (Robert Redford): <strong>All my life!<br /></strong><br />Και έτσι προέκυψε το όνομά της στο διαδίκτυο, από την ταινία <strong>HAVANA</strong>. </span></p><br /><p><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Σημείωση: Γιατί έφυγε ο μαλάκας και δεν την πήρε μαζί του; Γιατί; Γιατί δεν τη βούταγε από το μαλλί να την χώσει στο αεροπλάνο; Τι ήθελε να μας αποδείξει; Πως σεβάστηκε αυτό που η ίδια ήθελε; Πίπες! Άστο διάολο με τον χέστη. Τα είπα και ξεθύμανα. </span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-4290618099748029039?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com48tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-33571240071541713032007-01-26T13:04:00.000+02:002007-01-26T13:03:44.649+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RbnfMpLixGI/AAAAAAAAAHM/bTukLvVH-uM/s1600-h/trillo,+klara.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5024292267614192738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RbnfMpLixGI/AAAAAAAAAHM/bTukLvVH-uM/s320/trillo,+klara.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Τόσον καιρό σας γράφω κι έχω παραλείψει κάτι σημαντικό:<br />Στριπτιζο-ελληνικό λεξικό.<br />Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όπως σε κάθε ξεχωριστό και "ιδιαίτερο" χώρο, υπάρχουν λέξεις και φράσεις που μόνο εκεί συναντάς, όπως και λέξεις με διαφορετική ερμηνεία και χρήση από την καθομιλουμένη.<br /><br /><br /></div></span><ul><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Στριπτιζούδες:</strong> τα κορίτσια.</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Πελάτες:</strong> εγώ, εσύ και όλοι οι άλλοι.</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Κάρτα(-ες):</strong> το νόμισμα του μαγαζιού. Κάτι σαν τις μάρκες του λούνα παρκ. Τις δίνουν τα γκαρσόνια, αφού πληρώσεις το αντίτιμο - συνήθως 10 ευρώ η κάρτα. </span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Χορός πριβέ:</strong> ο χορός που σου κάνει μια κοπέλα που εσύ θα διαλέξεις, σε έναν καναπέ σκοτεινό και απομακρυσμένο. Περιλαμβάνει και πιασίματα - εκτός της πολύ ευαίσθητης περιοχής και φιλιά - όχι στο στόμα όμως.</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Χορός:</strong> ο χορός που κάνει η κοπέλα στην πίστα, αυτός με την περίφημη μπάρα. Κάθε κοπέλα χορεύει με τη σειρά της δύο ή τρεις φορές κάθε βράδυ.</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Λαγός:</strong> ο πελάτης που είναι καψούρης με μια στριπτιζού, πηγαίνει πολύ συχνά και ξοδεύει πολλά λεφτά γι' αυτήν (σαμπάνιες και λοιπά), χωρίς συνήθως κανένα αντίκρυσμα ή ανταπόδοση εκ μέρους της. Συνώνυμο του θύματος. <strong>Φράση:</strong> " φέρε και κανένα καροτάκι", την λες όταν υποψιάζεσαι πως κάποια κοπέλα σε έχει για λαγό. Ή " για λαγό με πέρασες μωρή μαλακισμένη;"</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Φάγωμα:</strong> όταν μια στριπτιζού σε έχει για λαγό, σε κοροϊδεύει και θέλει να σου φάει τα λεφτά. <strong>Φράση:</strong> "Σε έχει για φάγωμα ρε μαλάκα" ή " Σε τρώει, δεν το καταλαβαίνεις;"</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Τάπερ:</strong> μια γυναίκα από τον "έξω κόσμο" που σε συνοδεύει στο στριπτιζάδικο. Η σημασία της λέξης προέρχεται από την εξής παρομοίωση: όταν πηγαίνεις με γυναίκα σε τέτοιο μαγαζί, είναι σαν να πηγαίνεις με τάπερ από το σπίτι σου σε εστιατόριο. </span><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Φράση:</strong> "καλά, πόσα ταπεράκια έφερες σήμερα;"</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Σεπαρέ:</strong> χώροι απομονωμένοι από το κυρίως μαγαζί. Υπήρχαν παλιότερα, τώρα έχουν απαγορευθεί. Εκεί γίνονταν πραγματικά πριβέ οι χοροί.</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Φραπέ:</strong> κωδική λέξη για την μαλακία(κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά). <strong>Φράση:</strong> " Ποιά κάνει καλό φραπέ;" ή " Σε κέρασε και φραπέ;"</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Μάνατζερ:</strong> ο νταβατζής της κοπέλας. <strong>Φράση:</strong> " Δεν την αφήνει ο μάνατζέρ της να βγαίνει έξω με άντρες"</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Φουσκωτός:</strong> ο μπράβος του μαγαζιού. Συνήθως δεν κάθεται μέσα στο μαγαζί. Έρχεται μόνο σε περίπτωση ανάγκης. <strong>Φράση:</strong> " Μην κάνεις μαλακίες, θα πλακώσουν οι φουσκωτοί"</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Ποτό:</strong> όταν μια κοπέλα κάθεται μαζί σου για παρέα, την κερνάς ποτό (-ά). Συνήθως κοστίζει κάθε ποτό 2 κάρτες. Πρέπει να φροντίζεις το ποτό να είναι πραγματικό και όχι νεράκι. Όχι για να παίρνεις ό,τι πληρώνεις, αλλά κυρίως γιατί "γυναίκα που πίνει μην την φοβάσαι"! Φιλοσοφική φράση στον χώρο που σημαίνει πως όταν μια κοπέλα πιεί, χαλαρώνει και έχεις μεγαλύτερες πιθανότητες να εισπράξεις αισθησιασμό με λόγια και...έργα.</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Κονσομασιόν:</strong> γίνεται και στα στριπτιζάδικα. Σημαίνει πως οι κοπέλες γυρνούν από τραπέζι σε τραπέζι και σου μιλάνε προσπαθώντας να σε ψήσουν για χορό ή ποτό. Αναλόγως των ευαισθησιών του πελάτη, μπορεί να είναι και οι πιο αμήχανες στιγμές, ίσως και δυσάρεστες. Ενδέχεται μέσα σε ένα βράδυ να πεις "Όχι" πάνω από 20 φορές.</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Μπουκάλι:</strong> συνήθως πρόκειται για σαμπάνια ή κρασί. Αν πρόκειται να περάσεις όλο το βράδυ σου με συγκεκριμένη κοπέλα - φλερτάροντας με τον χαρακτηρισμό "λαγός" - αντί να την κερνάς ποτό κάθε 20 λεπτά, παίρνεις ένα μπουκάλι.Κόστος από 10 έως και 30 κάρτες.</span></li><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Σαμπάνια πίστας:</strong> είναι σαμπάνιες που δίνεις εντολή σε ένα γκαρσόνι να ανοίξει, την ώρα που η κοπέλα που γουστάρεις χορεύει πάνω στην πίστα. Πρόκειται για σαμπάνιες ξεφτίλας -δεν πίνονται, είναι μόνο για το εφέ. Κοστίζουν πολύ φθηνότερα από την σαμπάνια που θα πιεί η κοπέλα στην παρέα σου και ανοίγονται ανά κιβώτιο. Ακραία ένδειξη πως έχεις ήδη γίνει "λαγός".<br /></span></li></ul><div><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5024292512427328626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rbnfa5LixHI/AAAAAAAAAHU/r2x1bR3own4/s320/loustal3.jpg" border="0" /><br /><p align="left"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-3357124007154171303?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-47155788465445741352007-01-23T15:55:00.000+02:002007-01-23T16:51:34.563+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RbNjm5LixFI/AAAAAAAAAG8/w3QYqSh9Y0o/s1600-h/kolos1.jpg"></a><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RbNjfJLixEI/AAAAAAAAAG0/9SlWW9KkhA8/s1600-h/painting5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5022467396139664450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RbNjfJLixEI/AAAAAAAAAG0/9SlWW9KkhA8/s320/painting5.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Μόλις τον άφησα πίσω μου, ευχαριστημένο.<br />Άρχισα να περπατώ προς το bar και ένα φωτάκι άρχισε να τρεμοπαίζει στο πρόσωπό μου.<br />Ήταν το σημάδι. Προερχόταν από το λέιζερ του Βασίλη. Με καλούσε για τον επόμενο. Δεν πρόλαβα να ανάψω τσιγάρο. Δεν πρόλαβα να πιω μια γουλιά από το κόκκινο κρασί μου. Κουνώντας όπως έπρεπε τον κώλο μου, προχώρησα προς τον καναπέ.<br />Ήταν δεν ήταν 20 χρονών. Καθόταν ήδη στον καναπέ και με περίμενε. Το στόμα του μισάνοιχτο καθώς πλησίαζα. Αν τον έβλεπα έξω από το μαγαζί, ίσως να τον έλεγα χαριτωμένο. Τώρα, καθισμένο στον καναπέ, τον βλέπω σαν κρέας. Του χαμογελώ καθώς φθάνω μπροστά του - έτσι πρέπει. Φαίνεται μια σταλιά, έτσι χωμένος στον σκοτεινό καναπέ, κι εγώ όρθια μπροστά του πάνω στα εικοσάποντα τακούνια μου.<br />Σκύβω και του λύνω τη ζώνη. Μαρμαρωμένος. Την βγάζω, σηκώνω αργά το υποτυπώδες φόρεμά μου και αρχίζω να γδύνομαι. Στο ύψος του στήθους μου καθυστερώ για λίγο - επίτηδες. Κοιτάω το βλέμμα του καρφωμένο στο επίμαχο σημείο. Περιμένει να δει τα βυζιά μου. Τον βασανίζω για ένα-δύο δευτερόλεπτα ακόμα και τα αποκαλύπτω. Διαστολή οφθαλμών και κόρης μαζί.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Παίρνω μια βαθειά ανάσα και ξεκινώ. Ανεβαίνω πάνω του, τα βυζιά μου στο πρόσωπό του. Αρχίζω να κουνιέμαι, να ανεβοκατεβαίνω. Στη μνήμη μου έρχεται η φορά που είχα ξεχάσει να βγάλω τη ζώνη σ' έναν και γέμισε η κοιλιά μου πληγές και σημάδια. Ασυναίσθητα με το αριστερό μου χέρι ψάχνω δίπλα στον καναπέ να βεβαιωθώ πως αυτή τη φορά του την έβγαλα. Εντάξει. Τρίβομαι στο σώμα του και αισθάνομαι τις αντιδράσεις. Πιο βαρειά η ανάσα, φουσκωμένο το παντελόνι, διστακτικό άγγιγμα με τα χέρια . Είναι μικρός. Δεν αισθάνεται άνετα. Του πιάνω τα δυο χέρια και τα βάζω να χουφτώσουν το στήθος μου. Οι ρόγες μου έχουν σκληρύνει, όχι από κάβλα. Από την τριβή και τον αέρα του air condition.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Απολαμβάνω την εξουσία. Σηκώνομαι και γυρίζω από την άλλη. Τώρα βλέπει την πλάτη και τον κώλο μου. Συνεχίζω το ανεβοκατέβασμα και τον πιέζω εκεί που πρέπει. Αλλάζω ρυθμό - ένα από τα μυστικά μου είναι η αλλαγή ρυθμού. Χαμογελάω στην Μισέλ που χορεύει αντίκρυ μου και τη ρωτάω με νεύμα τι ώρα είναι. Την ίδια στιγμή αισθάνομαι το χέρι του να προσπαθεί να εισχωρήσει στο κυλοτάκι μου. "Ξύπνησε" ο μικρός. Με ήρεμες κινήσεις απομακρύνω το χέρι του, σηκώνομαι και ξαναγυρίζω προς το μέρος του. Χαϊδεύω το παντελόνι του στην περιοχή του φερμουάρ και αντιλαμβάνομαι τον έντονο σφυγμό του. Είναι έτοιμος. Ακουμπώ τα χέρια μου στην πλάτη του καναπέ και βλέπω τον Βασίλη σε μια σκοτεινή γωνία να με κοιτάει. Αυτό το γκαρσόνι, έχει το συνήθειο να με παρατηρεί όταν κάνω χορούς. Δεν είμαι σίγουρη ποιος είναι πιο καβλωμένος - ο πιτσιρίκος ή ο Βασίλης. Δυο τρία ανεβοκατεβάσματα ακόμη, πίεση του στήθους μου στο πρόσωπό του και τα χαρακτηριστικά τινάγματα του σώματός του. Τελείωσε. </span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Μειώνω τις κινήσεις μου, σαν το τρένο που φθάνει στο σταθμό και κάθομαι δίπλα του. Με κοιτάει με ένα βλέμμα, μείγμα πόθου - ανακούφισης - απελπισίας και προσμονής.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Φοράω το υποτυπώδες φόρεμά μου, σηκώνομαι και κάνω νεύμα στο Βασίλη να μου δώσει τις τέσσερις κάρτες μου. Ανταμοιβή. Ικανοποίηση η αίσθησή τους στην παλάμη μου. Χαμογελάω στο μικρό, ενώ τις βάζω στο τσαντάκι μου, σαν μάρκες του λούνα παρκ. Αρχίζω να περπατάω κουνώντας τον κώλο μου όπως πρέπει, με τα βυζιά μου να κοιτούν αγέρωχα μπροστά.</span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Ένα φωτάκι άρχισε να τρεμοπαίζει στο πρόσωπό μου. Ήταν το σημάδι. Ξανά.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-4715578846544574135?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-34292699889703433282007-01-22T03:25:00.000+02:002007-01-22T03:35:10.534+02:00Λοιπόν, μετά από επίπονες και επίμονες προσπάθειες, πείστηκε ο "Σουταχαπεί" να αρχίσει να γράφει τις ιστορίες του στο <a href="http://stakaman.blogspot.com/">"Βάλτα να πάνε πήγανε"</a>.<br />Στ' αλήθεια σας λέω, αξίζει τον κόπο. Δεν συνηθίζω να λέω στους ανθρώπους τι να κάνουν. Κάνω εξαίρεση, γιατί...έτσι πρέπει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-3429269988970343328?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-46572791724398358892007-01-16T02:45:00.000+02:002007-01-16T02:59:20.954+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong>Εγώ κι αυτός</strong></span><br /><span style="font-family:Trebuchet MS;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ήταν ένα από τα συνηθισμένα βράδια στη δουλειά, όταν στο μαγαζί ήρθε η παρέα του Γάμμα – ένας από τους πρώτους και πιο παλιούς μου πελάτες από το μαγαζί που δούλευα πριν. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">(Καλό παιδί ο Γάμμα, ήσυχος, σχεδόν αμίλητος. Πλήρωνε πολλά για μένα και δεν με ενοχλούσε ιδιαίτερα. Ήταν από τις πιο καλές περιπτώσεις που μπορούσες να βρεις, για πελάτης. Στην αρχή μάλιστα με γοήτευε κιόλας. Είχα κοιμηθεί κι ένα βράδυ μαζί του, μα μέχρι εκεί. Έξω από το μαγαζί δεν ήταν αυτό που φαινόταν. Πολλά κόμπλεξ. Αν πας με έναν άντρα στο κρεββάτι, καταλαβαίνεις γι' αυτόν πολλά, αισθάνεσαι.)</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Φυσικά, πήγα στην παρέα του. Ήταν ο Λάμδα, ο γυμνασμένος φίλος τους ( μάλλον Κάππα τον έλεγαν) και ένας που έβλεπα για πρώτη φορά. Κάθισα με το Γάμμα, μα τα μάτια μου έπεφταν συνέχεια στον καινούριο. Ωραίος έδειχνε, μα δεν ήταν αυτό που με τραβούσε. Στο μαγαζί συνηθίζεις να μην προσέχεις την εξωτερική εμφάνιση - γιατί τότε πώς θα κάνεις παρέα και θα αγγίξεις τους άσχημους; Ήταν αλλιώτικος από τους άλλους. Δεν καταλάβαινα τι το ξεχωριστό είχε, μα εξέπεμπε κάτι διαφορετικό. Και με κοιτούσε συνέχεια, προσπαθώντας να μη φανεί - νόμιζε μάλιστα πως το είχε καταφέρει. Έτσι κύλησε όλο το βράδυ. Αυτός δεν πήρε κάποια κοπέλα για παρέα, παράξενο κι αυτό. Τότε γιατί ήρθε στο στριπτιζάδικο; <a href="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RawekZLixAI/AAAAAAAAAGA/emOE1CeMbSM/s1600-h/bernet+torpedo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5020421295194686466" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RawekZLixAI/AAAAAAAAAGA/emOE1CeMbSM/s320/bernet+torpedo.jpg" border="0" /></a><br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Θυμάμαι πως το πρωί που έφυγα, στο μυαλό μου γυρόφερνε αυτός ο ψηλός, πληθωρικός άντρας με το έντονο βλέμμα και την ξεχωριστή αύρα. Μάλιστα για κάποιες στιγμές, σκέφτηκα τον εαυτό μου μαζί του! Αν είναι δυνατόν! Μέσα μου έβαλα τα γέλια. Έξω μου δεν μπορούσα, γιατί θα με ρωτούσε ο Δέλτα, το αγόρι μου και τι να του πω… Απλώς, χαμογέλασα. Δεν είχα καν μιλήσει μαζί του, δεν ήξερα το όνομα του και σκεφτόμουν βλακείες. Έθαψα τις σκέψεις μου, όπως είχα μάθει πλέον καλά να κάνω και συνέχισα τη ζωή μου. Μέσα σε έναν μήνα, τον είδα άλλες δυο φορές. Πάντα αμίλητος, πάντα χωρίς κοπέλα, εγώ με τον Γάμμα και όποτε γύριζα να τον δω, με κοιτούσε. Τι παράξενο! Πρώτη φορά μου κινούσε την περιέργεια τόσο πολύ ένας πελάτης και μάλιστα όχι δικός μου! Το σίγουρο ήταν πως ήθελα να του μιλήσω, να μάθω γι’ αυτόν, να κάνουμε παρέα. Τον είδα άλλες δυο φορές με την παρέα του, χωρίς το Γάμμα. Πλησίασα και τις δυο φορές και τον ρώτησα για τον Γάμμα, ελπίζοντας πως θα μου έπιανε την κουβέντα, θα με καλούσε στο τραπέζι του. Όμως αυτός τίποτα. Τι παράξενος που ήταν… Σαν να μην ήθελε να μου μιλήσει, σαν να τον ενοχλούσε που του μίλαγα. Τότε όμως γιατί με κοιτούσε βράδια ολόκληρα; Μήπως δεν του άρεσα; Μα αφού δεν έπεφτα ποτέ έξω σ’ αυτές τις διαπιστώσεις. Έτσι κύλησε σχεδόν άλλος ένας μήνας. Και για πρώτη φορά, απασχολούσε το μυαλό μου ένας άντρας με τον οποίο δεν είχαμε πιει ούτε ένα ποτό, δεν ήξερα καν το όνομά του. Μυστήρια που είναι η ζωή…<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ήταν μια Πέμπτη γύρω στις τέσσερις το πρωί. Είχα ήδη δουλέψει 4 ώρες και είχα πιει αρκετά, ήμουν μεθυσμένη. Τον είδα ξανά με την παρέα του στον γνωστό καναπέ που πάντα κάθονταν στο Baby G.. Ο φίλος του είχε μια κοπέλα και αυτός καθόταν μόνος. Πλησίασα και του μίλησα για τρίτη φορά, για το μόνο θέμα που είχαμε κοινό: τον ρώτησα για τον Γάμμα. Μου απάντησε πάλι κοφτά και ψυχρά. Πήγα να φύγω, όταν μέσα μου φούντωσε ο θυμός και ξαναστράφηκα προς το μέρος του. Κάθισα δίπλα του στον καναπέ και άρχισα να του τα χώνω, βοήθησε και το ποτό που είχα πιει. "Τι περιμένεις, γιατί δεν μου μιλάς, γιατί δεν κάνουμε παρέα, μήπως δεν σου αρέσω, μήπως είσαι μαλάκας" και άλλα τέτοια που καλά - καλά δεν θυμάμαι γιατί ήμουν ζαλισμένη. Και τότε μου μίλησε. Μου είπε πως τον λένε Σοφοκλή. Μου εξήγησε πως δεν μου μιλούσε γιατί τον ρωτούσα συνεχώς για τον Γάμμα. Νόμιζε πως ήθελα τον Γάμμα. Και πώς μπορούσε να μου μιλά, αφού δεν μου άρεσε! Έπαθα πλάκα. Έπεσα από τα σύννεφα. Όλα αυτά που μου έλεγε – και φαινόταν να λέει αλήθεια – μια εξήγηση είχαν: με έβλεπε σαν κανονική κοπέλα και όχι σαν στριπτιζού! Με συνάντησε στο Baby G. και με θεωρούσε κανονική κοπέλα! Πώς θα έκανε παρέα με μια που ήταν με έναν φίλο του; Ξεχνούσε πως αυτή ήταν η δουλειά μου! Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, με κατέκλυσε μια ζεστή αίσθηση και ανοίχτηκα. Άρχισα να του μιλάω και δεν σταματούσα! Δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου. Είχε μια παράξενη επίδραση επάνω μου: με έκανε να αισθάνομαι ασφαλής, να αισθάνομαι τρυφερότητα. Με έκανε να είμαι αυτό που με έβλεπε: μια κανονική κοπέλα και όχι μια στριπτιζού! Με έκανε να αισθάνομαι Ναταλία, παρ’ όλο που σ’ αυτόν συστήθηκα ως Άντζελα.<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Όλο το βράδυ ήμουν μαζί του. Με κέρασε κόκκινο κρασί – 200 ευρώ, λες να έχει λεφτά; – μέθυσα τελείως. Δεν θυμάμαι καλά, μα νομίζω πως του χόρεψα, τον φίλησα πολλές φορές, τον άγγιζα σε κάθε ευκαιρία, δεν θυμάμαι. Αυτό που θυμάμαι ήταν το μεγάλο, ζεστό, sexy χαμόγελό του. Του άρεσα, το επιβεβαίωσα. Το πρωί που έφυγα, είχα μια παράξενη αίσθηση – σαν να είχα απατήσει το Δέλτα. Δεν το σκεφτόμουνα, μα το αισθανόμουν. Αυτός ο άνθρωπος, με έκανε να μην αισθάνομαι "επαγγελματίας". Με ανάγκαζε να δείχνω, όσο κάτι τέτοιο ήταν δυνατό, τον αληθινό εαυτό μου.<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Έκανα παρέα μαζί του για αρκετά βράδια, από την ημέρα εκείνη και μετά. Έμαθα γι’ αυτόν, όσα μου έλεγε. Ήταν 40 χρονών, ανύπαντρος, χωρίς παιδιά, χωρίς πολλά λεφτά. Είχε καλή ψυχή, αυτό το κατάλαβα μόνη μου, είχε χιούμορ, ήξερε να με κάνει να νοιώθω άνετα και ασφαλής. Μόλις τον έβλεπα να μπαίνει στο μαγαζί, ανακουφιζόμουν. Θα περνούσα δυο-τρεις ώρες ευχάριστα. Είχα αρχίσει να αποζητώ την συντροφιά του.<br />Φορά με τη φορά, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν μεταξύ μας. Ένα από τα βράδια που είχε έρθει, είχα τη γιορτή μου. Με την ευκαιρία, του είπα και το πραγματικό μου όνομα: Ναταλία. Περνούσα καλά, μα κάτι παράξενο συνέβαινε και το αισθανόμουν. Το βλέμμα του γινόταν όλο και πιο έντονο, εγώ μιλούσα όλο και περισσότερο. Αρχίσαμε να νοιώθουμε πράγματα που δεν λέγαμε. Άρχισα να μην μεθώ όταν ήμουν μαζί του, αν και έπινα. Δεν το είχε ανάγκη το μυαλό μου φαίνεται… Μου ζήτησε το τηλέφωνό μου και του το έδωσα. Έλειπε και ο Δέλτα στην Ουκρανία και τα πράγματα ήταν πιο εύκολα, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα εγώ τότε. Μου άρεσε σαν άντρας. Τον σκεφτόμουν και εκτός μαγαζιού. Δεν θα μπορούσα όμως να κοιμηθώ μαζί του, όχι εύκολα. Με είχε συνεπάρει στον κόσμο του, εκεί που δεν ήμουν μια στριπτιζού, ήμουν αυτό που είχα θάψει βαθιά μέσα μου: ένα κορίτσι σαν όλα τα άλλα. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να το χαλάσω αυτό, για μια βραδιά μαζί του. Δεν το ήθελα. Νομίζω – ή ελπίζω;- ούτε κι αυτός. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5020421965209584674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RawfLZLixCI/AAAAAAAAAGQ/byBR6QjqF0c/s320/bilal5.jpg" border="0" /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;">Βγήκαμε και εκτός μαγαζιού δύο φορές. Μια για καφέ και μια για φαγητό. Επιβεβαίωσα αυτά που είχα καταλάβει γι’ αυτόν. Ήταν ένας άντρας όχι σαν αυτούς που με περιτριγύριζαν χρόνια τώρα. Ήταν από άλλο κόσμο, κάτι σαν εξωγήινος. Τρυφερός, ντροπαλός, καλός, μα ταυτόχρονα άντρας. Μου είπε πως του άρεσα περισσότερο με τα ρούχα μου! Άκου εκεί τι μου είπε! Μα δεν έπρεπε πια να μου κάνει εντύπωση: γι’ αυτόν ήμουν μια φυσιολογική κοπέλα, ούτε που του περνούσε από το μυαλό η αλήθεια, όταν ήταν μαζί μου τουλάχιστον. Τις άλλες ώρες δεν ξέρω. Ποτέ δεν με πίεσε για τίποτα, ποτέ δεν μου ζήτησε τίποτα. Μαζί του ήμουν τόσο χαλαρή, τόσο ήρεμη, είχα ξεχάσει πόσο ωραία αίσθηση ήταν αυτή. Και έτσι στο μαγαζί ή έξω, συνέχιζε η γνωριμία μας. Ώσπου… Ώσπου τα πράγματα άρχισαν ν’ αλλάζουν, μέσα μου κυρίως. Τον σκεφτόμουν πολλές φορές, σαν άντρα. Σκεφτόμουν αν θα μπορούσα να τον αγαπήσω. Μα ναι, ήταν σίγουρο αυτό. Ίσως ήταν ο μόνος από αυτούς που είχα συναντήσει στη ζωή μου που μπορούσα ν’ αγαπήσω πολύ και πραγματικά. Και τότε ήταν που συνειδητοποίησα τι έκανα!</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Είχα αρχίσει να του λέω ψέματα. Μα πώς στο διάολο να του πω όλη την αλήθεια; Χωρίς να το καταλαβαίνω, είχα αρχίσει να ωραιοποιώ τον εαυτό μου, να αποκρύπτω γεγονότα και πληροφορίες. Δεν ήθελα να του χαλάσω την εικόνα που αυτός είχε δημιουργήσει για μένα. Πώς μπορούσα να το κάνω άλλωστε; Πώς να του πω την πραγματική μου σχέση με τον Δέλτα; Ντρεπόμουν. Όσο αυτός με αντιμετώπιζε σαν μια κανονική κοπέλα, τόσο πια εγώ ντρεπόμουν γι’ αυτό που ήμουν. Η στάση του, ενώ μου άρεσε τόσο, με καταρράκωνε εσωτερικά. Όσο ο Σοφοκλής έβλεπε – και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια – το κορίτσι που υπήρχε μέσα μου, το έδειχνε και σε εμένα. Κι έτσι, αυτό που τόσο καιρό προσπαθούσα να θάψω, το έφερε ξανά στην επιφάνεια. Και τότε, πονούσα για το άλλο μέρος του εαυτού μου, για την Άντζελα, τη στριπτιζού. Πονούσα για αυτά που έχανα, πονούσα γι’ αυτό που είχα γίνει. Και του έλεγα ψέματα. Όσο πιο συχνά, τόσο πιο πολύ του επαναλάμβανα πως πάντα του έλεγα αλήθεια. Είχα ανάγκη να το πιστεύει. Τον έπειθα; Δεν ξέρω. Πάντα γελούσε αινιγματικά και με χάιδευε τρυφερά. Τουλάχιστον ήξερα πως δεν του έλεγα τελείως ψέματα: του έλεγα αυτό που θα ήθελα να ήταν η αλήθεια! Του έλεγα πως με ήθελε πολύ ο Δέλτα, πως με βόλευε, μου έκανε όλα τα χατίρια. Δεν του έλεγα πως είχα αρχίσει να γίνομαι κτήμα του, πως με εκμεταλλευόταν, πως με χτυπούσε μερικές φορές. Κάποιες φορές δεν άντεχα και του έλεγα και κάποια αληθινά γεγονότα, πως του έστειλα λεφτά στην Ουκρανία, για παράδειγμα.<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Γιατί να μην είναι κι αυτός σαν τους άλλους; Γιατί να μην είναι μαλάκας, να του κάνω χορούς, να του παίρνω απλώς τα λεφτά…Θα ήξερα τουλάχιστον πώς να φερθώ, θα συμφωνούσαν αυτά που ζούσα μαζί του με αυτό που ήμουν. Μα τι λέω;; Αντί να χαίρομαι που είναι αλλιώτικος, που τουλάχιστον αυτός είδε σε εμένα την "άλλη", την θαμμένη, την καλή πλευρά μου; Που μου την έδειξε κι εμένα, που μου θύμισε πως υπάρχει; Μια θέλω το ένα και μια το άλλο. Άρχισα πάλι να βασανίζομαι. Μια χαίρομαι και μια πονώ. Δεν φταίει αυτός, το ξέρω. Μα άρχισα στιγμές – στιγμές να ελπίζω. Δεν υπάρχει τίποτα που να φοβάμαι τόσο, όσο την ελπίδα που θα μείνει ανεκπλήρωτη! Φοβάμαι να ελπίζω. Δεν το καταλαβαίνει; Πώς πιστεύει πως μπορώ να αλλάξω τη ζωή μου και να έχουμε μια φυσιολογική σχέση;<br /></span><br /><strong><span style="font-size:130%;">Αυτός με εμένα</span></strong><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κάποια μέρα, γύρω στα μέσα Σεπτεμβρίου, γύρισε ξαφνικά ο Δέλτα. Είχα πει πως θα τηλεφωνούσα στο Σοφοκλή, μα δεν μπορούσα. Την επόμενη μέρα, του έστειλα μήνυμα για να του εξηγήσω. Και τότε το συνειδητοποίησα: είχε αρχίσει να έχει σημασία για μένα. Τον σεβόμουν, όπως κανένα άντρα μέχρι τώρα. Του έστειλα μήνυμα, λες και είχα υποχρέωση! Μα φαίνεται πως είχα, στον εαυτό μου. Ήταν αυτό που κυριαρχούσε. Με έκανε να αισθάνομαι πως ήμουν αυτό που έβλεπε σε εμένα: μια φυσιολογική γυναίκα. Τότε κατάλαβα πως ο άντρας αυτός, ήταν το αντίθετο από τον πατέρα μου. Εκείνος με έβλεπε πουτάνα ενώ δεν ήμουν, αυτός με έβλεπε κανονική γυναίκα, την ώρα που αχεδόν όλοι οι υπόλοιποι με νόμιζαν πουτάνα! Ίσως να μου το χρωστούσε η ζωή. Έκλαψα πολύ εκείνο το βράδυ. Ίσως από χαρά, ίσως από απόγνωση, ίσως από φόβο. Δεν ξέρω, μάλλον απ’ όλα αυτά μαζί.<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Το επόμενο βράδυ, τον συνάντησα στο μαγαζί. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα πως θα ήταν μια βραδιά διαφορετική, μια βραδιά γεμάτη αλήθειες, με φόντο τα sexy shows του Baby G.. Κάθισα δίπλα του, πιο μαγκωμένη από τις άλλες φορές. Κατάλαβα πως θα μου μιλούσε. Προσπάθησα να το αποφύγω, μιλώντας για άσχετα θέματα. Με κοιτούσε σχεδόν αμίλητος. Και κάποια στιγμή μου είπε: "Όλο το βράδυ θα λέμε μαλακίες ή θα μιλήσουμε για μας"; Δεν άντεχα να ακούσω. Του το είπα. Επέμεινε, μα μου υποσχέθηκε πως δεν θα με στενοχωρήσει, λες και ήταν αυτό δυνατόν. Άρχισε να μιλάει. Με έπιανε από το κεφάλι και με τα δυο του χέρια, πάντα με τρυφερότητα, και μίλαγε κοντά στο αυτί μου λες και φοβόταν πως θα ακούσουν οι άλλοι. Λες και μπορούσε ν’ ακούσει κανείς μέσα στην εκκωφαντική μουσική του μαγαζιού. Μου είπε πως του αρέσω. Πως ένοιωθε κάτι σημαντικό για μένα. Πως δεν μπορεί να υποσχεθεί τίποτα, μα θα ήθελε να είμαστε μαζί ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Πως θα έπαυε να είναι πελάτης μου, να πληρώνει για μένα. Πως δεν άντεχε άλλο κάτι τέτοιο. Πως δεν μου ζητούσε τίποτα, απλώς ήθελε να μου πει τι νοιώθει – πως είχε ήδη αργήσει να μου εξηγήσει, λες κι εγώ δεν ήξερα…<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και τότε, άρχισα να νοιώθω υπεύθυνη για ό,τι αυτός αισθανόταν. Άρχισα να νοιώθω τύψεις, για πράγματα που δεν είχαν γίνει ακόμη. Η αγνότητα με την οποία με πλησίαζε, με έκανε να τα χάνω. Έπρεπε να ξεκαθαρίσω τα πράγματα. Υπήρξαν και άλλες φορές στο παρελθόν που απαλλάχτηκα από κάποιους πελάτες που άρχισαν να με θέλουν πολύ και μου δημιουργούσαν πρόβλημα τόσο στη δουλειά όσο και στη ζωή μου. Μπορούσα να το κάνω με χαρακτηριστική άνεση. Τώρα όμως ήταν διαφορετικά. Ένα μέρος του εαυτού μου δεν ήθελε να τον χάσει. Ο υπόλοιπος εαυτός μου όμως, ήθελε να τον διώξει. Δεν ήξερα τι να κάνω. Κάποια στιγμή όμως συνειδητοποίησα πως για να τον κρατήσω, έπρεπε να του πω όλη την αλήθεια. Αυτό δεν το άντεχα! Δεν μπορούσα να ρισκάρω την απόρριψη εκ μέρους του. Βέβαια, κάτι μου έλεγε πως είχε καταλάβει περισσότερα απ’ όσα του είχα πει, περισσότερα απ’ όσα έδειχνε. Μα όχι! Δεν μπορούσε να γίνει τίποτα. Δεν υπήρχαν ελπίδες για μια σωστή σχέση. Πόσα θα είχαμε να αντιπαλέψουμε! Τόσους ανθρώπους εναντίον μας! Ο Δέλτα, η αδελφή μου, οι δικοί του συγγενείς…Κι έτσι, αποφάσισα να τον διώξω.<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ήταν ένα βράδυ, που είχε έρθει στο Baby G. και κατά σύμπτωση ήταν μαζί και η υπόλοιπη παρέα: ο Λάμδα και ο …Γάμμα! Πήγα στο τραπέζι και κάθισα στα πόδια του, ήμουν ήδη μεθυσμένη. Αφού τα είπαμε για λίγο, πήγα να χαιρετίσω το Γάμμα και κάθισα λίγο και μ’ αυτόν. Γύρισα στο Σοφοκλή και πρόσεξα το βλέμμα του. Ήταν λυπημένο, πληγωμένο και θυμωμένο μαζί μα αυτός δεν μου είπε τίποτα. Δεν άντεχα άλλο αυτή την κατάσταση, γιατί ενδιαφερόμουν κι εγώ γι’ αυτόν. Αν τον έβλεπα σαν απλό πελάτη, όλα θα ήταν πιο εύκολα. Όχι τώρα όμως. Και τότε ήταν που αποφάσισα να τον διώξω. Άρχισα να του μιλάω σκληρά. Να του λέω πράγματα που δεν ήθελε να ακούσει. Πως ήμουν μια στριπτιζού, πως τον ήθελα για τα λεφτά – να μου πληρώνει ποτά. Πως δεν ήμουν σοβαρή γυναίκα, πως ήμουν μια πουτάνα, όπως και οι άλλες κοπέλες του μαγαζιού. Πως δεν θα έπρεπε να περιμένει τίποτα από μένα, ούτε τώρα, ούτε και στο μέλλον. Τα έλεγα, μα για να τα πω υπέφερα, πονούσα, γιατί ήξερα πως δεν ήταν όλη η αλήθεια. Ευτυχώς με βοηθούσε το ποτό. Αυτός όμως όχι! Δεν με βοήθησε καθόλου, δεν με πίστευε! Και όσο μου το έλεγε, τόσο εγώ τα παρουσίαζα χειρότερα, πιο μαύρα, πιο ψεύτικα. Κι αυτός με κοίταζε με το αινιγματικό του χαμόγελο και μου έλεγε: "δεν σε πιστεύω". Τότε, τον ρώτησα αν έχει λεφτά να ξοδέψει για μένα. Μου είπε πως όχι. "Ε, τότε άντε γεια" του είπα και σηκώθηκα από το τραπέζι χωρίς να κοιτάξω πίσω μου. Πήγα στο μπαρ και βρήκα κάποιον να με κεράσει ποτά. Ήξερα πως με κοίταζε, το αισθανόμουν. Και έπαιρνα το χέρι του πελάτη και το έβαζα να μου χαϊδεύει τον κώλο. Για να το βλέπει. Για να πειστεί. Ούτε κι εγώ ξέρω πόση ώρα πέρασε. Δεν τον ξαναείδα μέσα στο μαγαζί.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RawfhpLixDI/AAAAAAAAAGY/UnDAMflTL9A/s1600-h/BilalToujours.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5020422347461674034" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RawfhpLixDI/AAAAAAAAAGY/UnDAMflTL9A/s320/BilalToujours.jpg" border="0" /></a>Όταν σχόλασα, έφυγα με κάποια κορίτσια και πήγαμε στο Ciao για πρωινό. Ήμουν χάλια. Μεθυσμένη και στενοχωρημένη, η αλήθεια είναι πως τον σκεφτόμουν. Μου έστειλε κι ένα μήνυμα: « Πρέπει να ξέρω πότε έλεγες ψέματα, τόσον καιρό ή σήμερα» Είχα βγει από το αμάξι έξω από το Ciao και κοίταζα αν είχε έρθει ο Δέλτα, ενώ μιλούσα με μια φίλη μου. Τότε, είδα ένα αμάξι να πλησιάζει, να κοντοστέκεται δίπλα μου και τον Σοφοκλή να με χαιρετά με μια κίνηση του χεριού του, χωρίς να με κοιτά – δεν άντεχε ίσως. Τα έχασα. Αυτό το παιδί είχε έναν τρόπο να με κάνει να τα χάνω, λες και ήμουν καμιά παιδούλα, λες και δεν ήμουν μια έμπειρη γυναίκα της νύχτας. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Πάνω στην ώρα νάσου κι ο Δέλτα. Ήμουν αναστατωμένη όταν καθίσαμε. Με είχε πάρει από πίσω! Περίμενε να σχολάσω και με πήρε από πίσω. Τα πράγματα άρχιζαν να δείχνουν επικίνδυνα για μένα, μα κυρίως γι’ αυτόν. Ούτε είχε ιδέα πού πήγαινε να μπλέξει. Κι όμως, δεν θύμωσα. Μάλλον τρυφερότητα μου προξένησε όλη αυτή η φάση. Και χτυποκάρδι. Δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου. Και ξαφνικά, χτυπά το κινητό μου. Είναι αυτός, μα δεν προλαβαίνω να το σηκώσω, το πήρε ο Δέλτα, ίσως ήταν καλύτερα έτσι. Ο Σοφοκλής δεν μίλησε, το έκλεισε και από τότε δεν με ξαναενόχλησε.<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Πέρασαν σχεδόν δυο εβδομάδες. Καμία επικοινωνία με τον Σοφοκλή. Έδωσα εξετάσεις, πέρασα με άριστα. Ήθελα να του το πω, γιατί ήξερα πως θα χαιρόταν στ’ αλήθεια. Τελικά όμως, έγινε αυτό που ήθελα. Άλλαξα και μαγαζί, πήγα σ' ένα στριπτιζάδικο στο Κερατσίνι κι έτσι χαθήκαμε. Δεν ήμουν όμως ευχαριστημένη. Μου έλειπε, αν και όταν το σκεφτόμουν, γέλαγα με τον εαυτό μου. Μα σε τι ήλπιζα, η ηλίθια; Μπορούσαμε ποτέ να ήμαστε μαζί; Αυτός ήταν από έναν τελείως άλλο κόσμο, τι σχέση μπορεί να είχε μαζί μου; Ίσως σε μιαν άλλη ζωή, σε κάποιο άλλο σύμπαν, να βρίσκονταν οι ψυχές μας. Είχα αρχίσει να τον ξεχνάω, ήμουν τόσο καλή σε αυτό. Μπορούσα να επιβάλλω στο μυαλό και την καρδιά μου, αυτό που η λογική μου πρόσταζε. Μάλωνα συνέχεια με τον Δέλτα. Τις τελευταίες μέρες μάλιστα είχαμε χωρίσει και δεν βλεπόμαστε. Σκέφτηκα να πάρω τηλέφωνο τον Σοφοκλή, μα δεν το έκανα. Τι μου έφταιγε αυτός; Αφού ήξερα την συνέχεια. Θα ξαναγύριζα στον Δέλτα. Και τότε τι θα του έλεγα; Με συγχωρείτε, λάθος; Όχι, έπρεπε να τον κρατήσω έξω απ’ όλα αυτά.<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Πήγαινα στη δουλειά μου μετά από αρκετό καιρό. Ήμουν χαρούμενη, γιατί έφυγα από το κλίμα του Baby G., γιατί βρήκα ξανά την φίλη μου τη Ναντίν και γενικά πέρναγα καλά. Ήταν ένα βράδυ, σχετικά νωρίς. Είχα έναν πελάτη και του έκανα χορό στο βάθος του μαγαζιού. Τελείωσα και πήρα τον διάδρομο προς το μπαρ, με περίμενε άλλος πελάτης – ευτυχώς, ποτέ δεν μου έλειψαν οι άντρες που με ήθελαν. Προχωρώντας στο μισοσκόταδο, τον είδα. Ήταν όρθιος μπροστά μου, με κοίταζε και μου χαμογελούσε με το γνωστό του χαμόγελο. Είχε έρθει! Χάρηκα τόσο πολύ! Τον αγκάλιασα, τον φίλησα στο στόμα, όχι τόσο πολύ όσο θα ήθελα. Τον ρώτησα αν θα κάτσει, να πήγαινα στο τραπέζι του. Μου είπε ναι. Πήγα. Μιλήσαμε. Με ρώτησε για την τελευταία φορά που είχαμε συναντηθεί. Του είπα. Μου είπε κι αυτός. Τελικά είχα δίκιο. Είχε καταλάβει πολύ περισσότερα για μένα, απ’ όσα του είχα πει. Μου έλεγε πράγματα για μένα που δεν είχα σκεφτεί ποτέ, μα μου φαινόταν σαν να τα ήξερα από καιρό. Τόσο αληθινά και εύστοχα. Ήμουν χαρούμενη, δεν έχει νόημα να το αρνιέμαι πλέον στον εαυτό μου. Μου αρέσει αυτός ο άντρας. Μου αρέσει που πιστεύει σε αυτά που ο ίδιος βλέπει σε μένα και όχι σε ό,τι του λένε οι άλλοι. Δεν πιστεύει ακόμα κι εμένα!<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ήρθε άλλες τρεις φορές. Ήταν καλά μαζί του. Πάντα είναι καλά. Θα ξανάρθει, ίσως. Δεν μπορώ να τον προσκαλέσω στη ζωή μου, μα δεν μπορώ και να τον ξαναδιώξω. Ας είναι. Κατά μια έννοια είμαστε μαζί. Πώς; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τίποτα πια.<br />Μήπως είναι καλύτερα έτσι;<br />Μήπως;<br /><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Ναταλία</strong>, η χριστουγεννιάτικη </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Για την μετάφραση από τα Αγγλικά, <strong>sofogreg</strong></span> <div><div><div><div><p><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong></strong></span></p><p><span style="font-family:trebuchet ms;"></p><br /><div><strong><a href="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rawd-JLiw_I/AAAAAAAAAF4/DwCDPaiNBqo/s1600-h/bilal9.jpg"><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5020420638064690162" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Rawd-JLiw_I/AAAAAAAAAF4/DwCDPaiNBqo/s320/bilal9.jpg" border="0" /></strong></a></strong></div><div><strong>" Who can say where the road goes,</strong></div><div><strong>where the day flows, only time.</strong></div><div><strong>And who can say if your love grows,</strong></div><div><strong>as your heart chose, only time."</strong></div><br /><div><strong>Enya, "Only time"</strong></div><br /><br /><div></div></span></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-4657279172439835889?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-84586660370941856562007-01-14T05:22:00.000+02:002007-01-14T13:39:37.227+02:00<div align="left"><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RamdrZLiw8I/AAAAAAAAAFI/FLsZrjwAwyk/s1600-h/bilal+leyla.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5019716628500366274" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RamdrZLiw8I/AAAAAAAAAFI/FLsZrjwAwyk/s400/bilal+leyla.gif" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>"</strong> <strong>Who can say where the road goes,<br />where the day flows, only time.<br />And who can say if your love grows,<br />as your heart chose, only time."<br /><br />Enya, “ Only Time”<br /></strong><br /><br /></span></div><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;">Γεννήθηκα στο Βορρά. Πριν σχεδόν 25 χρόνια. Γεννήθηκα μια φλόγα. Μια φλόγα που καίει αμείωτη. Μια φλόγα που πριν απ’ όλους απειλεί εμένα. Κι ύστερα, όλους τους άλλους.<br />Ναταλία το όνομά μου. Κατά μια εξήγηση, προέρχεται από το natal, δηλαδή "Χριστούγεννα". Ναταλία η χριστουγεννιάτικη. Ώρες ώρες νομίζω πως γεννήθηκα για να αγαπάω. Αγαπώ, θαρρώ, κάθε ζωντανό πλάσμα, τα δέντρα, τα φυτά, τ’ αγριολούλουδα, τα μικρά και τα μεγάλα ζώα, τα άγρια και τα ήμερα, ό,τι έχει μέσα του ζωντάνια. Αγαπώ τη ζωή. Αγαπώ κάθε ζωντανό πλάσμα, εκτός… Μου φαίνεται πως πια δεν μπορώ να αγαπήσω τους άντρες.<br /></span></div><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong>Εσθονία - Ρωσία</strong></span></div><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;">Δεν μπορώ να θυμηθώ καθαρά. Έχουν περάσει τόσα χρόνια! Πότε ξεκίνησε άραγε; Πρώτος πρέπει να ήταν ο πατέρας μου. Τόσο απρόσιτος, τόσο στενόμυαλος, τόσο απροετοίμαστος για μια κόρη σαν κι εμένα! Δεν μπόρεσε ποτέ να με καταλάβει. Με έβλεπε να μεγαλώνω, να γίνομαι γυναίκα – μια όμορφη γυναίκα- και πρέπει να τρόμαζε. Δεν ήξερε τι να περιμένει από εμένα. Έβλεπε την έλξη που ασκούσα στα αγόρια, αλλά και στους μεγαλύτερους άντρες. θα είχα το μυαλό να διαχειριστώ την έλξη αυτή; Ή θα μου κατέστρεφε την ζωή; Φοβόταν. Κι αντί να προσπαθήσει να με πλησιάσει, φώναζε αυτό που φοβόταν πως μπορεί να γινόμουν: πουτάνα. Έκανα παρέα με πολλά αγόρια, μα ο φόβος τον εμπόδιζε να δει πως ήμουν αγνή. Δεν υπήρξα ποτέ πρόστυχη στην επαφή μου με τα αγόρια, τουλάχιστον όχι τότε… Και όποτε μαλώναμε, επαναλαμβανόταν η γνωστή, η εύκολη φράση: πουτάνα! </span></div><br /><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;">Έτσι, ήταν ο πρώτος – σε μια μακριά σειρά αντρών που ακολούθησε- που με βίασε. Βίασε τον ψυχικό και συναισθηματικό μου κόσμο. Κι όπως συνήθως συμβαίνει, έσπειρε μέσα μου την αμφιβολία. Αμφιβολία για τον ίδιο μου τον εαυτό, για το είναι μου. Μήπως έβλεπε κάτι μέσα μου που εγώ δεν καταλάβαινα; Οι γονείς μέχρι την ωρίμανσή μας αντιπροσωπεύουν την αλήθεια για μας. Ο λόγος τους έχει βαρύτητα. Ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνεις, "γράφεται" στο υποσυνείδητό σου. Κάπως έτσι σημαδεύτηκα, όπως σημάδευαν τα βόδια με πυρακτωμένο σίδερο, από τον ίδιο τον πατέρα μου: πουτάνα.<br /></div></span><br /><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;">Δεν άργησε ο καιρός να μου βιάσουν και το σώμα, πάλι άντρας φυσικά. Μικρό κορίτσι ακόμα, δεν είχα τελειώσει καν το σχολείο. Εκείνο το βράδυ. Πώς θα ήθελα να μην έχει υπάρξει! Γιατί σε εμένα; Γιατί τότε; Γιατί έτσι; Μήπως…, μήπως έφταιγα εγώ; Μήπως είχε δίκιο ο πατέρας μου τόσον καιρό; Μέσα μου ήξερα πως δεν είχα κάνει τίποτα διαφορετικό απ’ ότι κάνουν εκατομμύρια κορίτσια σε όλον τον κόσμο. Ήμουν όμορφη, ίσως και ποθητή και… απλώς γυρνούσα σπίτι μου! Πιο μέσα μου όμως, είχα την αμφιβολία που είχε τοποθετήσει ο πατέρας μου. Θυμάμαι το βλέμμα του όταν επέστρεψα στο σπίτι με τα ρούχα μου σκισμένα, πιο αργά απ’ ότι συνήθως εκείνο το βράδυ. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Βλέμμα απόρριψης, βλέμμα πόνου μα και βλέμμα επιβεβαίωσης. "Το ήξερα εγώ", σα να έλεγε. Βλέμμα που μου έσκισε την ψυχή και την καρδιά. Πόνεσα τόσο, που για λίγο ξέχασα τι μου είχε συμβεί στο δρόμο. Διπλά βιασμένη: στο σώμα και στην ψυχή. Τι πονάει περισσότερο; Ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετά, δεν μπορώ να αποφασίσω. Έχω προσπαθήσει πολύ να ξεχάσω τα γεγονότα εκείνης της νύχτας. Να τα θάψω μέσα στα βάθη του μυαλού μου, να μην πονάνε τόσο. Εν πολλοίς, το έχω καταφέρει. Προσπαθώ να μην θυμάμαι, να μην σκέφτομαι. Ένα όμως θυμάμαι ξεκάθαρα. Ήταν το βράδυ που αποφάσισα πως δεν με αγαπά ο πατέρας μου. Ήταν το βράδυ που αποφάσισα- υποσυνείδητα θαρρώ- πώς θα τον εκδικηθώ: θα έβγαζα τον μεγαλύτερο φόβο του αλήθεια. θα γινόμουν αυτό που πάνω απ’ όλα δεν ήθελε: πουτάνα!<br /></span></div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RamfkJLiw-I/AAAAAAAAAFY/uMBAIQNWnHA/s1600-h/painting3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5019718702969570274" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RamfkJLiw-I/AAAAAAAAAFY/uMBAIQNWnHA/s320/painting3.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:trebuchet ms;">Αυτό που δεν υπολόγισα τότε ήταν πως έτσι θα κατέστρεφα και τον εαυτό μου, εν μέρει τουλάχιστον. Θα κατέστρεφα τη ζωή μου. Θα ζούσα άλλα από αυτά που ονειρευόμουν, άλλα από αυτά που ήθελα.<br />Έφυγα μετά από κάποιο καιρό από το σπίτι μου. Δεν άντεχα. Δεν άντεχα την ατμόσφαιρα, δεν άντεχα να με κοιτούν σαν να έφταιγα εγώ. Δεν άντεχα τη δημοσιότητα που πήρε η υπόθεση, την καταγγελία, το δικαστήριο, όλους τους ανθρώπους της περιοχής. Μα πιο πολύ δεν άντεχα που για τον πατέρα μου ήταν πια σαν να μην υπήρχα καθόλου. Η μάνα μου προσπαθούσε. Προσπαθούσε, μα δεν μπόρεσε να με προστατεύσει αποτελεσματικά. Ήταν αφόρητα και έτσι έφυγα για την Μόσχα. Χωρίς λεφτά, πήγα να ζήσω μόνη μου, να σπουδάσω. Και όπως ήταν αναπόφευκτο, βρέθηκα να συζώ με έναν άντρα. Μου πλήρωνε το σπίτι. Πλήρωνε για τις ανάγκες και τα έξοδά μου. Πλήρωνε για να με έχει γκόμενα. Με πλήρωνε. Ο τρίτος στη σειρά που με βίασε: βίασε την αξιοπρέπειά μου. Επιβεβαίωσε αυτό που φοβόμουν. Εδραίωσε μέσα μου τον φόβο πως ήμουν αυτό που έλεγε ο πατέρας μου. Ή τουλάχιστον άρχιζα πλέον να γίνομαι, κάτι σαν πουτάνα.<br /></span><br /><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ο πόλεμος που είχε ξεσπάσει μέσα μου όλο και φούντωνε. Από τη μια μεριά αυτό που ζούσα, αυτό που φοβόμουν, αυτό που οι άλλοι περίμεναν από εμένα να γίνω, μια πρόστυχη. Από την άλλη όμως, μέσα μου εξακολουθούσα να αισθάνομαι ένα μικρό κορίτσι. Πληγωμένο, παραστρατημένο, μπερδεμένο, ένα κορίτσι όμως! Δεν ήταν πολύς καιρός που ακόμα μπορούσα να ονειρεύομαι, που σκεφτόμουν τα αγόρια με αγνότητα, που τα είχα φτιάξει με τον πρώτο μου, που είχα κάνει για πρώτη φορά έρωτα. Άρχιζαν οι μνήμες αυτές να ξεθωριάζουν, μα ακόμα ήταν νωπές. Βασανιζόμουν. Ήταν τότε, νομίζω, που άρχισα να πίνω όλο και πιο πολύ. Βοηθούσε, έστω και πρόσκαιρα. Να περάσει ακόμα μια νύχτα. Να ξημερώσει ξανά. Μήπως με το πρώτο της μέρας φως άλλαζε κάτι. Σκεφτόμουν και δεν μπορούσα να αποφασίσω. Ήθελα να τα τινάξω όλα αυτά από τη ζωή μου, να ζω έτσι που θα ήμουν ευχαριστημένη από τον εαυτό μου. Όμως ήθελα να εκδικηθώ και τον πατέρα μου. Κι όχι μόνον αυτόν. Με τον καιρό, είχα φθάσει στο σημείο να θέλω να εκδικηθώ όλους τους άντρες. Στο μυαλό μου πλέον, άντρας ίσον βιασμός – κάθε μορφής. Ήθελα να εκδικηθώ όποιον άντρα έβρισκα, σε όποιον άντρα άρεσα. Και ήταν τόσοι πολλοί αυτοί… Ήταν και το άλλο: μαθαίνεις να ζεις με λεφτά που σου δίνουν οι άλλοι, πολλά και "εύκολα" λεφτά και συνηθίζεις. Αυξάνεις τις ανάγκες σου και τις απαιτήσεις από τη ζωή σου και είναι δύσκολο να τα αφήσεις όλα αυτά και να ζήσεις τη μιζέρια. Μοναδικό αντίβαρο στις ανέσεις, μοναδικό στήριγμα για να αλλάξεις ζωή, η αγάπη. Πώς όμως ν’ αγαπήσω; Ποιόν; Φοβόμουν μην πληγωθώ ξανά. Και έτσι συνέχιζα…<br /></div></span><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong></strong></span></div><br /><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><strong>Ελλάδα</strong></span></div><br /><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;">Τότε ήταν που με αφορμή τις δυσκολίες της αδελφής μου, αποφάσισα να φύγω για την Ελλάδα. Να δουλέψω σε στριπτιζάδικο, όπως και αυτή. Αφού είχα εκ των πραγμάτων αποφασίσει να τα "τρώω" από τους άντρες, ας το έκανα σε μια χώρα που τα λεφτά ήταν περισσότερα από τη Ρωσία. Θα ήμουν ξένη, θα με ενοχλούσε λιγότερο η κατάσταση. Θα ήταν καλύτερα. Θα ζούσα μόνη μου, δεν θα είχα κάποιον να ζει μέσα στο σπίτι μου και να πληρώνει για μένα. Θα έβγαζα λεφτά από το μαγαζί. Και δεν θα χρειαζόταν να πηδιέμαι! Απλώς να χαϊδεύομαι, να χορεύω, να δείχνω το κορμί μου και να λέω ψέματα. Να παραμυθιάζω τους άντρες, δεν με ενοχλούσε καθόλου. Αν ήταν τόσο μαλάκες που τα πίστευαν, καλά να πάθουν. Έτσι κι αλλιώς, δεν με ενδιέφερε τι θα προκαλούσα στους άντρες. Υπήρχαν άλλωστε φορές που ήθελα να τους προκαλέσω πόνο. Απολάμβανα να τους βασανίζω. Να με θέλουν και να μην μ’ έχουν. Ή να μ’ έχουν με τον τρόπο που εγώ επέλεγα. Ήμουν ο κυρίαρχος στις σχέσεις και τις επαφές μου με τους άντρες. Έτσι τουλάχιστον νόμιζα.<br /></span></div><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5019716087334486962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RamdL5Liw7I/AAAAAAAAAFA/HVK1OlEpkqE/s320/bilal8.jpg" border="0" /><br /><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;">Και έτσι ξεκίνησε η "καριέρα" μου στα strip-show της Αθήνας. Στην αρχή, ξεχνιόμουνα πιο εύκολα. Κάτι η προσαρμογή μου σε μια ξένη χώρα, κάτι τα προβλήματα που αντιμετώπιζα με τα χαρτιά μου, κάτι η νέα μου δουλειά, λίγο ο τυπικός γάμος μου για την άδεια παραμονής, με απορρόφησαν από τα δικά μου εσωτερικά προβλήματα. Δεν κράτησε πολύ όμως…Μέσα μου αντιδρούσα, δεν μπορούσα να πείσω τον εαυτό μου πως αυτό ήθελα να κάνω. Και συνέχιζα να πίνω. Χωρίς ποτό, υπήρχαν βραδιές, όλο και συχνότερα, που δεν άντεχα τη δουλειά μου. Δεν άντεχα τα χέρια των ξένων πάνω μου. Δεν άντεχα τις λέξεις τους στο μυαλό μου. Δεν μπορούσα να το νοιώθω άλλο πια. Ήταν κάτι σαν κατάρα. Συνέχιζαν να με βιάζουν. Τώρα πια βίαζαν το μυαλό, τη μνήμη, την όρεξή μου για ζωή. Μια ευλογία, που φρόντισα – αν και όχι μόνη μου εντελώς – να την μετατρέψω σε κατάρα: άρεσα στους άντρες. Κάτι που οι περισσότερες κοπέλες θα παρακαλούσαν να συμβαίνει στη ζωή τους. Κάτι που στην αρχή απολάμβανα. Τώρα όμως, όλο και περισσότερο με έκανε να υποφέρω. Όσο πιο πολύ τους άρεσα, τόσο πιο πολύ με ενοχλούσαν. Άναβα τα πάθη στους άντρες, και κάθε φορά, ό,τι κι αν σκαρφιζόμουν, η κατάσταση έφευγε απ’ τον έλεγχό μου. Υπήρξαν εποχές που πάχυνα, ασχήμυνα, σιχαινόμουν τον εαυτό μου, προσπαθούσα φαίνεται να μην τους αρέσω πια. Όμως, τίποτα. Χοντρή ή όχι, μεθυσμένη ή νηφάλια, ψεύτικη ή αληθινή, ήμουν πάντα η φλόγα που γεννήθηκα. Μια μοιραία φλόγα, ίσως μια μοιραία γυναίκα. Μοιραία για τους άλλους, μα δυστυχώς και για τον εαυτό μου. Και το πιο άσχημο ήταν πως για κανέναν τους δεν ένοιωθα κάτι… </span></div><br /><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ώσπου δεν άντεξα φαίνεται. Και ερωτεύτηκα. Έναν πιτσιρικά Έλληνα. Ήθελα να θυμηθώ πώς ήταν να θέλεις κάποιον. Σιγά σιγά τον αγάπησα. Μείναμε μαζί. Ήταν η πρώτη μου σχέση από τότε που η ζωή μου είχε πάρει τον δρόμο της απώλειας. Και τότε άρχισα να καταλαβαίνω. Ποτέ δεν θα ήταν όπως πριν. Δεν μπορούσα να έχω μια φυσιολογική σχέση. Πώς θα ήταν δυνατό άλλωστε, από τη στιγμή που δε ζούσα μια φυσιολογική ζωή;<br />Είχε πρόβλημα με τη δουλειά μου. Ζήλευε. Θύμωνε. Υπήρξαν φορές που με χτυπούσε πάνω στα νεύρα του. Προσπάθησα να σταματήσω τη δουλειά, μα δεν είχαμε να φάμε. Ούτε αυτός είχε λεφτά. Αδιέξοδο. Ένα ακόμα, για άλλη μια φορά στη ζωή μου. Με τρόμο συνειδητοποίησα, πως ο δρόμος που είχα διαλέξει ήταν μονόδρομος! Πώς κατέληξα έτσι; Μόλις στα εικοσιτέσσερά μου και αισθανόμουν γριά. Αισθανόμουν απελπισμένη. Έπρεπε να σβήσω από το μυαλό μου τα όνειρα που έκανα μικρή. Προσπάθησα, μα δεν έβρισκα τον τρόπο. Μέσα μου δεν μπορούσα να το αποδεχθώ. Η πάλη στο εσωτερικό συνέχιζε αμείωτη. Και το ποτό. Άρχισα να γίνομαι αλκοολική. Ακόμα ένα βήμα προς την καταστροφή. Μια γυναίκα βιασμένη κατ’ επανάληψη, στριπτιζού και αλκοολική! Και είχα το θράσος να κάνω ακόμα όνειρα, έστω και βουβά.<br /></div></span><br /><br /><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;">Έβλεπα την αδελφή μου. Αυτή τα "κατάφερνε" καλύτερα. Δεν πάλευε τόσο μέσα της. Είχε δεσμό με ένα "γουρούνι", της δουλειάς κι αυτός. Είχε λεφτά και δεν τον πείραζε η δουλειά της αδελφής μου – στριπτιζού κι αυτή. Είχε συμβιβαστεί με τη ζωή της, με το ποια ήταν, και πορευόταν ανάλογα, ίσως και να το προτιμούσε. Αυτό με συμβούλευε κι εμένα: να βρω κάποιον πλούσιο να ζω μαζί του και ίσως να σταματούσα τη δουλειά. Μα δεν καταλάβαινε! Αν το έκανα αυτό, θα σκότωνα και την τελευταία μου ελπίδα να αλλάξω ζωή. Θα παραδεχόμουν πως ήμουν αυτό που πάντα με αποκαλούσε ο πατέρας μου: πουτάνα. Απλώς, θα ήμουν η πουτάνα ενός και όχι πολλών. Αυτές ήταν οι επιλογές μου; Των πολλών ή του ενός, μα πουτάνα όπως και να ‘χει; Πόσες φορές έχω κλάψει! Λένε πως τα δάκρυα, ξεπλένουν την ψυχή από τη βρωμιά. Μα τότε, πρέπει να έχω πολλά να ξεπλύνω…</span><br /></div><br /><br /><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;">Χώρισα από το αγόρι μου. Αποφάσισα να πορευτώ μόνη μου. Άρχισα να κάνω Αγγλικά. Θα ξεκινούσα να σπουδάσω. Έβαλα όλες τις δυνάμεις μου, μπας και αλλάξω ζωή. Άρχισα ξανά να κάνω όνειρα. Φοβόμουν βέβαια, μα προσπαθούσα. Δουλειά και διάβασμα. Στριπτίζ και μαθήματα. Μόνο μου στήριγμα, η δασκάλα των αγγλικών. Με συμβούλευε, μου έδινε δύναμη, με όπλιζε με κουράγιο τις στιγμές που μου φαίνονταν όλα μάταια. Τότε ήταν που τα έφτιαξα με τον Δέλτα. Ελληνο-Ουκρανός, παντρεμένος με παιδί. Με ήθελε πολύ. Ήθελα έναν σύντροφο, ήθελα και σεξ- νέα κοπέλα ήμουν. Πιο ισορροπημένη σχέση: δυο ζωές αυτός (οικογένεια και σπίτι μαζί μου), δυο ζωές κι εγώ ( στριπτιζάδικο και σπίτι). Λιγότερη αγάπη, λιγότερος έρωτας, λιγότεροι καβγάδες. Ούτε αυτός είχε λεφτά, μα δεν με ένοιαζε. Αυτό ήταν το άλλοθί μου: δεν ήμουν με κάποιον για τα λεφτά του, μπορεί να μην ήμουν και τελείως πουτάνα… Έτσι ήταν στην αρχή τουλάχιστον. Γιατί μετά… Δεν ξέρω πώς άλλαξαν τα πράγματα, μα άρχισα να του δίνω εγώ λεφτά. Όλο και περισσότερα. Με ήθελε πολύ ή… Ή μήπως δεν ήταν κι έτσι; Δεν ξέρω πια. Είναι όλα τόσο μπερδεμένα! Η δασκάλα μου δεν συμφωνούσε με την επιλογή μου, ήθελε να χωρίσω. Ήθελε να είμαι με κάποιον μόνο αν τον ήθελα πραγματικά, μια κανονική σχέση. Πού να καταλάβει κι αυτή…</span><br /></div><br /><br /><div align="left"><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Ramc_ZLiw6I/AAAAAAAAAE4/Y1Lj11uPn-k/s1600-h/bilal6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5019715872586122146" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/Ramc_ZLiw6I/AAAAAAAAAE4/Y1Lj11uPn-k/s320/bilal6.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:trebuchet ms;">Έτσι, η ζωή μου κάπως ηρέμησε, πήρε μια πορεία. Περίμενα να δώσω εξετάσεις τον Σεπτέμβριο. Δούλευα, διάβαζα και ζούσα με το Δέλτα. Μάλλον όχι! Δεν ζούσα μόνο με το Δέλτα. Είχα και τις δυο πραγματικές αγάπες μου: το κουνάβι και τη σκυλίτσα μου! Αυτή ήταν η ζωή μου στο διαμέρισμα στην Καλλιθέα, ούτε ένα χιλιόμετρο μακριά από το στριπτιζάδικο, λες κι έπρεπε να είμαι κοντά στο μαγαζί, για να μην το ξεχνάω, να μην ξεχνάω τι ήμουν και τι έκανα!</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div align="left"><span style="font-family:Trebuchet MS;"><strong>( to be continued)</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-8458666037094185656?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-33623143021910543452007-01-10T05:06:00.000+02:002007-01-15T18:38:18.133+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RaRa0bDefLI/AAAAAAAAAEY/PBDAOA3FiQA/s1600-h/nicopol1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5018235741459610802" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RaRa0bDefLI/AAAAAAAAAEY/PBDAOA3FiQA/s320/nicopol1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Λοιπόν, από τότε που άρχισα να πηγαίνω στα στριπτιζάδικα, άλλαξαν αρκετά οι απόψεις μου σε κάποια θέματα. Αυτό που με εξέπληξε όμως περισσότερο, ήταν η στάση των γυναικών – κυρίως του ηλικιακού target group 26 με 32 – απέναντι στις στριπτιζούδες. Προσέξτε, όχι απέναντι στα στριπτιζάδικα ως μορφή διασκέδασης, αλλά απέναντι στις κοπέλες που δουλεύουν εκεί.<br />Στην αρχή, όταν πρωτοσυνέβη, το θεώρησα τυχαίο. Ήμουν σε μια παρέα και όταν ήρθε η κουβέντα στα κορίτσια αυτά, επικράτησε πολεμικό κλίμα κι από τις τρεις παριστάμενες "κυρίες". Ξέρετε, του τύπου " Δεν καταλαβαίνω πώς κάνετε έτσι" ή " Ήθελα νάξερα τι τους βρίσκετε" ή " Μα καλά, για πουτάνες θα μιλάμε τώρα". Τέτοια πράγματα. Όταν όμως έζησα το ίδιο σκηνικό και σε άλλη παρέα, άρχισα να αναρωτιέμαι. Και για να αυξήσω το στατιστικό μου δείγμα, ώστε να είναι αξιόπιστο το αποτέλεσμα, σε όποια παρέα κι αν βρισκόμουν έντεχνα ή μη έθετα προς συζήτηση το συγκεκριμένο θέμα.<br />Αντίδραση; Πάντα η ίδια. Μερικές φορές περιβεβλημένη με δήθεν τρυφερότητα, άλλες φορές με κατανόηση ή με συμπόνια. Στο βάθος όμως κήπος, τουτέστιν, αντιπαράθεση και πολεμική! Και όπως σε κάθε υφέρποντα ρατσισμό που σέβεται τον εαυτό του, πάντα υπήρχαν ιδεολογήματα και εκλογικεύσεις για αιτιολόγηση της πολεμικής. Και γεννιέται το ερώτημα:<br /><strong>Σε τι αισθάνεται καλύτερη μια μέση ελληνίδα τριαντάρα από μια ρωσίδα στριπτιζού;<br /></strong>Προφανώς, κριτής, θα πρέπει να είναι οι άντρες, αφού εξ’ ονόματός των πραγματοποιείται η μάχη. Αναλαμβάνω λοιπόν να πραγματοποιήσω την σύγκριση, κι αν δεν απηχώ τον ανδρικό πληθυσμό, παρακαλώ ας με διορθώσει.<br />Σημείωση: Η βαθμολόγηση είναι με άριστα το 10.<br /><strong>1.Εμφάνιση</strong><br />Σε γενικές γραμμές, η εξωτερική εμφάνιση των ελληνίδων έχει βελτιωθεί. Όμως σ’ εκείνες τις χώρες, έχουν βρει το καλούπι και τις φτιάχνουν σωρηδόν μουνάρες! Εξ’ άλλου δεν θα μπορούσαν αλλιώς να δουλεύουν σε τέτοια δουλειά.<br /><strong>Ελληνίδες 6 – Στριπτιζούδες 8<br /></strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>2. Επίπεδο γνώσεων – Παιδεία</strong><br />Μιλώντας για τον μέσο όρο, τα πράγματα είναι μάλλον ισόπαλα. Και άσχετες ελληνίδες έχω συναντήσει και βλαχούλες ρωσίδες. Από την άλλη υπάρχουν και εκπρόσωποι με αξιοσημείωτη παιδεία κι από τις δυο μεριές.<br /><strong>Ελληνίδες 7 – Στριπτιζούδες 7<br /></strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>3. Επίδοση στο σεξ</strong><br />Δύσκολα τα πράγματα. Πρόκειται για κάτι τελείως προσωπικό. Εξαρτάται δε και από τον παρτενέρ. Έχω μείνει ικανοποιημένος κι από τις δύο κατηγορίες. Ισοπαλία κι εδώ!<br /><strong>Ελληνίδες 8 – Στριπτιζούδες 8<br /></strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>4. Περιποίηση του άντρα( γυναίκα - γκέισα)</strong><br />Αυτά! Τι άλλα νέα; Τα παιδιά καλά; Πώς πάει η δουλειά;;<br />Κοιτάξτε μάγκες: αν δεν έχετε πάει σε σπίτι ρωσιδούλας, να μείνετε τουλάχιστον ένα διήμερο, ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΩ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ!<br /><strong>Ελληνίδες 5– Στριπτιζούδες 10</strong><br /><strong></strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>5. Κέρατο – πίστη στο σύντροφο</strong><br />Λοιπόν, αντίθετα απ’ ότι ίσως νομίζατε οι περισσότεροι, τα ξένα κορίτσια είναι ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΑ πιστά! Όταν έχουν γκόμενο ή άντρα, αντιστέκονται (ενώ γουστάρουν αυτόν που τους κολλάει) όσο δεν έχω δει ποτέ ελληνίδα να το κάνει! Επίσης, έχουν χορτάσει από φλερτ, έχουν βαρεθεί να τους κολλάνε, έχουν απομυθοποιήσει τους ξαφνικούς έρωτες, ξέρουν πως είναι ωραίες και δεν ψάχνουν επιβεβαίωση. Με λίγα λόγια, πολύ δύσκολα σε κερατώνουν.<br /><strong>Ελληνίδες 6 – Στριπτιζούδες 8<br /></strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>6. Ειλικρίνεια</strong><br />Εδώ κι αν χάνουν το παιχνίδι <em>μαρς</em> οι ελληνίδες. Σπανίως θα σου πει ψέματα το ρωσιδάκι (ή ουκρανάκι ή λιθουανάκι). Έχουν μάθει να τα λένε όλα στη μούρη, καλά και κακά. Ακόμα και στη δουλειά τους, αληθινές είναι: ξέρεις από την αρχή τι ακριβώς θέλουν από σένα. Μάλιστα, το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουν με τους έλληνες γκόμενους είναι ακριβώς αυτό. Τα πολλά και εύκολα ψέματα που λέμε.<br /><strong>Ελληνίδες 5– Στριπτιζούδες 10</strong><br /><strong></strong></span></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5018235866013662402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RaRa7rDefMI/AAAAAAAAAEg/m9DiYcrUVTM/s320/Nicopol2.jpg" border="0" /><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>7. Ντύσιμο - αισθητική</strong><br />Ε, ας χάσουν και μια κατηγορία οι ξένες, γιατί στο τέλος θα με πουν και μεροληπτικό. Οι ελληνίδες έχουν σαφώς καλύτερο γούστο σε όλα τα πράγματα. Το τι θα δεις να φοράνε οι ανατολικές, δεν περιγράφεται! Να προσθέσω όμως πως όταν μια ρωσίδα συνοδεύεται από τον άντρα ή το γκόμενό της, αποκλείεται να ντυθεί σαν ξέκωλο, θα είναι σεμνή.<br /><strong>Ελληνίδες 8 – Στριπτιζούδες 5<br /></strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>8. Σεξ απήλ – ερωτισμός – κάβλα</strong><br />"Πο-τέ θα κά, πο-τέ θα κά-α-νει ξα-στε-ριά…" Αυτά και άλλα τέτοια τραγούδια. </span><br /></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Τώρα, γονίδια είναι, επαγγελματισμός και εμπειρία είναι, ο Θεός κι η ψυχή τους.<br /><strong>Ελληνίδες 6 – Στριπτιζούδες 10</strong><br /><strong></strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>9. Ήθος<br /></strong>Δύσκολος ο ορισμός της έννοιας. Δύσκολη και η παραμετροποίηση και η βαθμολόγηση. Αν πάντως με τον όρο αυτό εννοούμε αυτά που συνέβαιναν παλιότερα, αν συνυπολογίσουμε την ειλικρίνεια και την πίστη της γυναίκας προς τον άντρα, αν θεωρήσουμε πως στους καιρούς μας θεωρείται κάπως παλιομοδίτικη ακόμα και η αναφορά του όρου, τότε μάλλον κερδίζουν τα ξένα τα κορίτσια.<br /><strong>Ελληνίδες 6 – Στριπτιζούδες 7<br /></strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>10. Συμπεριφορά προς τον σύντροφο έξω από το σπίτι<br /></strong>Αν δεις μια ρωσίδα με τον άντρα της έξω, θα πιστέψεις πως δεν υπάρχει πιο ερωτευμένη γυναίκα. Τον σέβεται, τον υπακούει, λέει λίγα, κάνει ό,τι θέλει αυτός, τον κοιτάει στα μάτια. Πώς ήταν η γιαγιά με τον παππού μας; Ακριβώς έτσι. Τονώνει τον ανδρισμό του, γιατί ξέρει πως έτσι ωφελείται κι αυτή. Τι είπατε κυρίες μου; Νομίζατε πως αυτά τα είχαμε ξεπεράσει; Μπα, απλώς νομίσατε. Κάθε άντρας θέλει έτσι τη γυναίκα του. Όχι υποχείριο του, μα ούτε και αναβάτη πάνω στην πλάτη του με μαστίγιο! Κι αν ακόμα του έχει πάρει τον αέρα, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΟ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ !<br /><strong>Ελληνίδες 6 – Στριπτιζούδες 10</strong><br /><br />Συνολικό σκορ: <strong>Ελληνίδες 63 Στριπτιζούδες 83<br /></strong></span></div><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Αυτό δεν είναι ήττα, αυτό είναι συντριβή! Και τώρα που το κατέγραψα, τώρα που το είδα ξεκάθαρα, τώρα κατάλαβα γιατί τόσο μένος και αντιπάθεια. Από φόβο. Από αίσθηση απειλής. Άλλα προσφέρουν οι ελληνίδες και ξέρουν πολύ καλά πως άλλα θέλουν οι έλληνες. Και ήρθαν κάποιες μες στα πόδια τους και δείχνουν το αλλιώτικο, το παλιομοδίτικο ίσως, μα αυτό που είναι πιο κοντά στα αρχέτυπα.<br />Και να σας πω και κάτι ακόμα κυρίες μου; Ο ίδιος άντρας, πιο άντρας θα φαίνεται όταν έχει δίπλα του τη ρωσίδα, πιο μάγκας θα αισθάνεται, πιο πολύ σεξ θα της κάνει.</span> </div><br /><br /><div>Αυτά.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-3362314302191054345?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-53381779658578023322007-01-04T12:36:00.000+02:002007-01-05T17:57:57.984+02:00<div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RZzhwf__qdI/AAAAAAAAABA/6HGJGn4sHhk/s1600-h/angelica-στομα.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5016132308323772882" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" height="84" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RZzhwf__qdI/AAAAAAAAABA/6HGJGn4sHhk/s200/angelica-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B1.jpg" width="158" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RZzg4P__qcI/AAAAAAAAAA4/5MxWCknRYPs/s1600-h/angelica-στομα.jpg"></a><span style="font-family:trebuchet ms;">Καλή Χρονιά,</span></div><br /><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><br /><br /><ul><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που όλοι θέλουμε δίπλα μας, αλλά όχι μαζί μας</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που όλοι θέλουμε ν' αγγίζουμε, αλλά να μην ακουμπάμε</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που μας ενδιαφέρει να ζουν, μόνο την μια ώρα που κάθονται στην αγκαλιά μας</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που ξεκίνησαν από τόσο μακρυά και δεν θα φτάσουν ποτέ θαρρείς</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που μας δανείζουν την ομορφιά τους, για ν' αντέχουμε τις συντρόφους μας</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που θέλουμε να λέμε πως μας κοροϊδεύουν ενώ τα κοροϊδεύουμε εμείς</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια με την ακίνδυνη πουτανιά</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που ανεβάζουν τη λίμπιντό μας γκρεμίζοντας τη δική τους</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που θέλουν να μας τα πάρουν, χωρίς ποτέ να νοιώθουν πως μας πήραν αρκετά</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που περισσότερο τα βρίζουν, οι πλέον φανατικοί θαυμαστές τους</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που περισσότερο από πολλά άλλα, φυλάνε το "κοριτσάκι" μέσα τους και πασχίζουν να το πνίξουν στο αλκοόλ και τις ουσίες</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που λιγότερο από πολλά άλλα προσποιούνται </span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που σχεδόν δεν ζουν</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που δεν πιστεύουν στα αισθήματα κανενός, προπαντώς στα δικά τους</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που αν δεν υπήρχαμε όλοι εμείς, θα ήταν πιο φτωχές μα θα ζούσαν</span></li><br /><br /><br /><li><span style="font-family:trebuchet ms;">στα κορίτσια που, χωρίς να το πολυκάνουν θέμα, βιάζονται κάθε βράδυ</span></li></ul><br /><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Στις εκατοντάδες μούσες μου που περιδιαβαίνουν σαν πανέμορφα ξωτικά τα βράδια στην Αθήνα,</span></div><br /><br /><br /><div><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><br /><br /><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;">Καλή τους χρονιά. Και σε όλους εμάς. <a href="http://2.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RZzg4P__qcI/AAAAAAAAAA4/5MxWCknRYPs/s1600-h/angelica-στομα.jpg"></a></span></div><br /><div><br /> </div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5016575977117875346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RZ51RbDefJI/AAAAAAAAAEA/yKUjX22udmw/s320/angelica+art.jpg" border="0" /><br /><br /><p><span style="font-family:trebuchet ms;">Σημείωση 1: Είναι οι μόνες που χαίρονται με την πατροπαράδοτη ευχή "Μ' έναν καλό γαμπρό"!</span></p><br /><br /><p><span style="font-family:trebuchet ms;">Σημείωση 2: Είδατε τη κάνει η πολύ παρέα με την Allmylife; </span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-5338177965857802332?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-1167147779073335022006-12-26T17:24:00.000+02:002007-03-23T12:44:24.270+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RZwJL___qXI/AAAAAAAAAAM/I46mfvm1QE0/s1600-h/RANXEROX6.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5015894186746947954" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_-ec96EyShxE/RZwJL___qXI/AAAAAAAAAAM/I46mfvm1QE0/s320/RANXEROX6.gif" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Σκηνή 8η</strong><br /><br />Κεφαλονιά, μερικά καλοκαίρια πριν. Ο Ranxerox έχει ανοίξει ένα μπαράκι μαζί με τον καλό παιδικό του φίλο, τον Ούζο. Αν τους δει κάποιος μαζί, δεν γίνεται, θα σκεφτεί το αταίριαστο της εμφανίσεως: δίπλα στον Ran, ο Ούζο είναι ένας λεπτεπίλεπτος άντρας γύρω στο 1.70, ιδιαιτέρως αδύνατος, με καλοβαλμένο πρόσωπο και πολύ έξυπνη ματιά. Ντύσιμο και κούρεμα παραπέμπουν στο Λονδίνο των 80’s – και δεν παραπλανούν: εκεί έχει ζήσει χρόνια, αυτή τη μουσική γουστάρει, αυτή τη μουσική παίζει, αν και έχει σπουδάσει χρόνια πολλά κλασική σύνθεση και κρουστά. Το μπαράκι στην Κεφαλονιά, λίγες μόνο μέρες μετά το άνοιγμά του άρχισε να μαζεύει τον κόσμο, κυρίως τουρίστες από τη Βρετανία και την Αυστρία. Όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε τον φθόνο των ντόπιων, που είχαν τα υπόλοιπα μαγαζιά. Έτσι, ανέλαβε ο τραμπούκος του χωριού να συμμαζέψει την κατάσταση. Ο τρόπος; Απλός και αποτελεσματικός. Κάθε βράδυ πήγαιναν δυο τρεις στο μπαράκι και προκαλούσαν φασαρίες. Μια φορά, δεύτερη φορά, την τρίτη αποφάσισε να παρέμβει ο Ranxerox.<br />" - Έλα έξω, ρε μαλάκα να τα πούμε", είπε στον τραμπούκο. Αυτός ακολούθησε σε ένα χωράφι που βρισκόταν δίπλα στο μαγαζί, εκεί είχαν παρκάρει το αμάξι τους οι εισβολείς. Μια δυό κουβέντες κάτω από το σεληνόφως, πιάστηκαν στα χέρια και ο ντόπιος βρέθηκε με το στόμα στο χώμα και τον Ran να λέει:<br />" - Εκεί θα μείνεις παλιόπουστα. Εκεί θα σε θάψω αν ξαναπλησιάσεις το μαγαζί μου". Γύρισε να φύγει. Δεν είχε κάνει δύο βήματα, όταν άκουσε τον Ούζο να φωνάζει: " - Τράβηξε όπλο! Πρόσεχε!" Ο άλλος είχε πάρει από το αμάξι την καραμπίνα. Δεν μπορούσε να δεχτεί την ταπείνωση, αυτός, ο μάγκας του χωριού. Πριν προλάβει να την σηκώσει και να πυροβολήσει, ο Ran με ένα σάλτο τον έφτασε. Με το ένα χέρι έπιασε το όπλο και με το άλλο άρχισε τα κροσέ. Χωρίς έλεος τώρα. Με την τρέλα που σου προκαλεί ο κίνδυνος, με την έκρηξη της αδρεναλίνης. Τον σταμάτησαν οι φίλοι του τραμπούκου, στο πρόσωπο του οποίου δεν ήταν εύκολο να διακρίνεις χαρακτηριστικά. Διάγνωση: εκτεταμένες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, πολλαπλά κατάγματα, δύο πλευρά σπασμένα. Σαν μετωπική με νταλίκα.<br />Την άλλη μέρα το πρωί, ήρθε το περιπολικό. Κατέβηκαν οι μπάτσοι και ζήτησαν τον ιδιοκτήτη του μπαρ. Ο Ranxerox τους πλησίασε με στωικότητα. Δεν υπήρχε λόγος ν’ αρνηθεί τίποτα. Το θέμα ήταν πώς θα ξέμπλεκε. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Ξέρετε ρε παιδιά, εγώ πάντα ήσυχος είμαι. Στο μαγαζί μου κάθομαι και δεν ενοχλώ κανένα. Αυτοί ήρθαν και δημιούργησαν φασαρία. Παραπάνω από μια φορά…" </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">" - Όχι ρε μάγκα, μας παρεξήγησες", τον διέκοψε ο επικεφαλής. " - Να αγιάσει το χέρι σου. Έπρεπε να του ρίξεις κι άλλες. Μας έχει βγάλει την Παναγία χρόνια τώρα. Να αγιάσει το χέρι σου, λέμε!" Κόκαλο ο Ranxerox. Σε μια γωνία ο Ούζο χαμογελούσε ανακουφισμένος.<br /><br /><strong>Σκηνή 9η<br /></strong><br />Στέλλα. Φίλη της Ζένιας, Ρωσίδα. Νταβραντισμένη γκόμενα, πολύ τσαμπουκαλού. Τρομερός κώλος, μικρό αλλά όρθιο βυζί, μακριά και καλοσχηματισμένα πόδια, επίπεδη κοιλιά και φάτσα κομμώτριας από τα Καμίνια – της λείπουν και κάνα δύο δόντια. Πολλές φορές, αν της την έσπαγε ο πελάτης, έχωνε μπουνιές. Όταν μάλιστα έπινε, οι άλλες κοπέλες απέφευγαν και να της μιλήσουν ακόμη, μην ξεκινήσει κάνας καβγάς τρικούβερτος.<br />Κάποιο βράδυ τη συνάντησε ο Ranxerox στο στριπτιζάδικο που δουλεύει. Είχαν καιρό να τα πουν. Ήταν καλά φιλαράκια, όπως είναι με όλες τις ξηγημένες γκόμενες ο Ran. Η Στέλλα βαριόταν να δουλέψει, ήταν και περασμένες τέσσερις και έριξε την ιδέα: " - Δεν πάμε να πιούμε κάνα ποτό;" " - Ότι θες μωρό μου" της απάντησε ο Ran. Ντύθηκε, πήγε για λίγο στην τουαλέτα και έφυγαν. Αποφάσισαν να πάνε σε νυκτερινό κέντρο της παραλίας, όπου όλοι ήξεραν τον Ranxerox. <strong>ΛΑΘΟΣ</strong>. Φθάνουν, πάνε στο μπαρ και παραγγέλνουν ποτά. Η Στέλλα με ένα τζην εφαρμοστό ( μετατρέπει τον κώλο της σε όνειρο) ένα μπλουζάκι απ’ αυτά που αφήνουν να φαίνεται το σκουλαρίκι που έχει στον αφαλό και φυσικά ψηλοτάκουνα. Ανεβαίνει και κάθεται πάνω στη μπάρα, με μέτωπο προς τον Ran και πλάτη στην πίστα. Πίνουν το πρώτο και παραγγέλνουν δεύτερο. Ήδη η Στέλλα έχει αρχίσει να φτάνει στο τσακίρ κέφι. Κουνιέται καθισμένη πάνω στη μπάρα, σαν να χορεύει τσιφτετέλι από τη μέση και πάνω. Που και που του δίνει και κάνα φιλί. Και τότε, σκάει το καψούλι! Λεπτό με λεπτό η Στέλλα αρχίζει να αποκόπτεται από την πραγματικότητα. Προφανώς πριν φύγει από το στριπτιζάδικο θα πήρε και κανένα χάπι. Χάπι και αλκοόλ ίσον προβλήματα. Εκεί που κουνιέται καθισμένη, αρχίζει να βγάζει τη μπλούζα της! Μέσα στο σκυλάδικο, τίγκα στον κόσμο, αρχίζει να κάνει αυτό που ξέρει: στριπτήζ! Παρεμβαίνει ο Ranxerox και τη σταματάει. Κατεβάζει τη μπλούζα της. Αυτή όμως εκεί! Αρχίζει να την ξαναβγάζει και να ξεκουμπώνει το παντελόνι της. Ο Ran με το ένα του χέρι πιάνει ταυτόχρονα το τελείωμα της μπλούζας και την αρχή του παντελονιού. Προσπαθεί να την συνετίσει και να μην γίνει αυτός ρεζίλι. Και τα δύο πολύ δύσκολα. Είδε κι αποείδε, την κατεβάζει από την μπάρα, παίρνει το θυμωμένο του ύφος – κάτι που την επανέφερε για λίγο – και της λέει: " - Δεν είσαι εσύ μωρή καριόλα απόψε για τέτοια μαγαζιά. Πάμε να φύγουμε".<br />Βγαίνουν στην Ποσειδώνος και παίρνουν το δρόμο της επιστροφής. Η Στέλλα στο αμάξι – ένα Cincuecento – δεν έχει ησυχία. Πειράζει τον Ran, τραγουδάει σε όποια γλώσσα έχει πρόχειρη, ανοίγει το παράθυρο και φωνάζει στους διπλανούς. Έχει ξεφύγει. " - Πάμε κάπου αλλού για ποτό; Θέλω κι άλλο". Ο Ranxerox σκέφτεται πως το μόνο μέρος που δεν θα γίνει ρεζίλι είναι κάποιο στριπτιζάδικο. Κι έτσι πάνε σε ένα από τα πολλά, να πιουν κι άλλο.<br />Κατά τις έξι και τέταρτο, αποφασίζει να την πάει σπίτι της. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Δεν μπορεί να θυμηθεί τον δρόμο! Είναι τόσο χάλια η Στέλλα, που τον γυρνάει πέρα δώθε στην Καλλιθέα για κάνα τέταρτο και του πειράζει το τιμόνι, τραβάει χειρόφρενο και τέτοια χαριτωμένα. Το σπίτι της, πουθενά. Άφαντο! Ο Ran αρχίζει να τα παίρνει, είναι κι αυτός πιωμένος, νυστάζει κιόλας. Μετά λοιπόν από την τέταρτη βόλτα στα στενά κοντά στην πλατεία Κύπρου, παίρνει την μεγάλη απόφαση: παρκάρει σε μια γωνία, τραβάει χειρόφρενο, βουτάει τη Στέλλα, της κατεβάζει το παντελόνι και την καθίζει πάνω του. Αυτό ήταν! Αυτό ήθελε η Στέλλα όλο το βράδυ. Το Cincuecento αρχίζει να κουνιέται και να κάνει θορύβους – φανταστείτε μια τρίφυλλη ντουλάπα και μια γκόμενα πάνω από 1.75 να πηδιούνται στο μπροστά κάθισμα ενός Cincuecento! Η πλάκα ήταν πως η ώρα είχε ήδη πάει επτά παρά και περνούσαν διάφοροι για να πάνε στη δουλειά τους, ευτυχώς τα παράθυρα είχαν θαμπώσει. Τίποτα όμως απ’ αυτά δεν σταματούσε τον Ran. Ήξερε πως αν δεν τελειώσει αυτό που άρχισε, θα τον έβρισκε το μεσημέρι στους δρόμους!<br />...Όταν το επόμενο βράδυ μας διηγήθηκε την ιστορία ο Ran, τον ρώτησα:<br />" - Τουλάχιστον, καλό το γαμήσι;"<br />" - Τι γαμήσι; Αυτό δεν ήταν γαμήσι. <strong>Ταλαιπώρια</strong> ήταν" μου απάντησε.<br /><br /><strong>Σκηνή 10η</strong><br /><br />Μεταμεσονύχτια συνάντηση στο γνωστό στέκι, στο Θησείο, για καφέ. Είναι γύρω στις 2 και φτάνω, όπως πάντα κάνα εικοσάλεπτο πριν τον Κάππα. Κάθομαι στο τραπέζι και κάνω νεύμα στην πιτσιρίκα, να μου φέρει τον καφέ: διπλό εσπρέσο με πολύ γάλα – εβαπορέ πάντα – δύο φακελάκια μαύρη ζάχαρη, συνοδευόμενο απαραιτήτως από ένα μεγάλο ποτήρι νερό με παγάκια. Περιμένοντας καφέ και Κάππα, το βλέμμα μου πέφτει σ’ έναν τύπο που κάθεται στο απέναντι τραπέζι: μια τρίφυλλη ντουλάπα σε σχήμα ανθρώπου! Δεν τον έχω ξαναδεί ή έτσι μου φαίνεται. Ένας φουσκωτός, που όπως είναι φανερό, είναι από τη φύση του τέρας δύναμης. Το μέρος του ανδρικού σώματος από το οποίο μπορείς να καταλάβεις πόσο δυνατός είναι κάποιος είναι ο σβέρκος. Ο δικός του, είναι σαν του ταύρου. Γνήσια δύναμη λοιπόν, καλλιεργημένη βέβαια και σε κάποιο γυμναστήριο. Τον παρατηρώ, χωρίς να κοιτάω απροκάλυπτα. Βγάζω το βιβλίο μου να διαβάσω, όπως συνηθίζω να κάνω περιμένοντας την παρέα. Από τις πιο απολαυστικές στιγμές της μέρας – ή μάλλον…νύχτας – είναι να διαβάζω στο πορτοκαλί ημίφως του "Θόλου", με συνοδεία μουσική 80’s σε χαμηλή ένταση λόγω του προχωρημένου της ώρας. Την εποχή αυτή διαβάζω Ian Rankin, τις περιπέτειες του καταπληκτικού επιθεωρητή Ρέμπους. Ενός Σκωτσέζου επιθεωρητή της αστυνομίας (τομέας Λόδιαν και Μπόρντερς – όσο σκοτσέζικο ακούγεται, τόσο σκοτσέζικο είναι!) αλκοολικού, με ψυχολογικά προβλήματα, σχεδόν καταθλιπτικού, χωρισμένου, με διαλυμένη προσωπική ζωή, ενός αξιαγάπητου ανθρώπου δηλαδή.<br />Έρχεται μήνυμα στο κινητό, πως ο Κάππα θα αργήσει κάνα τέταρτο ακόμα. Στέλνω απάντηση: " Π.Ν.Γ." Μια από τις κωδικές φράσεις της παρέας: Πρέπει να γαμιέσαι! Ταξιδεύω για λίγο στο Εδιμβούργο μέσα από τις σελίδες του βιβλίου μου, με την πένα του Ian Rankin. Κάποια στιγμή καταφτάνει ο Κάππα. Πλησιάζει και πριν καθίσει, χαιρετά την τρίφυλλη ντουλάπα:<br />-" Επ, γεια σου ρε Ran, τι γίνεται;"<br />-" Γεια σου Κάππα, τι κάνεις;"<br />-" Πώς από δω; Καιρό έχω να σε δω."<br />-" Κάποια βράδυα έρχομαι. Εδώ συχνάζετε;"<br />-" Ναι. Έλα να κάτσουμε μαζί, να τα πούμε."<br />Σηκώνεται ο Ran και έρχεται στο τραπέζι μας. Γίνονται οι απαραίτητες συστάσεις. Ο Σοφοκλής, φίλος, ο Ranxerox, φίλος κι αυτός. Ο Ranxerox, μια περίεργη περίπτωση. Ένας άνθρωπος της νύχτας, αντιφατικός, παράξενος, με γνώσεις και φιλοσοφία, σκληρός και ευαίσθητος στον υπερθετικό βαθμό, μοναχικός, ένας λύκος με τόμους ιστορίας πίσω του. Όπως οι περισσότεροι «κάτοικοι» της νύχτας.</span><br /><strong></strong><br /><br /><div align="center"><strong>The end</strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-116714777907333502?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-1166535459288458152006-12-19T15:09:00.000+02:002007-01-03T22:43:14.540+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;">Με πήρε τηλέφωνο η Allmylife και μου είπε:<br />"- Μπες να διαβάσεις το post του Padrazo."<br />Μπήκα και το διάβασα. Δεν κατάλαβα και πολλά. Μου συμβαίνει συχνά με τα post του Padrazo.<br />Ποτέ δεν το έπαιξα ψαγμένος και κουλτουριάρης. Έτσι κάπου στην άκρη του μυαλού μου αναρωτιόμουν αν είναι δικό μου το πρόβλημα που δεν πολυκαταλαβαίνω. Το υπόλοιπο μυαλό μου όμως είναι σχεδόν πεπεισμένο πως ένα ακαταλαβίστικο κείμενο είναι είτε "δήθεν", είτε προϊόν μπερδεμένου μυαλού. Επειδή δεν μου αρέσουν οι δήθεν και δεν μου ταιριάζουν οι μπερδεμένοι ( αν και τους συμπονώ), προσπερνώ τέτοια κείμενα.<br />Μετά όμως, διάβασα το post της allmylife. Και συνειδητοποίησα πως αυτή τη φορά δεν ήταν κάτι από τα παραπάνω: αυτή τη φορά δεν κατάλαβα, γιατί όσα διάβασα δεν θα μπορούσαν ΠΟΤΕ να με οδηγήσουν να σκεφτώ την Ελένη, την οποία ειρήσθω εν παρόδω γνωρίζω από την καλή και την ανάποδη 23 χρόνια. Το ότι αυτή τα συνδύασε προφανώς οφείλεται σε άλλα στοιχεία που εγώ δεν γνωρίζω. Στην αρχή διαφώνησα. Όταν όμως μου επισήμανε την πρόταση " η μικρή η Φαίδρα, κάθεται και κλαίει...", πείστηκα.<br /><strong>ΘΥΜΩΣΑ</strong>.<br />Σπανίως θυμώνω, αλλά όταν συμβεί είναι έντονο.<br />Θύμωσα με μένα, γιατί όταν γνώρισα τον Padrazo και κατάλαβα περί τίνος πρόκειται (δεν είμαι τρομερός ψυχολόγος, μοιάζει όμως υπερβολικά με έναν επί 10 χρόνια συνάδελφό μου), δεν είπα την άποψή μου όσο έντονα έπρεπε.<br />Θύμωσα με την Ελένη, γιατί με ξέρει τόσο καλά που έπρεπε να καταλάβει και να με ακούσει.<br />Θύμωσα με την πουτάνα τη ζωή που κάνει τόσο κομπλεξικούς και προβληματικούς τους φοβισμένους άντρες.<br />Αν θύμωσα με το post του Padrazo; Μπα όχι. Τέτοια περίμενα απ' αυτόν. Δεν μπορεί άλλα. Δεν τον αδικώ. Είναι βαρύ το φορτίο που σηκώνει. Είναι ζωτικής σημασίας τα ερωτηματικά στα οποία προσπαθεί να δώσει απάντηση. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως η απάντηση υπάρχει, όμως δεν είναι αυτή που προσδοκά.<br />Θύμωσα όμως που τάβαλε με ένα δικό μου άνθρωπο. Θύμωσα επίσης που δεν δημοσιεύει τα comments μου. Ενοχλούμαι εδώ και καιρό που πριν δημοσιεύσει ένα comment, το ελέγχει. Πόση ανασφάλεια!!! Ύστερα όμως γίνομαι επιεικής. Δεν φταίει... Είναι βαρύ το φορτίο.<br />Στην συνάντηση που είχαμε με το συνάδελφο, είχε πει: " Πόσο κακιά μπορεί να γίνει μια γυναίκα που δεν γάμησες, ενώ αυτή το ήθελε!" Συμφώνησα τελείως εντελώς.<br />Τώρα θα πω κι εγώ κάτι.<br />"Μη σου τύχει, λάθος ρόλο να σου δώσει η ζωή!"<br />Αν το διαβάσει, πιστεύω πως θα συμφωνήσει μαζί μου.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><strong>Σημείωση:</strong> Όση ώρα έγραφα τα παραπάνω, ο Padrazo ανέβασε post και για μένα. Φυσικά χωρίς να με ονομάζει. Φοβισμένος γαρ. Για να κρατάει πισινή. Αμφίσημος πάντα. Είναι ένα κείμενο που, φευ, είναι κατανοητό και οργανωμένο. Έτσι γίνεται. Όταν νομίζει πως απειλείται, ακόμα κι ένα μπερδεμένο και διαταραγμένο μυαλό, οργανώνεται. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ένα πρόβλημα υπάρχει όμως: μιλάει για τους άντρες, σαν να μην τον αφορά! Είναι ένα κείμενο γραμμένο από μια θηλυκιά οπτική.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Σε μια δεύτερη ανάγνωση, αυτό δεν είναι και τόσο πρόβλημα.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Πες μου κι ένα ευχαριστώ ρε συ συνάδελφε. Δύο καλά σου έκανα σήμερα:</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">1. Μέσα απ' όλα αυτά άρχισαν να αναδύονται οι απαντήσεις που τόσο καιρό αναζητάς.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">2. Τουλάχιστον ΟΝΤΩΣ απειλήθηκες. Αυτή την φορά δεν είναι η φαντασία σου.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Και φυσικά μου άρεσε πολύ ο τίτλος του post. "Άντρες: Γενναίοι και αναλώσιμοι"</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Έτσι είμαστε εμείς οι άντρες Padrazo.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-116653545928845815?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-1166357370115899652006-12-17T13:24:00.000+02:002007-01-15T18:36:20.962+02:00<strong>Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2006 ξημερώματα, 8 παρά τέταρτο.</strong><br /><br />Βγαίνει από το μαγαζί φορώντας τα μεγάλα – celebrity style – γυαλιά ηλίου της. Μπαίνει στο κόκκινο Opel Tigra της και, όπως συνήθιζε, ξεχύνεται με τα 100 άλογά του στη Συγγρού. Άλλη μια μέρα ή καλύτερα νύχτα στη δουλειά είχε τελειώσει. Ήταν κουρασμένη αλλά και ευχαριστημένη. Έβγαλε 400 ευρώ, την ένοιαζαν πολύ τα λεφτά.<br />Είχε δεν είχε κάνει ενάμιση χιλιόμετρο κατεβαίνοντας τη Συγγρού, όταν ένα αμάξι προσπάθησε να την προσπεράσει από την αριστερή λωρίδα. Κοίταξε στο καθρεφτάκι της και σκέφτηκε πως μάλλον τρέχει πολύ αυτός. Ώσπου να το σκεφτεί, αισθάνθηκε ένα τράνταγμα. Την βρήκε στο πίσω αριστερό μέρος του Tigra. Έχασε τον έλεγχο. Το αυτοκίνητο άρχισε να κάνει ζιγκ ζαγκ : ένα, δύο , τρία<br /><strong>Ζιγκ…<br /></strong>Λευκορωσία.<br />Κρύο και χιόνι πολύ.<br />Φτώχεια και μιζέρια.<br /><br /><strong>Ζαγκ…</strong><br />Απόφαση.<br />Αεροπλάνο και Ελλάδα.<br />Ήλιος και φως.<br /><br /><strong>Ζιγκ…</strong><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/1600/727653/syggrou.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/320/281534/syggrou.jpg" border="0" /></a><br />Ωραία στην αρχή.<br />Συγγρού.<br />Νύχτα και σκοτάδι.<br />Φωτορυθμικά και χορός στο στύλο.<br />Θόρυβος.<br /><br /><strong>Ζαγκ…</strong><br />Σκοτάδι που απλωνόταν και μέσα.<br />Λεφτά.<br />Συγγρού.<br />Θόρυβος.<br /><br /><strong>Ζιγκ…</strong><br />Γκόμενοι και αστυνόμοι.<br />Θλίψη.<br />Λεφτά συνεχώς.<br />Και θόρυβος όμως.<br />Ζάλη.<br /><br /><strong>Ζαγκ…</strong><br />Πέντε χρόνια, που ήταν σαν εικοσιπέντε.<br />Αναζήτηση εξόδου.<br />Όμως, λεφτά!<br />Έξοδος από Συγγρού – μόλις την πέρασε, ή όχι;<br /><br />…και πήρε πορεία προς τη δεξιά πλευρά του δρόμου.<br />Το Opel Tigra αγκάλιασε μια κολώνα. Όπως αυτή αγκάλιαζε το στύλο χρόνια τώρα.<br />Κρότος δυνατός.<br />Ησυχία.<br />Ηρεμία.<br />Γαλήνη.<br />Έξοδος από τη Συγγρού.<br /><strong>Τζέσσικα:</strong> κουλουριασμένη σα μικρό μωρό – όπως ήταν πάντα μέσα της – ανάμεσα στους αερόσακους.<br /><br /><strong>Σάββατο, την ίδια μέρα, 9 παρά τέταρτο.</strong><br /><br />Πηγαίνω για δουλειά. Χτυπάει το κινητό βλέπω στην αναγνώριση « Ήρα», μια στριπτιζού από την Ουκρανία. Φίλη μου καλή. Όπως κι η Τζέσσικα.<br />« - Καλημέρα Ήρα, πώς κι έτσι πρωί-πρωί;»<br />« - Αλλιό( Hello με ρώσικη προφορά) Σοφοκλή, είσαι καλά;»<br />« - Καλά είμαι.»<br />« -ΕΜΕΙΣ δεν είμαστε καλά. Χάσαμε τη Τζέσσικα. Σκοτώθηκε με το αυτοκίνητο φεύγοντας από το μαγαζί.»<br />Σιωπή.<br />« - Σε πήρα γιατί έπρεπε να το πω σε κάποιον. Και για να το πεις στα άλλα παιδιά της παρέας. Όσο πιο πολλοί την σκέφτονται τώρα, τόσο πιο καλό ταξίδι θα έχει.»<br />Το είπα στα παιδιά.<br />Το λέω και σε σας. Όσο πιο πολλά παιδιά το μάθουν, τόσο πιο καλό ταξίδι για τη Τζέσσικα.<br /><br /><strong>Στο καλό, μπλιέτ.<br /></strong><br />Σημ: « Μπλιέτ» ή κάπως έτσι, είναι το « γαμώτο» στα ρώσικα. Η αγαπημένη λέξη της Τζέσσικας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-116635737011589965?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-1165615460065091752006-12-08T23:47:00.000+02:002007-01-15T18:34:32.257+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/1600/621527/RANXEROX6.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/200/386105/RANXEROX6.png" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:130%;"><span style="FONT-WEIGHT: bold">Σκηνή 5</span></span>^{<span style="font-size:130%;"><span style="FONT-WEIGHT: bold">η</span></span><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p>}</span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;">^<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;">Κάποια βράδια που βαριέται ο <span lang="EN-US">Ranxerox</span> , πηγαίνει καμιά βόλτα σε κωλόμπαρα. Στα συνοικιακά αυτά μπαράκια υπάρχουν κοπέλες που κάνουν κονσομασιόν – κατ’ αρχήν – και στη συνέχεια ό,τι προκύψει , φυσικά εκτός μαγαζιού και κατόπιν συμφωνίας. Η μουσική υπόκρουση δεν είναι του γούστου του, λαϊκά της τελευταίας υποστάθμης. Ο <span lang="EN-US">Ranxerox</span> έχει ιδιαίτερα καλλιεργημένο μουσικό γούστο: Στα πολλά βινύλια που έχει περιλαμβάνονται σπάνιες ηχογραφήσεις της Μαρία Κάλλας, πολλή <span lang="EN-US">jazz</span> (<span lang="EN-US">Miles</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Davis</span>, <span lang="EN-US">Dexter</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Gordon</span> κ</span><span style="font-size:100%;">αι τα συναφή), Αγγλική σκηνή 80’ς, <span lang="EN-US">Bauhaus</span>, <span lang="EN-US">Residents</span>, τέτοια πράγματα.</span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;">Ένα βράδυ σε κάποιο τέτοιο μαγαζί, γνωρίζει μια Βουλγάρα ονόματι Ιβάνκα. Μια κοπέλα του γούστου του, με καμπύλες ιδιαιτέρως τονισμένες μπρος και πίσω, ανθεκτική, γυναίκα της γης, γυναίκα που αντέχει στις πάσης φύσεως κακουχίες ή που τουλάχιστον έτσι δείχνει. (Παρένθεση: Είναι διάσημη η ατάκα του <span lang="EN-US">Ran</span>, όταν βλέπει κάποια ωραία αλλά μικροκαμωμένη κοπέλα, χαριτωμένη, αδύνατη και τσαχπινούλα: « Άσε με ρε μάγκα, αυτές χαλάνε εύκολα!») Με την Ιβάνκα από την αρχή υπήρξε χημεία. Κάθισαν σε δύο</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/1600/220796/ranxerox1.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/400/711480/ranxerox1.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"> φθαρμένα σκαμπό στο μπαρ και την κέρασε ποτό. Μίλησαν και γνωρίστηκαν. Μετά το δεύτερο ποτό «μετακόμισαν» σε έναν καναπέ – ευτυχώς ήταν αρκετά σκοτεινά για να μην φαίνονται οι λεκέδες από την χρήση του. Συνέχισαν να μιλούν, άγγιξαν ο ένας τον άλλο, φιλήθηκαν και μετά από τέσσερα ποτά ο <span lang="EN-US">Ranxerox</span> έφυγε. Πριν βγει από το μαγαζί κανόνισαν απογευματινό καφέ σε καφετέρια που ήξεραν κι οι δύο. Ο <span lang="EN-US">Ran</span> έκανε παρέα τόσα χρόνια με τέτοιες κοπέλες, που κατείχε τον κώδικα επικοινωνίας. Δεν είναι εύκολο να κλείσεις ραντεβού με μια κοπέλα σαν την Ιβάνκα, είναι πολύ επιφυλακτική και με το δίκιο της. Ποτέ όμως αυτό δεν εμπόδισε τον <span lang="EN-US">Ranxerox</span>.</span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-size:130%;" >Σκηνή 6</span>^{<span style="FONT-WEIGHT: bold;font-size:130%;" >η</span><span style="font-size:0;"><span style="font-size:130%;"> </span></span>}<span style="FONT-WEIGHT: bold">(συνέχεια της 5</span><sup style="FONT-WEIGHT: bold">ης</sup><span style="FONT-WEIGHT: bold"> )</span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;">Η Ιβάνκα δεν πήγε στο ραντεβού της με τον <span lang="EN-US">Ran</span>. Αυτός κάθισε, ήπιε τον καφέ του για καμιά ώρα και μετά έφυγε τσατισμένος. Δεν είχε συνηθίσει να τον στήνουν και πάντως όχι κοπέλες σαν την Ιβάνκα, ο κώδικας που λέγαμε.</span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;">Άφησε να περάσει μια βδομάδα, να χαλαρώσει λίγο και ξαναπήγε στο κωλόμπαρο. Πήγε την ίδια μέρα που είχε πάει και την προηγούμενη φορά – έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες να πετύχεις ξανά την κοπέλα που θέλεις, συνήθως τα ρεπό τους είναι σταθερά. Βρήκε την Ιβάνκα ή μάλλον καλύτερα τον εντόπισε αυτή. Ήρθε και κάθισε δίπλα του.Έσκυψε να τον φιλήσει στο μάγουλο. Τραβήχτηκε. «-Άσε τις μαλακίες με μένα, καριόλα» βρυχήθηκε. «-Παράτα με ήσυχο μην τα πάρω στο κρανίο», συνέχισε καθώς η Ιβάνκα έκανε να του μιλήσει. Σταμάτησε αλλά δεν απομακρύνθηκε. Την κοίταζε με την περιφερική του όραση, ενώ έκανε πως παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα στο μπαρ. Πέρασαν πάνω από πέντε λεπτά και η Ιβάνκα εκεί. «- Τι θέλεις;» της είπε καθώς γύριζε προς το μέρος της. Δάκρυα κυλούσαν στα μάγουλά της. Σιωπηλό κλάμα. Μαλάκωσε ο <span lang="EN-US">Ranxerox</span>, δεν ήταν κάτι συνηθισμένο. Δεν μίλησε. Μίλησε αυτή: « -Ήθελα τόσο πολύ να έρθω για καφέ μαζί σου, μα δεν με άφησαν». Και του εξήγησε. Έμενε με μια ξαδέρφη της Βουλγάρα που δούλευε σε στριπτιζάδικο. Ζούσαν μαζί με το γκόμενό της, έναν Αλβανό. Οι δυο τους την έβγαζαν βίζιτα. Της έπαιρναν τα λεφτά. Την ανάγκαζαν να κάνει κάτι που δεν ήθελε, γιατί δεν είχε άδεια παραμονής στην Ελλάδα. Δεν την άφηναν, όπως ήταν φυσικό, να συναντά κανέναν εκτός κι αν ήταν για να γαμηθεί – επί πληρωμή. Κι όση ώρα του εξηγούσε, τα δάκρυα δε σταμάτησαν να κυλούν ήσυχα και λυτρωτικά. Ο <span lang="EN-US">Ran</span><span lang="EN-US"> </span>την γύρισε απαλά προς τα δεξιά, για να μην φαίνεται από τον μπάρμαν ότι κλαίει. Του τα είπε όλα. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο μίλαγε, χωρίς κι η ίδια να καταλάβει γιατί.</span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;">Όταν τελείωσε ο μονόλογός της Ιβάνκα, ασχολίαστος εντελώς από τον <span lang="EN-US">Ranxerox</span>, αυτός σηκώθηκε, πήγε στον υπεύθυνο του μαγαζιού και ήρεμα τον πληροφόρησε πως η κοπέλα θα πάει να αλλάξει και θα φύγει μαζί του. Ο υπεύθυνος κατένευσε και την έστειλε να πάρει τα πράγματά της. Υπάκουσε χωρίς να ρωτήσει τι και πώς. Πώς θα μπορούσε άλλωστε…</span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;">Βγήκαν στο δρόμο και πήγαν στο αυτοκίνητό του. Τότε και μόνο τη ρώτησε:</span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/1600/864392/ranxerox3.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/200/870991/ranxerox3.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">« -Θέλεις να φύγεις από το σπίτι της ξαδέρφης σου; Θέλεις να γλιτώσεις απ’ αυτούς;» Κούνησε το κεφάλι της καταφατικά. Δεν μπορούσε ούτε να πει το «ναι», μήπως γίνει κάτι και χαλάσει η στιγμή, φοβόταν μήπως τελειώσει το παραμύθι. Πέρασαν από το σπίτι του <span lang="EN-US">Ran</span> και πετάχτηκε να πάρει το όπλο του. Σε ένα τέταρτο ήταν στο σπίτι όπου έμενε η Ιβάνκα, πεντέμισι τα ξημερώματα. Άνοιξε με τα κλειδιά της, αλλά για πρώτη φορά δεν μπήκε μόνη της. Το αλβανοβουλγαρικό ζεύγος ήταν στο τραπέζι της κουζίνας. Μπήκε και πίσω της όρμηξε ο <span lang="EN-US">Ran</span>. Κατευθύνθηκε προς τον Αλβανό και του φέρμαρε το περίστροφο στη μούρη. Τον κοίταξε με το βλέμμα που μόνο αν δει κάποιος μπορεί να καταλάβει, ένα βλέμμα που καθιστούσε το περίστροφο περιττό. « -Το κορίτσι θα μαζέψει τα πράγματά της και θα φύγει μαζί μου. Αν την ψάξεις, αν την ενοχλήσεις ξανά, όταν σε βρουν θα δυσκολευτούν πολύ να αναγνωρίσουν το πτώμα σου. Κατάλαβες παλιόπουστα;» Ο Αλβανός, με το μέταλλο στο δεξί του μάγουλο, ψέλλισε σε σπαστά ελληνικά κάτι σαν «-Εντάξει φίλε, ό,τι θες, πάρτη, σύμφωνοι». Η Ιβάνκα έκανε λιγότερο από πέντε λεπτά να μαζέψει τα πράγματά της, χρόνο στον οποίο ο <span lang="EN-US">Ranxerox</span> πήγε προς το ψυγείο – σημαδεύοντας πάντα τον κατακίτρινο Αλβανό και την χεσμένη ξαδέρφη με το όπλο – το άνοιξε και σερβιρίστηκε μια μπύρα.</span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;">Όταν έφτασαν στο σπίτι του <span lang="EN-US">Ran</span>, είχε αρχίσει να ξημερώνει. Ξάπλωσαν μαζί . Όταν αποκοιμήθηκαν η ώρα ήταν ήδη 10 το πρωί.</span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;" ><span style="font-size:130%;">Σκηνή 7^η</span> </p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms"><span style="font-size:100%;">Το καλοκαίρι ο <span lang="EN-US">Ranxerox</span> τηρούσε την τάξη σε ένα μεγάλο παραλιακό σκυλάδικο. Καθόταν στο μπαρ, έπινε τα ποτά του και όταν υπήρχε κάποιο πρόβλημα το έλυνε. Τις περισσότερες φορές μάλιστα, κανείς από τους διασκεδάζοντες δεν έπαιρνε χαμπάρι.</span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms"><span style="font-size:100%;">Μια νύχτα, η ώρα είχε φθάσει πέντε τα χαράματα, και τίποτα δεν είχε συμβεί. Ο <span lang="EN-US">Ran</span> βαριόταν και περίμενε υπομονετικά να κλείσει το μαγαζί, για να πάει να κοιμηθεί. Κάποια στιγμή, με την άκρη του ματιού του έπιασε ένα ζευγάρι στο βάθος του μπαρ, να λογομαχεί έντονα. Συνέχισε να τους παρατηρεί διακριτικά. Και έτσι ήταν σε εγρήγορση, όταν ο άντρας πλάκωσε τη συνοδό του στα χαστούκια. Άνοιξε δρόμο ανάμεσα σε νεαρούς και νεαρές που χόρευαν μπροστά από το μπαρ και έφτασε στο ζευγάρι, την ίδια ώρα με δυο γκαρσόνια που είχαν δει τη σκηνή. Μπήκε ανάμεσα σ’ αυτόν και την κοπέλα, με φάτσα προς τον «βίαιο».</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span lang="EN-US" style="font-family:trebuchet ms;">« - Ήρεμα ρε μάγκα» του είπε, « δεν είσαι σπίτι σου. Σε παρακαλώ κόφτο μην μπλέξουμε». Ο άλλος (γύρω στο 1.80 και αρκετά γυμνασμένος) τον κοίταξε και μάσησε. Είναι αδύνατο να δεις τον Ranxerox σε απόσταση αναπνοής από τη μούρη σου και να μην μασήσεις, εκτός αν είσαι τύφλα στο μεθύσι. Κατέβασε τα χέρια του και το θέμα έβαινε προς διευθέτηση. Και τότε πετάχτηκε η μαλακισμένη που τις έτρωγε: « -Τι ανακατεύεσαι εσύ ρε μαλάκα»; Πριν προλάβει ο Ran να γυρίσει να την κοιτάξει, ο άντρας θεώρησε πως τον μείωσε η παρέμβαση αυτής που πριν λίγο έδερνε. Τσαμπουκαλεύτηκε, ξαναφόρτωσε και επιτέθηκε στον Ranxerox. Λάθος. Μέγα λάθος. Τον άρπαξε ο Ran, τον σήκωσε στον αέρα και τον πέταξε πάνω στην πόρτα που αποτελούσε την «έξοδο κινδύνου». Έφυγε μαζί με την πόρτα και τους ξεκολλημένους μεντεσέδες και έπεσε στα σκαλιά που υπήρχαν πίσω από την πόρτα. Πριν σταματήσει η πτώση, ο Ran ήταν από πάνω του. Δεξί ζυγισμένο στο αριστερό ζυγωματικό του και πέντε-έξι γρήγορες και κοφτές μπουνιές στα πλευρά. Του κόπηκε η ανάσα από τον πόνο. «- Εντάξει ρε φίλε, εντάξει ρε φίλε, σταμάτα!!!». Ζητούσε κάτι όχι και τόσο εύκολο. <span style="font-family:trebuchet ms;">Ο Ran</span></span><span style="font-family:trebuchet ms;"> ήταν σαν αγρίμι που μύρισε αίμα. Όταν άρχιζε, δύσκολα σταματούσε πριν έρθει το ασθενοφόρο. Αυτή τη φορά όμως, λυπήθηκε το βλάκα – που τον έμπλεξε η γκόμενα. Επίσης δεν ήθελε να δώσει συνέχεια στη βαβούρα, το μαγαζί ήταν καθωσπρέπει. Είχαν ήδη έρθει και τα γκαρσόνια και τον συγκρατούσαν. Σηκώθηκε, κοίταξε τον άλλο πεσμένο – το μάτι του είχε ήδη αρχίσει να πρήζεται και να κοκκινίζει. Το πρωί θα ήταν κατάμαυρο. Γύρισε, μπήκε στο μαγαζί, κοίταξε με απέχθεια τη μαλακισμένη που είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό και κοιτούσε και απομακρύνθηκε. Αποτελείωνε το ποτό του, την ώρα που το ζευγάρι περνούσε μπροστά του φεύγοντας. Μόλις τον προσπέρασαν έπιασε από τον ώμο τον άντρα και του ψιθύρισε στο αυτί « - Στο σπίτι δώσ’ της κι άλλες».</span></span></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/1600/564650/ranxerox4.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/400/187214/ranxerox4.gif" border="0" /></a><span style="FONT-WEIGHT: bold"> (To be continued...)</span><br /><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-116561546006509175?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-1165088433041957152006-12-02T21:18:00.000+02:002007-01-15T18:33:56.902+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/1600/977691/RANXEROX6.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/400/448/RANXEROX6.gif" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/1600/478337/ranxerox-b.gif"><br /></a><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;">Διάλεξε μόνος<span style="font-size:0;"> </span>τη φιγούρα – παρατσούκλι του . Ήρωας <span lang="EN-US">comic</span> που πάντα αγάπαγε και σε τελική ανάλυση, του μοιάζει. Βρίσκεται στη σπάνια, για έναν άνδρα θέση, να μη θέλει να μοιάσει σε κάποιον ήρωα <span lang="EN-US">comic</span>, να του μοιάζει ήδη!<span style="font-size:0;"> </span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;">Ύψος γύρω στο 1.70, πλάτος μάλλον περισσότερο. Τέρας δύναμης, κορμί που δε γίνεται να μην φοβηθείς, «φουσκωτός» περισσότερο εκ κατασκευής και λιγότερο από εκγύμναση.Καστανά μαλλιά, ανοιχτόχρωμα μάτια (δεν είμαι σίγουρος για το χρώμα, δεν τον έχω δει ποτέ μέρα…) μονίμως σαν γουρλωμένα , αδρά χαρακτηριστικά, τετράγωνο σαγώνι, μεγάλο στόμα, εξίσου μεγάλο χαμόγελο. Από μικρός με «περίεργες» παρέες, αναρχικός στην ιδεολογία αλλά και τη δράση, μέχρι να σοβαρευτεί. Τότε μπήκε στον κόσμο της νύχτας. Μεγάλες αγάπες του – όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά: η φωτογραφία, τα ζώα συλλήβδην (εξαιρείται ο άνθρωπος, με τον οποίο τα κριτήρια γίνονται πιο πολύπλοκα) και οι Ρωσίδες<br />( όχι ακριβώς άνθρωποι για τον <span lang="EN-US">Ranxerox</span>, αλλά κάτι άλλο μη διευκρινισμένο!). Λάτρης του κινηματογράφου, των <span lang="EN-US">comics</span>, της μουσικής, του <span lang="EN-US">sex</span>, της Ελληνικής ιστορίας και των νυχτερινών ως επί το πλείστον συζητήσεων.</p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;" ><span style="font-size:130%;">Σκηνή 1^η</span> </p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;">Βράδυ μετά τις τέσσερις, σε στριπτιζάδικο-ψαροταβέρνα σε δρόμο που συνδέει το κέντρο της Αθήνας με τα νότια προάστια. Ο <span lang="EN-US">Ranxerox</span> δουλεύει εκεί, ή καλύτερα κάνει το αγροτικό του. Καθισμένος σε ένα τραπέζι στα αριστερά μόλις μπαίνεις στο μαγαζί., συντροφιά με ένα ποτήρι αλκοολούχου περιεχομένου , μέσα στο μισοσκόταδο ελέγχει την κατάσταση. Ψυχολογεί, παρατηρεί, προσέχει, ενίοτε προβλέπει και σπανίως παρεμβαίνει. Για κάποιο λόγο είναι μανουριασμένος σήμερα. Αδειάζει το έκτο ποτήρι <span lang="EN-US">Dewar</span>’<span lang="EN-US">s</span> και μ’ ένα νεύμα στο σερβιτόρο ζητάει το έβδομο. Οι κοπέλες περνώντας του χαμογελούν αμήχανα, διατηρώντας ταυτόχρονα και μια απόσταση ασφαλείας. Όταν ο <span lang="EN-US">Ranxerox</span> είναι στις μανούρες του χρειάζεται προσοχή. Το παραμικρό λάθος στη συμπεριφορά τους, θα οδηγήσει σε μια έκρηξη που καμία δεν θέλει να υποστεί. Μια κοπέλα ξανθιά, τροφαντή, «μπαλκονάτη» μπρος και πίσω, όχι πάνω από τα 23 είναι η μόνη άνετη. Η Ζένια, ένας Ουκρανικός καρχαρίας, δεν φοβάται. Ξέρει. Ο <span lang="EN-US">Ranxerox</span> της έχει αδυναμία. Είναι η Λούμπνα του, περισσότερο μουνάρα <span style="font-size:0;"></span>όμως από την <span lang="EN-US">original</span> και λιγότερο κοριτσάκι.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/1600/217643/Ranxerox1.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/320/576907/Ranxerox1.jpg" border="0" /></a><br /></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;">Όταν υπάρχει κίνδυνος να παρεκτραπεί – χωρίς λόγο - ο <span lang="EN-US">Ranxerox</span>, όπου κι αν βρίσκεται η Ζένια σηκώνεται και πηγαίνει στο τραπέζι του, κάθεται στο δεξί του πόδι και με σχεδόν τελετουργικό τρόπο τον αφήνει να περάσει το χέρι του γύρω από τη μέση της, να την σφίξει και τότε αυτή γυρνώντας το σώμα της χώνει το πρόσωπό του μέσα στα θεϊκά βυζιά της. Αυτό ήταν. Ο <span lang="EN-US">Ranxerox</span><span lang="EN-US"> </span>αρχίζει να χαλαρώνει, να ηρεμεί. Σε πιο δύσκολες περιπτώσεις , το χέρι της χαϊδεύει το «ευαίσθητο μα και προικισμένο» μέλος του σώματός του, κάτι που σχεδόν σίγουρα σημαίνει πως όταν σχολάσουν, θα την βρει το χάραμα στο κρεβάτι του… Γιατί όλα αυτά η Ζένια δεν τα κάνει από επαγγελματική υποχρέωση. Τον γουστάρει όσο την θέλει κι αυτός.</p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;" ><span style="font-size:130%;">Σκηνή 2^η<o:p> </o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;">Ημέρα Τετάρτη, γύρω στις δώδεκα σ’ ένα δρομάκι πολύ κοντά στον πεζόδρομο του Θησείου. Έχουμε παρκάρει – μετά κόπων και βασάνων – τα αυτοκίνητά μας και προχωράμε για το βραδινό καφέ. Σε κάποιο σημείο του δρόμου, ένα τύπος γύρω στα σαράντα κλωτσάει με μίσος ένα γατί που περνούσε. Το γατί φώναξε και ο <span lang="EN-US">Ranxerox</span> αποκρίθηκε. Απευθυνόμενος προς τον κομπλεξικό: </p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;">« - Γιατί χτυπάς το ζώο; Τι σου’ κανε;»</p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;">« - Άντε γαμήσου ρε μαλάκα βραδιάτικα».</p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms">« - Σου επιτέθηκε; Σε τρόμαξε; Φοβάσαι από μικρός τις γάτες;» Προσπαθεί εναγωνίως σχεδόν να βρει άλλοθι στον κομπλεξικό, να τον δικαιολογήσει μέσα του, να αποφύγει το αναπόφευκτο.</p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms">« - Άντε γαμήσου σου είπα ρε μαλάκα», επανέρχεται ο άλλος. Ίσως επειδή ήταν βράδυ, δεν μας έβλεπε και τόσο καλά, δεν είδε τον <span lang="EN-US">Ranxerox</span>. Ήρεμα κινήθηκε προς το μέρος του και ταυτόχρονα μας είπε: « Προχωράτε και θα σας προλάβω.» Μας πρόλαβε σε δύο-τρία λεπτά.</p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms">« - Δεν μπορώ να βλέπω να χτυπούν ανυπεράσπιστους. Τρελαίνομαι». Δίκιο<span style="font-size:0;"> </span>είχε . Δεν σχολιάσαμε περαιτέρω τη φάση.</p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms">Δέκα λεπτά αργότερα κι ενώ καθόμασταν στο καφέ, ακούστηκε να πλησιάζει ο ήχος από το ασθενοφόρο.</p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms"><o:p></o:p></p><p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;" ><span style="font-size:130%;">Σκηνή 3^η</span> </p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms">Ένα άλλο βράδυ. Φτάνοντας στο καφέ στο οποίο συχνάζει η παρέα, βρίσκω τον <span lang="EN-US">Ran</span> μόνο του. Οι υπόλοιποι δεν έχουν έρθει ακόμα. Κάθομαι, χαιρετώ με ένα νεύμα τη μικρούλα που σερβίρει. Το νεύμα αποτελεί ταυτόχρονα και παραγγελία – καφέ και φιλί. Μέσα σε τρία λεπτά έρχονται και τα δυό. Από τον χαιρετισμό που ανταλλάξαμε κατάλαβα πως ο <span lang="EN-US">Ranxerox</span> δεν είναι στις καλές του. Στενοχώριες. Περιμένω να μιλήσει. Στρίβει τσιγάρο, τον παρατηρώ και για μια ακόμη φορά αναρωτιέμαι πώς αυτά τα τόσο χοντρά δάκτυλα μπορούν και στρίβουν τόσο λεπτό τσιγάρο. Ανάβει, τραβάει μια βαθιά τζούρα και φυσάει τον καπνό αναστενάζοντας.</p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms">« -Τι έγινε ρε μάγκα;» αποφασίζω να ρωτήσω. «Προβλήματα με καμιά γκόμενα;»</p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms">« -Όχι ρε Σόφο, τι γκόμενα. Στ’ αρχίδια μου οι γκόμενες. Ο σπόρος.»</p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms">Όπου σπόρος, ο γάτος με τον οποίο «συζούσε» τους τελευταίους μήνες. Η ανατροφή και η εκπαίδευσή του ήταν συχνό θέμα συζήτησης. Πολύ έξυπνος και «κολλημένος» με τον <span lang="EN-US">Ran</span>, ο σπόρος. Κορυφαίο επίτευγμά του: όταν του ζητούσε ο <span lang="EN-US">Ran</span> κατσαρίδα, όποια ώρα της μέρας ή της νύχτας, έφευγε σφαίρα και γυρνούσε πάντα με μια στο στόμα του. Είχε αρκετές εξάλλου στο ισόγειο διαμέρισμα της Νέας Σμύρνης στο οποίο έμεναν, ειδικά από τότε που γκρέμισαν το διπλανό σπίτι για να χτίσουν πολυκατοικία. Ο σπόρος είχε τέσσερις μέρες να γυρίσει. Είχε πεταχτεί φοβισμένος έξω, τη νύχτα με την τρομερή νεροποντή.</p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms">« -Τι ο σπόρος; Τον βρήκες; Γύρισε;»</p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms">« -Τον βρήκα. Αλλά δε γύρισε. Έφυγε ανεπιστρεπτί. Το μεσημέρι, κάτι μου μύριζε άσχημα. Βγήκα να ψάξω και τον βρήκα στη διπλανή οικοδομή. Πρέπει να έπεσε από το φράχτη και καρφώθηκε σ’ ένα ξύλο. Θα τρόμαξε από τους κεραυνούς». </p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms">Σιωπή. <span lang="EN-US">Respect</span>. Σβήνουμε σχεδόν μαζί τα τσιγάρα μας.</p><p class="MsoNormal" face="trebuchet ms">« - Τουλάχιστον δε θα υπέφερε, θα πέθανε ακαριαία». Τα μόνα λόγια παρηγοριάς που βρήκα να πω.</p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms">Σιωπή. Θλίψη πραγματική.</p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms">Πέντε λεπτά αργότερα, ήρθαν οι άλλοι.</p><p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;" ><span style="font-size:130%;">Σκηνή 4^η</span> </p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms">Γύρισε η Ζένια από διακοπές στην Ουκρανία. Έλειπε πάνω από ένα μήνα. Τηλέφωνο στον <span style="font-size:0;"></span><span lang="EN-US">Ranxerox</span>, πρόσκληση να περάσει το βράδυ από το μαγαζί, το στριπτιζάδικο-ψαροταβέρνα. Του είχε πάρει και δώρο.</p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms">Έκλασε την παρέα κανονικά. « <span lang="EN-US">Sorry</span> παίδες, αλλά πρόκειται για τη Ζένια ! Καταλαβαίνετε τώρα». Καταλαβαίναμε.</p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms">Η συνέχεια από τη διήγησή του, την άλλη μέρα:</p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms">« -Πήγα κατά τις 4.30 στο μαγαζί. Κάθισα στο τραπέζι μου και μου έφερε ο πιτσιρικάς το ποτό. Η Ζένια ήταν με πελάτη. Ήρθε μετά από μισή ώρα και πήρε τη θέση της πάνω στο πόδι μου. Το δώρο μου ήταν ένα άρωμα. Χαμουρευτήκαμε και συμφωνήσαμε μετά το κλείσιμο, να πάμε σπίτι μου. Είχα «φτιαχτεί» άσχημα. Ήταν , πω πω πω… » είπε όλο ευφράδεια, σουφρώνοντας με τον χαρακτηριστικό του τρόπο τα χείλια του σαν να προσπαθούσαν να φτάσουν τη μύτη του. Μια γκριμάτσα που δήλωνε επιδοκιμασία για γυναίκα στον υπερθετικό βαθμό.</p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms">«… Κατά τις πεντέμισι, μετά από τέσσερα ποτά, σκάει στο μαγαζί ο γκόμενός της. Τραβιέται μ’ έναν φλώρο και του τα «τρώει» κανονικά. Μας χάλασε τη φάση. Μου ζήτησε συγγνώμη, σηκώθηκε και πήγε να κάτσει μαζί του – λογικό. Μάλλον του είχε πει ψέματα πως δεν δούλευε για να μείνει μ’ εμένα και ο μαλάκας έκανε έφοδο. Τέλος πάντων πίνω άλλο ένα ποτό, σηκώνομαι, χαιρετάω τα παιδιά και μερικά κορίτσια και πάω να την κάνω. Αφού τα είπαμε λίγο με τον πορτιέρη, πλησιάζω το παπάκι μου με χαλασμένη τη διάθεση. Ακριβώς δίπλα στο μηχανάκι μου είναι παρκαρισμένη μια <span lang="EN-US">Mercedes</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">compressor</span><span lang="EN-US"> </span>διθέσια και ποιος είναι μέσα; Η Ζένια με το φλώρο. Δε δίνω σημασία, καβαλάω και βάζω μπροστά. Ο τύπος ανοίγει το παράθυρο και λέει: «- Όπως βλέπεις ΕΓΩ φεύγω με τη Ζένια. Να το έχεις υπ’ όψιν σου.» Ασυναίσθητα <span style="font-size:0;"></span>γυρίζω πίσω να δω σε ποιον μιλάει. Δεν είναι κανείς.</p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms">« -Σε μένα μιλάς;» του απαντάω.</p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms">«<span style="font-size:0;"> </span>- Σε σένα ρε ξεφτιλισμένε», επιμένει.</p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms">« - Βγες έξω να μου το πεις αυτό, μωρή καπότα» του λέω και την ίδια στιγμή η Ζένια τον τραβάει από το μανίκι και του λέει να φύγουν.</p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms">Θόλωσα. Ήρθε και μου χάλασε το βράδυ, γαμάει τη Ζένια ο παλίοπουστας, είναι και φραγκάτος και μου τη λέει κι από πάνω! Ε, όχι . Ε ΟΧΙ!!! </p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms">Την ώρα που κλείνει το παράθυρο και βάζοντας όπισθεν προσπαθεί να φύγει, φεύγει από μένα ένα δεξί κροσέ. Περνάει το παράθυρο της <span lang="EN-US">Mercedes</span> το οποίο έγινε θρύψαλα, και τον βρίσκει γεμάτα στο αριστερό σαγόνι. Το κεφάλι του κάνει πίσω και βρίσκει τη Ζένια στο αριστερό φρύδι και της το σκίζει, ενώ αυτός λιποθυμάει.</p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms">Γυρίζω στο παπάκι μου και απομακρύνομαι από το μαγαζί. Περνώντας ρίχνω μια ματιά και βλέπω αυτόν χωρίς αισθήσεις, τη Ζένια μες στα αίματα και το παράθυρο διαλυμένο. Οριστικό. Δεν ήταν η βραδιά μου.»</p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/1600/711987/Ranxerox7.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2258/3679/200/677322/Ranxerox7.jpg" border="0" /></a> <p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: left" face="trebuchet ms"><br /></p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms; TEXT-ALIGN: left"><br /></p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms; TEXT-ALIGN: left"><br /></p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms; TEXT-ALIGN: left"><br /></p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms; TEXT-ALIGN: left"><br /></p><div style="TEXT-ALIGN: right"><span style="FONT-WEIGHT: bold">(To be continued...)</span></div><span style="font-family:trebuchet ms;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-116508843304195715?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-1164365987017674512006-11-24T12:51:00.000+02:002007-02-10T01:38:48.107+02:00Όλο το βράδυ έμεινε στον καναπέ μας, καθισμένη στην αγκαλιά του Γάμμα. Έριχνα κλεφτές ματιές. Αδιαφορούσε πλήρως, ή έτσι τουλάχιστον έδειχνε. Της άνοιξε ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί, το οποίο και κατανάλωσε.<br />Παρατήρηση πρώτη – κάθε της κίνηση ήταν κίνηση γυναίκας. Ο τρόπος που έστρωνε τα μαλλιά της, το πώς έπαιρνε τσιγάρο από το πακέτο, πώς σταύρωνε τα πόδια της, πώς ακουμπούσε στον ώμο του. Όλα.<br />Παρατήρηση δεύτερη – αν και υπήρχε οικειότητα μεταξύ τους, όσο μείναμε στο μαγαζί (περίπου δύο με τρεις ώρες), ζήτημα αν αντάλλαξαν μερικές κουβέντες.<br />Παρατήρηση Τρίτη – όλη τη νύχτα έμεινα χωρίς παρέα, αν και ήρθαν διάφορες κοπέλες και μου το ζήτησαν. Δεν ήθελα τίποτα να μου διακόψει τις σκέψεις μου και τις κλεφτές ματιές μου προς την Άντζελα. Σχεδόν δεν πρόσεχα το νέο μαγαζί, πέρασαν αρκετές επισκέψεις για να καταλάβω τι γίνεται εκεί μέσα.<br /><br />Μετά από τρεις μέρες ξαναπήγαμε. Καθίσαμε στον καναπέ μας και ήρθαν τα ποτά. Άρχισαν να έρχονται κοπέλες. Η Άντζελα καθόταν σε άλλο τραπέζι. Μόλις όμως κατάλαβε πως ήρθε ο Γάμμα, σε λιγότερο από πέντε λεπτά, ήταν στον καναπέ μας, στην αγκαλιά του. Είναι εντυπωσιακό πώς αντιλαμβάνονται οι κοπέλες τους πελάτες που τις αφορούν. Μέσα σε ημίφως – σχεδόν σκοτάδι, κοιτούν με βλέμμα αρπακτικό ή έτσι μου φαίνεται. Μερικές φορές σαν να έχουν κεραίες συντονισμένες στους στόχους τους. Μου χαμογέλασε. Για τις επόμενες δύο-τρεις ώρες ασχολήθηκε με τον Γάμμα, και το μπουκάλι της ,κόκκινο κρασί όπως πάντα. Ο Γάμμα την είχε στην αγκαλιά του, μα δεν της έδινε σημασία. Μιλούσε με εμάς, κοίταγε τα show, σχολίαζε. Δεν την ενοχλούσε. Έβγαλε τα παπούτσια της (τουλάχιστον 15 πόντους τακούνι, διάφανα με άνοιγμα για τα δάχτυλα) και βολεύτηκε με τα πόδια πάνω στον καναπέ.<br /><br />Δύο μέρες μετά, οι επισκέψεις τρίτωσαν. Πάλι στον ίδιο καναπέ, τον κεντρικό του μαγαζιού – πάντα φυλαγμένο για την παρέα μου. VIP’S στο στριπτιζάδικο. Ήρθαν τα κορίτσια, ήρθε κι αυτή. Δεύτερο χαμόγελο πιο οικείο, άρχισα να είμαι γνωστός αν και δεν ήξερα τ’ όνομά της, ούτε αυτή το δικό μου. Οι ίδιες σκηνές, σαν ζευγάρι παντρεμένο εδώ και χρόνια, που έχει βαρεθεί πλέον μα η συνήθεια το κρατά μαζί. Όπως καθόμουν και παρατηρούσα, ήρθε μια κοπέλα που την είχα γνωρίσει στην "Ανατολή" – πήρε μετεγγραφή σε καλύτερη "ομάδα". Με χαιρέτησε και κάθισε μαζί μου. Την κέρασα ένα –δύο ποτά και μιλήσαμε. Το βλέμμα μου φυσικά ήταν, όσο πιο διακριτικά μπορούσα σ’ αυτήν. Διακριτικά κυρίως για τον Γάμμα. Δεν ήμασταν φίλοι, δεν είχα τέτοιο θάρρος. Δεν θα το αποκτούσα ποτέ. Δεν μου άρεσε ο Γάμμα. Το σημαντικότερο πράγμα επάνω του ήταν τα λεφτά του, το χειρότερο ήταν πως το έλεγε κι ο ίδιος. Σημαντικότερη στιγμή της βραδιάς: σηκώθηκε να πάει στην τουαλέτα και την ξαναείδα να περπατάει. Δεν χόρταινα. Δεν υπάρχουν λόγια. Δυστυχώς δεν υπάρχει και video!<br /><br />Πέρασε μια βδομάδα και ξαναπήγαμε στο B.Q.. Χωρίς τον Γάμμα, κάποιο πρόβλημα θα τον έβγαζε σε ρεπό για δύο με τρεις μήνες. Οι υπόλοιποι τρεις, ο Κάππα, ο Λάμδα κι εγώ καθίσαμε στον καναπέ, ο καθένας στη θέση που καθόταν πάντα – η θέση του Γάμμα κενή. Άρχισα να συνειδητοποιώ πως η συγκεκριμένη παρέα τύγχανε ειδικής αντιμετώπισης στο μαγαζί. Εκτός του καναπέ, που ως δια μαγείας ήταν πάντα διαθέσιμος όσο κόσμο κι αν είχε το μαγαζί, ήταν και το άλλο: το πιο σπαστικό γεγονός, η κονσομασιόν (να έρχονται κοπέλες και να σου ζητούν να κάτσουν μαζί σου, άλλοτε ήρεμα, άλλοτε φορτικά, άλλοτε με αγένεια ή με τσαμπουκά) σε μας δε συνέβαινε. Όλες ήξεραν πως θα φωνάζαμε όποια εμείς θέλαμε, αλλιώς δεν πλησίαζαν. Καθώς έβλεπα τη Μαρίνα να χορεύει στην πίστα, πλησίασε η Άντζελα, έσκυψε προς το πρόσωπό μου, η ταχυπαλμία ξεκίνησε και μου είπε: " - Ο Γάμμα θα έρθει; ", με τα ιδιαίτερα ελληνικά της.<br />" - Όχι", απάντησα με χαλασμένη τη διάθεσή μου. Απομακρύνθηκε με ένα χαμόγελο. Δεν ήθελε να κάτσει μαζί μου. Περίμενε τον "πελάτη" της. Μήπως έτρεχε κάτι παραπάνω με αυτούς τους δύο; Ρώτησα τον Κάππα. "- Καλά ρε μαλάκα, τόσες γυναικάρες υπάρχουν στο μαγαζί, εσύ κόλλησες μ’ αυτή; "<br /><br />Τρεις μέρες αργότερα, κατά τις τρεις το πρωί, ήμασταν ξανά εκεί. Όλα με τον ίδιο τρόπο. Ο καναπές, οι θέσεις, τα ποτά, οι κοπέλες, η Άντζελα και η ερώτησή της προς εμένα: " - Θα έρθει ο Γάμμα;" Ίδια και η απάντησή μου. Την κοίταζα καθώς απομακρυνόταν και αναρωτήθηκα, γιατί ρωτάει εμένα, αφού ξέρει καλύτερα τους άλλους δύο της παρέας. Απάντηση δεν έδωσα, ήπια από το ποτό μου και αφοσιώθηκα στα show που εκείνη την ώρα γινόταν στην πίστα: Η Τζόι και η Trixie τα δίνουν όλα.<br /><br />Σάββατο βράδυ, τέσσερις το πρωί, παρκάρουμε και μπαίνουμε στο μαγαζί. Κόσμος πολύς, φασαρία, έξαψη, κινητικότητα, ο καναπές ελεύθερος, τα γκαρσόνια και ο μετρ μας χαιρετούν, καθόμαστε. Στον ακριβώς διπλανό καναπέ, φάτσα προς εμένα, η Άντζελα κάνει πριβέ χορό σε κάποιον. Την κοιτάω με το φορεματάκι και το σουτιέν βγαλμένα, τα βαριά στήθια της να κουνιούνται καθώς τρίβεται στον πελάτη. Με το ένα χέρι της στηρίζεται στην πλάτη του καναπέ, με το άλλο μαζεύει τα μαλλιά της προς τα πίσω, με κοιτάει, χαμογελάει και συνεχίζει τη δουλειά. Σε κανά πεντάλεπτο τελειώνει, πληρώνεται και στέκεται να "ντυθεί". Με κοιτάει ξανά, πιο επίμονα αυτή τη φορά. Παραπατάει λίγο, είναι πιωμένη. Μόλις ετοιμάζεται πλησιάζει προς το μέρος μου, σκύβει όλο χάρη και μου ψιθυρίζει: " - Ο Γάμμα είναι εκτός Αθηνών; " Την κοιτάω τσαντισμένος και απαντώ: " Συγχαρητήρια για τα καλά ελληνικά. Αν δεν το έχεις προσέξει, δεν είμαι γραμματέας του Γάμμα". " - Ευχαριστώ", μου λέει και γυρίζει να φύγει. Στρέφομαι στον Κάππα, να βρίσω τη μαλακισμένη. Δεν προλαβαίνω. Κάνει στροφή, ξανάρχεται, με σπρώχνει στον καναπέ για να δημιουργήσει χώρο, κάθεται και αρχίζει να με χτυπάει με το δεξί της χέρι στον αριστερό μου ώμο κραυγάζοντας: " Είσαι μαλάκας! Είσαι μαλάκας! Είσαι μαλάκας!". Προσπαθώ να διατηρήσω την αυτοκυριαρχία μου, είναι μια σκηνή πού βλέπει σχεδόν όλο το μαγαζί. " - Το ξέρω πως είμαι μαλάκας. Εσύ όμως γιατί το λες;" απαντώ.<br />" - Γιατί δεν με φωνάζεις να με κεράσεις ποτό; " Είναι θυμωμένη και μεθυσμένη. Είναι τόσο όμορφη! Το black light, την κάνει να λάμπει, μυρίζει υπέροχα. Όση ώρα με χτυπούσε, έβλεπα πώς κουνιόταν όλο το σώμα της, πόση χάρη μαζεμένη σε ένα κορμί…<br />" - Πώς να σε κεράσω; Όποτε έρχεσαι με ρωτάς για τον Γάμμα." Δεν καταλαβαίνω.<br />" - Δεν καταλαβαίνεις;" μου επισημαίνει κι αυτή. " - Σε ρωτάω για τον Γάμμα, γιατί είναι το μόνο κοινό που έχουμε για να πιάσουμε κουβέντα, δεν ξέρω ούτε το όνομά σου!" Άναυδος. Δεν το είχα σκεφτεί. Αυτή χείμαρρος συνεχίζει: " - Περιμένω να με φωνάξεις τόσον καιρό, μα απ’ ότι βλέπω δεν το έχεις σκοπό. Εγώ ποτέ δεν ζητάω παρέα από πελάτες, μα σήμερα έχω πιεί, γι’ αυτό και ήρθα. Ξέρω πως σου αρέσω."<br />Της λέω να κάτσει. Η ταχυπαλμία μου αυξάνει, φοβάμαι μήπως οι χτύποι της καρδιάς μου φτάνουν μέχρι τα αυτιά της. Σηκώνω το χέρι μου για να με δει το γκαρσόν, να παραγγείλω ποτό για την Άντζελα. Μου κατεβάζει το χέρι. " - Όχι ακόμα", μου λέει. ' - Πρώτα πρέπει να σου πω κάτι. Έχω αγόρι και συζώ μαζί του". Αρχίζω πάλι να μην καταλαβαίνω. Σε στριπτιζάδικο δεν βρίσκομαι; " - Τι σχέση έχει αυτό με το ποτό", ψελλίζω.<br />" - Ξέρω τι σου λέω, να το θυμάσαι πώς έχω αγόρι. Επίσης, έχω κοιμηθεί μια φορά με το φίλο σου το Γάμμα! Αν σε πειράζουν αυτά, δε θα κάτσω μαζί σου!" Δεν μιλάω. Την κοιτάω στα μάτια, ανατολίτικα, παθιασμένα και ελαφρώς θολά από το ποτό. Προσπαθώ να την ψυχολογήσω. Κάτι συμβαίνει. Κάτι που δεν συνηθίζεται στα μαγαζιά αυτά. Μπορεί να μην έχω ιδιαίτερη πείρα, μα μέχρι εκεί ξέρω. Δεν είναι προσέγγιση πελάτη από στριπτιζού αυτή. Ανοίγω το στόμα μου να μιλήσω. Με προλαβαίνει σαν χείμαρρος, στα Αγγλικά αυτή τη φορά. " - Από την πρώτη φορά που σε είδα, μου άρεσες. Και τις τρεις φορές που κάθισα με τον Γάμμα σε κοίταγα, έβλεπα που με κοιτούσες, ξέρω τι φόραγες." Και μου περιγράφει τα ρούχα μου και τις τρεις φορές. " - Σου λέω μου αρέσεις και δε λέω ποτέ ψέματα, δεν έχω λόγο."<br />" - Κι εσύ μου αρέσεις", λέω το αυτονόητο. " - Από την πρ…", δεν προλαβαίνω να ολοκληρώσω. Με φιλάει στο στόμα. Στην αρχή σχεδόν τυπικά, ένα δευτερόλεπτο μετά κανονικά. Ανταποκρίνομαι και την ίδια ώρα σκέπτομαι πόσοι μας βλέπουν. Ξέχασα να σας πω, τα φιλιά απαγορεύονται. Οι λόγοι προφανείς. Συνεχίζουμε το φιλί, παθιασμένα, υγρά, απαλά και έντονα. Παραδίνομαι. Σκοτάδι. Όλα black γύρω μου. Και παντού light, όλα φωτεινά μέσα μου. Και τότε, αφού σταματήσαμε και συνεχίζω βουβός να την κοιτάω, καθώς σηκώνω το χέρι μου να παραγγείλω ποτό, θυμάμαι τη διαφήμιση ενός jazz bar που πάντα μου άρεσε:<br /><strong>Black light, or you couldn’t see the night</strong>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-116436598701767451?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-1163887860426672982006-11-19T00:05:00.000+02:002007-01-03T22:48:34.673+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;">Θα μου επιτρέψετε μια παρένθεση:<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Παρασκευή, κάπως καλύτερα από το λουμπάγκο που με ταλαιπωρεί, μαθαίνω πώς ακυρώθηκε μια εκδρομή για επαγγελματικούς λόγους, που εξαρχής καθόλου δε γούσταρα. Έτσι, συναντώ τους φίλους μου κατά τη μία μετά τα μεσάνυχτα για καφέ στο Θησείο. (Παρένθεση στην παρένθεση: δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα, από το να βγαίνεις για καφέ – διπλό εσπρέσο με πολύ γάλα εβαπορέ και δύο φακελάκια μαύρη ζάχαρη – μετά τη μία το βράδυ. Κάθεσαι, λίγος κόσμος, ωραίος φωτισμός, αναμμένες οι σόμπες εξωτερικού χώρου καθότι προχωρημένο Φθινόπωρο, μουσική 80’s σε χαμηλή ένταση, έρχεται η παρέα σου και μιλάτε μέχρι τις τρεις-τρεισήμισι το πρωί!)<br />Μετά τον καφέ, κι ενώ είμαι ήδη σχετικά κουρασμένος, ακολουθώ δύο από την παρέα στο "τμήμα μεταπτυχιακών σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου" – έτσι αποκαλούμε το στριπτιζάδικο που γειτονεύει με το Πανεπιστημιακό Ίδρυμα.<br />" Μόνο για ένα ποτό, μαλάκες. Μη ξημερωθούμε!". Η γνωστή ατάκα, που όσες φορές κι αν ειπωθεί, απ’ όποιον κι αν ειπωθεί, ακυρώνεται εν τοις πράγμασι. Παρότι η Τίνκερ Μπελ έχει ρεπό, η ατμόσφαιρα είναι καλή και ξεμπερδεύουμε κατά τις 6 το πρωί. Στα γρήγορα μια μπουγάτσα από το Sante στη Θησέως ( η καλύτερη μπουγάτσα στην Αθήνα) και πέφτω για ύπνο κατά τις 7.<br /><br />Εννιά ξυπνάω, κάνω την ένεσή μου (είπαμε καλύτερα το λουμπάγκο, με τη βοήθεια της Χημείας όμως…) και πάω να κάνω εκτάκτως τέσσερις ώρες μάθημα. Κατά τη μία έχω τελειώσει και δέχομαι ένα τηλεφώνημα-πρόσκληση από μια φίλη: "γίνεται μια παρουσίαση βιβλίων στο βιβλιοπωλείο Ιανός, θα μας βρεις στο πατάρι". Πηγαίνω. Θέλω απεγνωσμένα καφέ τον οποίο και παραγγέλνω. Παρουσιάζεται το νέο τεύχος του αξιόλογου περιοδικού Ίνδικτος, που είναι αφιερωμένο στην ετερότητα στην Ελλάδα του 2006, αν κατάλαβα καλά, και προαναγγέλλεται η έκδοση ενός βιβλίου σχετικού με το θέμα. Το όνομα του συγγραφέα μου διαφεύγει – Ιρλανδός όμως – μα ο τίτλος είναι πολύ δυνατός: "Ξένοι, Θεοί και Tέρατα".<br />Άυπνος, με πολύ Χημεία στο αίμα μου, προσπαθώ να ακούσω τους ομιλητές. Ο ένας βαριέται που μιλάει και που βρίσκεται εκεί. Κι εγώ ίσως το ίδιο, μα δεν είμαι ένας εκ των ομιλητών. Ο άλλος μιλάει, μόνο γιατί του αρέσει να ακούει τη φωνή του και να βλέπει τα χέρια του που τα κουνά με ένα τρόπο δασκαλίστικο και θεατρικό μαζί. Καμία δομή στο λόγο, επιτηδευμένο λεξιλόγιο – ή έτσι μου φαίνεται εμένα. Αυθόρμητη η σκέψη: έχει ρίξει ποτέ γκόμενα μιλώντας έτσι; Την μοιράζομαι με το διπλανό μου- αγένεια.<br />Και εκεί που ο συντονιστής της συζήτησης λέει: "Ευχαριστούμε τον κ. τάδε και τώρα, ο καθηγητής του Μετσόβιου…", εγώ άρχισα να ακούω τον D.J. του στριπτιζάδικου: " Και στη συνέχεια ένα show για γερά στομάχια, η Trixie και η Eny στα τρία F, Fear Feast Fucking, εκ της διευθύνσεως απαγορεύονται οι βιντεοσκοπήσεις…"! Άρχισα να χαμογελάω μόνος μου και φαντάστηκα τον Μετσοβίτη καθηγητή με ζαρτιέρες και μαστίγιο κρατώντας dildo. Μοιράστηκα τις σκέψεις μου με την διπλανή μου, από την άλλη πλευρά, αγένεια και πάλι.<br />Μπορεί να είμαι διαστροφικός. Μπορεί να είμαι προκατειλημμένος. Αν όμως τέτοιοι ομιλητές, μιλώντας για κάτι ενδιαφέρον, με κάνουν να προτιμώ την Trixie και την Eny, στα σαρανταδυό μου κι έχοντας συμπληρώσει τουλάχιστον 30 χρόνια ενασχόλησης με τη λογοτεχνία , τότε ή φταίνε αυτοί ή η Χημεία στο αίμα μου, αν και είμαι σίγουρος για την απάντηση στο δίλημμα. Και δεν περνάει και η ώρα… (- Γιατί, σου είπε πως θα περάσει σίγουρα;)<br /><br />Φεύγοντας να πάω να κοιμηθώ και να ξεκουράσω τη μέση μου, αγόρασα το American Tabloid του James Ellroy.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-116388786042667298?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-1163590583522048742006-11-15T13:05:00.001+02:002010-04-23T20:01:19.918+03:00<p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Γύρω στις δεκαπέντε Μαΐου, μετά από αρκετές επισκέψεις στην Ανατολή, ήρθε η ώρα να «ανέβω» επίπεδο. Όπως γίνεται και σε μια μυστική οργάνωση, η μύηση έχει στάδια, επίπεδα. Δεν ξέρω αν η παρέα είχε καταστρώσει σχέδιο, μάλλον απίθανο μου ακούγεται κάτι τέτοιο, μα όπως και να’ χει είχε φτάσει η στιγμή να πάω στο <span lang="EN-US">B. Q.</span>, πάλι στη Συγγρού, πιο ψηλά, κοντά στην Πάντειο. </span><span lang="EN-US"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span lang="EN-US">B. Q.</span><span lang="EN-US"></span><span lang="EN-US"></span> σημαίνει πιο άγρια κατάσταση. Μαγαζί γωνία, κόσμος πολύς, το πρώτο μαγαζί της πιάτσας. Τρομερές γκόμενες, θεωρούνται από αυτούς που ξέρουν οι πιο ωραίες που «κυκλοφορούν» στα στριπτιζάδικα, μα και οι πιο «άγριες». Μπορούν να σε καταστρέψουν, αν το βάλουν στόχο. Να σε καταστρέψουν κανονικά, όχι μόνο οικονομικά αν αυτό περνάει από το μυαλό σας. Επαγγελματίες του είδους, σκληρές στριπτιζούδες, «καρχαρίες» στην αργκό του χώρου. Το μαγαζί έχει επίσης τη φήμη του «προχωρημένου», οι κοπέλες κάνουν περισσότερα από αυτά που πρέπει να κάνει μια στριπτιζού. Τι σημαίνει αυτό; Στην αρχή δεν ήξερα. Τώρα πια ξέρω: μια κοπέλα πρέπει να χορεύει μια ή δυο φορές κάθε βράδυ στην πίστα, γύρω από τον περίφημο στύλο. Πρέπει επίσης να κάνει κονσομασιόν, να γυρνά τα τραπέζια και να ρωτά αν θέλει ο πελάτης παρέα και κουβεντούλα – φυσικά με τη συνοδεία ποτού- ή πριβέ χορό. Πριβέ χορός θεωρείται το εξής: σε κάποιο απόμερο καναπέ του μαγαζιού, λιγοστά φωτισμένο, σε καθίζει κάτω η κοπέλα και ανεβαίνοντας πάνω σου, αρχίζει να τρίβεται και να γδύνεται. Μίμηση - της κακιάς ώρας συνήθως – της ερωτικής πράξης, χωρίς όμως φιλιά στο στόμα και χάδια που ξεπερνούν τα εσκαμμένα. Αυτά κάνει μια κοπέλα στον πελάτη. Τώρα, τι σημαίνει περισσότερα; Μπορεί – κάποιες απ’ αυτές – να σου τραβήξουν και μαλακία, να χύσεις δηλαδή. Εκτός όμως από τον χορό των κοριτσιών, προχωρημένο ή όχι, στο <span lang="EN-US">B. Q.</span><span lang="EN-US"></span><span lang="EN-US"></span> γίνονται και σόου πάνω στην πίστα, και όπως επρόκειτο να διαπιστώσω λίαν συντόμως, πολύ σκληρά σόου, πορνό.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Στην είσοδο όλοι αναγνωρίζουν την παρέα μου, όχι εμένα φυσικά, πώς θα μπορούσαν άλλωστε, πρώτη φορά πήγαινα. Μετά την εξωτερική πόρτα, ακολουθεί ένας μακρύς διάδρομος – με διακόσμηση που παραπέμπει στο περιεχόμενο του μαγαζιού: μαστίγια στους τοίχους, χρώματα κόκκινα σκούρα, ένας τεράστιος πούτσος από φελιζόλ - και στο βάθος του μια δίφυλλη πόρτα. Ξανά , πιο έντονη αυτή τη φορά, η αίσθηση του άγνωστου με κυριεύει, αισθάνομαι για άλλη μια φορά πρωτάρης. Στην Ανατολή είχα κάπως προσαρμοστεί, το περιβάλλον ήταν πιο «οικογενειακό», λίγος κόσμος, χαμηλοί τόνοι, <span lang="EN-US">mainstream</span></span></span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;"> μουσική. Εδώ αρχίζω να νοιώθω αυτό που μου είχαν πει οι δικοί μου: πως τα πράγματα είναι πιο άγρια. Τους αφήνω να προπορευθούν και ακολουθώ ένα δυο βήματα πιο πίσω. Μπαίνουν μέσα, φθάνω κι εγώ στην δίφυλλη πόρτα, τη σπρώχνω και εισέρχομαι.<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Κόλαση! Είναι Σάββατο, η μέρα με τον περισσότερο κόσμο για όλα τα μαγαζιά, μα εδώ, είναι κάτι το απίστευτο. Δεξιά μου είναι το μπαρ, αριστερά μια εφεδρική μπάρα για να κάθονται σε σκαμπό πελάτες με κοπέλες και να μιλούν ή να χαριεντίζονται, έχοντας παράλληλα και ορατότητα προς την πίστα. Μπροστά η υποδοχή του μαγαζιού, γεμάτη από τουλάχιστον εκατό ανθρώπους όρθιους, που δεν μπορώ να καταλάβω τι κάνουν έτσι στριμωγμένοι. Όλο το σκηνικό μου θύμισε την είσοδο σε γήπεδο, τέτοιος συνωστισμός. Κόβεται η ανάσα σου από τους καπνούς των τσιγάρων και τη ζέστη των σωμάτων.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Προσπαθώ να μην χάσω από τα μάτια μου τους δικούς μου, γιατί αλίμονό μου! Αισθάνομαι εκτεθειμένος σε κάτι πρωτόγνωρο. Η μουσική είναι τέκνο, η ένταση μεγάλη. Τα φώτα πολλά και αναβοσβήνουν πολύ γρήγορα. Δεν μπορώ να δω το μαγαζί, γιατί υπάρχει ένα τείχος ανθρώπων μεταξύ εμού και του υπόλοιπου χώρου. Είναι τόσος ο κόσμος, που δεν μπορείς να διακρίνεις κοπέλες. Τα ρούχα μου, δείχνουν αλλιώτικα από το <span lang="EN-US">black</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">light</span> που είναι διάσπαρτο στους τοίχους και την οροφή. Μου θυμίζει ντισκοτέκ της δεκαετίας του ‘ 80, το μόνο που με κάνει να νοιώσω οικεία. Μας πλησιάζει ένας από το μαγαζί, αργότερα θα μάθαινα πως τον λένε Βήτα και είναι ο μετρ. Η απορία μου είναι πού θα κάτσουμε, αφού δεν έχει χώρο ούτε για όρθιους. Λόγω της έντασης της μουσικής, δεν μπορώ να μοιραστώ την απορία μου με τον Κάππα. Ευτυχώς, γιατί θα γέλαγε μαζί μου. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, ανοίχτηκε δρόμος ανάμεσα στο πλήθος, περάσαμε και αντικρίσαμε το υπόλοιπο μαγαζί, τα τραπέζια, τους καναπέδες και την πίστα. Όλο το μαγαζί γεμάτο και ένας καναπές, ο κεντρικός, ήταν άδειος και μας περίμενε! Περίμενε την παρέα μου. Ακολουθώ τους δικούς μου προς τον καναπέ, ακολουθώ τη διαδικασία μύησής μου στον κόσμο του στριπτήζ. Όπως περπατώ και περνώ ανάμεσα από τραπέζια, αρχίζω να αντιλαμβάνομαι τις κοπέλες. Απλώς σαν παρουσίες, δεν μπορώ να διακρίνω λεπτομέρειες. Ο κόσμος πολύς, το φως λίγο.<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(255,0,0);font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span lang="EN-US">Και τότε… Και τότε την είδα! Την είδα να περπατάει ανάμεσα στους "πελάτες". Και ήταν από έναν άλλο κόσμο. «Την γαμήσαμε», θυμάμαι πως σκέφτηκα. Χωρίς να το καταλάβω, είχα σταματήσει να προχωρώ και την κοιτούσα. Σταμάτησε ο χρόνος. Ξάφνου, δεν θυμόμουν την παρέα μου, δεν θυμόμουν πού ήμουν, άδειασε το μαγαζί από τον κόσμο. Ήμουν εγώ και αυτή να περπατά. Θεέ μου, δεν έχω τον τρόπο να περιγράψω το περπάτημά της. Γύρω στο 1.70 και με τακούνια τουλάχιστον 15 πόντους, πάνω από 1.85 στο σύνολο. Μελαχρινή, με πρόσωπο από τα βάθη της Ασίας, ανανεμιγμένα χαρακτηριστικά Ρωσίας και Μογγολίας, με τα τονισμένα μήλα, τα λάγνα, μεγάλα και ελαφρώς σχιστά μάτια, μαλλιά σκούρα καστανά, λίγο πιο κάτω από τους ώμους, ίσια. Μεγάλο στήθος, που το κρατούσε προτεταμένο όπως περπατούσε, απίστευτα πόδια με ελαφριά κλίση προς τα μέσα, τα πόδια που μόλις τα αντικρύζεις, τα αισθάνεσαι τυλιγμένα γύρω από τη μέση σου, ενώ είσαι μέσα στο κορμί της. Γυναίκα πραγματική, γεμάτη χυμούς, γοφούς τορνευτούς, καμία σχέση με το ανορεξικό πρότυπο που πλασάρει εδώ και μιάμιση δεκαετία η Δυτική Ευρώπη. Όσο την κοιτούσα αυτή πλησίαζε προς το μέρος μου, θαρρείς πως το είχε καταλάβει και ήθελε να μου δείξει περισσότερες λεπτομέρειες. Φορούσε ένα σουτιέν και ένα string</span><span style="COLOR: rgb(204,102,204)">. <span style="COLOR: rgb(255,0,0)">Καθόλου δεν την ένοιαζε που φαινόταν η χωρίς γράμμωση κοιλιά της (δεν θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει κάποιος αδύνατη, μα ούτε και χοντρή, μάλλον ήταν αυτό που λέμε "φο μέγκρ-παχουλή εκεί που πρέπει"). Περπατούσε με το κεφάλι όρθιο μπροστά , το στήθος της να ακολουθεί την κίνηση του σώματος, αν και πιο αυτόνομο από το υπόλοιπο κορμί, τους γοφούς να εκπέμπουν ερωτισμό. Το πιο λάγνο περπάτημα που είχα αντικρύσει και ταυτόχρονα το πιο λεβέντικο, το πιο περήφανο. Ένα περπάτημα που έλεγε προς όλες τις κατευθύνσεις: « Το ξέρω. Σας αρέσω. Μάθετε κι εσείς ένα πράγμα: κινδυνεύετε! Είστε του χεριού μου! Και δεν πρόκειται να λυπηθώ κανέναν από σας.»</span></span></span></span></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/druuna6.jpg"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/320/druuna6.jpg" border="0" /> </span></a><p align="center"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;"></span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;"></span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;"><span style="font-size:85%;"><strong>(Druuna, ό,τι πιο κοντινό μπορώ να βρω στην Άντζελα)</strong></span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Είχε πλησιάσει τόσο πολύ που τα πρόσωπά μας ήρθαν αντιμέτωπα. Μου φάνηκε πως με κοίταξε για μια στιγμή κατάματα, μπορεί και να ήταν η ιδέα μου, δεν ξέρω. Ξέρω όμως τι αισθάνθηκα: απειλή. Μια απειλή ακαθόριστη, που όμως ταυτόχρονα την ήθελα πολύ. Μια γλυκιά απειλή. Έναν κίνδυνο γεμάτο ερωτισμό και πάθος. «Την γαμήσαμε μαλάκα», επανέλαβα μέσα μου και με την άκρη του ματιού μου είδα από το βάθος του μαγαζιού τον Κάππα να μου γνέφει. Είχαν πάει στον καναπέ και εγώ είχα μείνει – για πόση ώρα δεν κατάλαβα – μες στη μέση του μαγαζιού, ανάμεσα στο πλήθος. Σαν αποβλακωμένος κινήθηκα προς το μέρος της παρέας μου και κάθισα στη μια άκρη του καναπέ. Πριν περάσει ένα λεπτό, η γυναίκα που είχα δει να περπατάει, η γυναίκα της οποίας το «καλλιτεχνικό» όνομα (Άντζελα) θα μάθαινα μετά από 15 μέρες, το δε πραγματικό (Νατάσκα) μετά από κάνα μήνα, ήρθε και κάθισε στην παρέα μας! Δυστυχώς, κάθισε με τον Γάμμα, αφού τον αγκάλιασε και τον φίλησε.</span></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Από την στιγμή εκείνη, η Άντζελα έγινε ο μόνιμος συνοδός της περιπέτειάς μου στον κόσμο του στριπτήζ. Ό,τι κι αν γινόταν το συνέδεα μαζί της. Γυρόφερνε συνεχώς στην πραγματικότητα ή στην φαντασία μου, τις πιο πολλές φορές χωρίς η ίδια να έχει ιδέα, πλησίαζε και απομακρυνόταν από μένα. Στριφογύριζε στ΄ αλήθεια ή στο μυαλό μου, όπως η Τίνκερ Μπελ, η νεραϊδούλα στον κόσμο του Πίτερ Παν… <o:p></o:p></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-116359058352204874?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-1163419293949297442006-11-13T13:35:00.000+02:002007-01-03T22:52:00.974+02:00Προέκυψε ένα λουμπάγκο.<br />Αποδείχθηκε επίμονο.<br />Striptease με λουμπάγκο;<br />Δύσκολο...<br />Μέχρι νεωτέρας λοιπόν, τροφή για σκέψη.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/strip.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/320/strip.0.jpg" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/strip2.0.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/320/strip2.0.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/painting1.1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/320/painting1.0.jpg" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/zemanova4.0.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/320/zemanova4.0.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-116341929394929744?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-1163161772523640702006-11-10T14:28:00.000+02:002007-01-03T22:51:23.214+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;">Κοντά σαράντα ενός ετών. Χωρισμένος δυο φορές. Μια από τη γυναίκα μου και μια από αυτή που νόμιζα γυναίκα της ζωής μου. Δυο χρόνια τώρα, δύσκολα. Οι μέρες βαρετές, οι νύχτες δεν τελειώνουν. Όπως συνήθως συμβαίνει, τα επαγγελματικά ακολουθούν τη διάθεσή μου. Σκατά. Λεφτά ελάχιστα, χρέη αρκετά, πολύ άγχος, καθόλου κέφι πραγματικό. Κανένα σχέδιο για το μέλλον, όλα με το φως του λυκόφωτος.<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Αρχίζω να γράφω ένα μυθιστόρημα, η πρώτη μου προσπάθεια. Καλό το στόρι, έτσι μου λένε όσοι το έχουν ακούσει, μα δεν με νοιάζει και πολύ. Απλώς να σκοτώνω τα βράδια μου, να έχω κάτι να ασχολούμαι, υποσυνείδητα θέλω σε κάτι να ελπίζω. Και για λόγο που ποτέ δεν κατάλαβα, μια από τις ηρωίδες του μυθιστορήματος προκύπτει στριπτιζού. Δεν υπήρχε ανάγκη για κάτι τέτοιο, θα μπορούσε να ήταν μια οποιαδήποτε γυναίκα, το «επάγγελμά» της ήταν άσχετο με την υπόθεση. Κι όμως, μου κόλλησε στο μυαλό: στριπτιζού. Και στην πορεία ανακαλύπτω, πως δεν ξέρω τίποτα για τις κοπέλες αυτές. Δεν έχω πάει ποτέ σε στριπτιζάδικο, αν και σαράντα τόσο χρονών.<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Ο Κάππα, φίλος εδώ και καιρό, έχει παρτίδες με τα μαγαζιά αυτά. Δεκαπέντε χρόνια τώρα ανακατεύεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τον κόσμο του στριπτίζ. Πολλές φορές έχει προτείνει στην παρέα να πάμε μαζί του, να δούμε τι και πώς γίνεται. Δεν είχε κάτσει ποτέ η φάση. Και ένα βράδυ, με παίρνει τηλέφωνο: «Κατά τη μία τη νύχτα, θα πάμε για καφέ στο Θησείο και μετά με την άλλη παρέα μου, τη νυκτόβια, θα πάμε Ανατολή» . Όπου «Ανατολή» ένα στριπτιζάδικο στη Συγγρού, όπως μου εξήγησε. Και πάλι χωρίς να πολυκαταλάβω γιατί, λέω «Εντάξει, τα λέμε κατά τη μία στο Θόλο», ένα πολύ όμορφο καφέ στο Θησείο. Όση ώρα κάνω μπάνιο σκέφτομαι πως είναι μια ευκαιρία να γνωρίσω τις κοπέλες που κάνουν στριπτίζ, να μάθω γι’ αυτές, να μπορώ να γράψω για την ηρωίδα του μυθιστορήματός μου. Έτσι σκέφτηκα, ίσως ήταν ένα εξαιρετικά πειστικό άλλοθι για κάτι που ήθελα ούτως ή άλλως να κάνω. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως ποτέ , μέχρι τώρα, δεν το μετάνιωσα.<br /></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Τρεισήμισι το πρωί, μπαίνω στην Ανατολή. Έχω άγχος, το τρακ του πρωτάρη. Δεν ξέρω τι γίνεται πίσω από την μαύρη πόρτα, δεν ξέρω τους κώδικες, δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω και τι όχι, τι να πω και πού να σιωπήσω. Το τραγούδι που ακούγεται μόλις μπαίνουμε μου αρέσει: το Stronger των Sugababes. Μια κοπέλα είναι στην πίστα και χορεύει, δηλαδή γδύνεται. Βγάζει σταδιακά τα υποτυπώδη που φοράει, ένα σουτιέν και ένα κυλοτάκι. Είναι, ψηλή, αδύνατη, ξανθιά, με μαλλιά κουρεμένα αγορίστικα, φαίνεται κομπλαρισμένη – σαν να ντρέπεται, έτσι μου φάνηκε. Καθόμαστε σε ένα γωνιακό καναπέ, οι τέσσερις που αποτελούμε την παρέα: ο Λάμδα, ο Γάμμα, ο Κάππα κι εγώ. Στην αρχή αποφεύγω ακόμα και να κοιτάξω τριγύρω, τόσο ψάρακλας. Κάθομαι σαν «καλό παιδί» και περιμένω. Έρχεται το γκαρσόνι και παραγγέλνουμε. Μου κάνει εντύπωση, πως ρωτά μόνο εμένα. «Κόκα κόλα παρακαλώ», αποκρίνομαι. Όπως ήταν φυσικό ήξερε τι πίνουν οι άλλοι της παρέας, δεν χρειαζόταν να ρωτήσει. Εγώ ήμουν ο καινούριος. Το τραγούδι έχει αλλάξει και με την άκρη του ματιού μου βλέπω πως άλλαξε και η κοπέλα που χορεύει στην πίστα. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να μην τολμάει να κουνηθεί. Οι όποιες κινήσεις μου, περιλαμβάνουν την ελάχιστη μετατόπιση των μελών του σώματός μου, μάλλον μοιάζω πετρωμένος. Έχω αυτή την ακαθόριστη αίσθηση πως όλοι στο μαγαζί με κοιτούν. Όπως είναι φυσικό, κανείς δεν ασχολείται. Μόνο ο Κάππα, κι αυτός με την άκρη του ματιού του με κοιτάει που και που. Δεν έχει περάσει ένα πεντάλεπτο και ο καναπές μας έχει γεμίσει κοπέλες. Δύο έχει ο Γάμμα και από μία οι άλλοι δύο. Από την οικειότητα στη συμπεριφορά των κοριτσιών καταλαβαίνω πως τους ξέρουν καλά, ξέρουν ποιες πρέπει να έλθουν και τι να κάνουν. Ξαφνικά, αισθάνομαι δίπλα μου μια παρουσία. Γυρίζω και βλέπω την ξανθιά που χόρευε τη στιγμή που μπήκαμε στο μαγαζί.<br />-« Γεια σου, πώς σε λένε;» μου λέει σε σπαστά ελληνικά.<br />-« Σοφοκλή», απαντώ και ξέρω πως τη δυσκολεύει το αρχαιοελληνικό μου όνομα. «Εσένα;»<br />-«Βίκυ» μου λέει. « Είμαι από τη Λευκορωσία». Καμία αντίδραση εκ μέρους μου. Δεν ξέρω τι να πω. Πρέπει να συνεχίσω τις άσκοπες ερωτήσεις; Πρέπει να την κεράσω ποτό; Πρέπει να την διώξω; Μου αρέσει ή όχι; Δεν βλέπεις και καλά σε τόσο σκοτάδι. Αυτή συνεχίζει:<br />-« Είσαι παντρεμένος;»<br />- « Όχι πια. Ήμουν, αλλά έχω χωρίσει.»<br />- « Έχεις παιδιά;» επιμένει.<br />-« Όχι, δεν έχω», απαντώ χωρίς να καταλαβαίνω τι στο διάολο την ενδιαφέρουν αυτές οι λεπτομέρειες της προσωπικής μου ζωής. Τότε δεν καταλάβαινα, μα τώρα πια ξέρω πως πρόκειται για τις πιο δημοφιλείς ερωτήσεις που κάνουν οι στριπτιζούδες σε έναν νέο πελάτη, ιδίως αν όπως τον πρωτοβλέπουν, τον γουστάρουν και κάπως. Βέβαια, η έννοια «γουστάρω» για μια στριπτιζού, δεν είναι και τόσο ξεκαθαρισμένη. Στην πορεία, θα με απασχολούσε το θέμα αυτό, θα το ανέλυα διεξοδικά!<br />- « Θα με κεράσεις ένα ποτό;».<br />Έτσι, μέσα Απριλίου του 2005, ξεκίνησε η περιήγησή μου στον κόσμο του στριπτήζ.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33498670-116316177252364070?l=striptizadiko.blogspot.com' alt='' /></div>Sofogreghttp://www.blogger.com/profile/04750354176840587342noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33498670.post-1162960042535346062006-11-08T05:26:00.000+02:002007-01-15T18:29:51.909+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Όλα αυτά ξεκίνησαν από κάποιες κοπέλες δεκαετίες πριν, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε εποχές δύσκολες και σαφώς πιο συντηρητικές, κάποιες γυναίκες έκαναν πασίγνωστο το στριπτήζ. Έγιναν διάσημες και μετέτρεψαν το χορό στη μπάρα σε μια νέα μορφή τέχνης. Έκαναν τον πρόκληση και τον αισθησιασμό, μέρος της διασκέδασης πολλών-κυρίως ανδρών. Το κείμενο αυτό είναι ένα αφιέρωμα σε 10 από τις πιο φημισμένες strippers όλων των εποχών, σε 10 πραγματικές πρωτοπόρους της τέχνης του striptease. Γνωρίστε τις:<br /></span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" ><br />Gypsy Ros</span><span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/gupsy%20rose%20lee.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; WIDTH: 120px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 133px" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/200/gupsy%20rose%20lee.jpg" border="0" /></a></span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" >e Lee:<br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Ίσως η πιο διάσημη στριπτιζέζ όλων των εποχών. Ξεκίνησε στο Minsky's Burlesque στη Νέα Υόρκη, συνέχισε στα Ziegfeld Follies και έγινε πασίγνωστη κάνοντας στριπτήζ μέχρι τα 23 χρόνια της. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με πιο συμβατικές μορφές διασκέδασης και έκανε καριέρα στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έκανε ένα γιο με το σκηνοθέτη Otto Preminger και πέθανε το 1970, έχοντας στην κατοχή της πίνακες-προσωπικά δώρα των<br /></span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" ></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Picasso,Chagall και Ernst.</span><br /></span><span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/dixie%20evans.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/200/dixie%20evans.jpg" border="0" /></a><br /></span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" >Dixie Ev</span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" >ans: </span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;"><span style="font-size:0;">Έγινε γνωστή σαν η Marilyn Monroe του Burlesque. Ξεκίνησε την</span></span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"> καριέρα της στο El Ray Theatre το 1952 και σταμάτησε το 1967. Στο νούμερό της, εκμεταλλευόμενη την ομοιότητά της με τη Monroe, παρίστανε πώς θα ήταν η Marilyn, αν ήταν stripper! Σήμερα διευθύνει το Exotic World: The strippers Hall of Fame & Museum, το οποίο πήρε από την φίλη και συνάδελφό της Jennie Lee.</span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><br /><br /><br /><br /></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" ><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;">Tempe</span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/tempest%20storm.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/200/tempest%20storm.jpg" border="0" /></a></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" ><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;">st Storm:</span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Ένας από τους πραγματικούς μύθους της χρυσής εποχής του στριπτήζ. Ξεκίνησε κι αυτή από το El Ray Theatre και έγινε διάσημη σαν pinup girl. Έπαιξε σε ταινίες του τρομερού Russ Meyer και είχε δεσμό με τον John F. Kennedy, τον Sammy Davis Jr. και τον Elvis Priesley. Όταν κάποτε ρωτήθηκε αν ενοχλείται από τα τεράστια στήθη της, απάντησε: " They don't make 'em too big for this business." Έκανε στριπτήζ μέχρι τα 65 της(!!) και ζει στο Las Vegas.</span><br /><br /><br /></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" ><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;">Lili St Cy</span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" ><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;">r:</span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"> <span style="font-family:trebuchet ms;">Ξεκίνησε την καριέρα της στο Gayety Theatre του Montreal το </span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/Lili%20St%20Cyr.0.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/200/Lili%20St%20Cyr.0.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">1944. Έγινε διάσημη με το νούμερο στο οποίο έκανε μπάνιο με σαπουνάδες</span><span style="font-family:trebuchet ms;"> γυμνή στη σκηνή καθώς και με το περίφημο "The flying G", όπου το στρινγκ της πιανόταν από μια πετονιά ψαρέματος και έφευγε από πάνω της στο τέλος της σκηνής. Είχε δεσμό με τον Orson Welles, τον Victor Mature, ενώ σαγηνεύτηκε και σαγήνευσε την Marilyn Monroe. Έζησε μια πολύκροτη ζωή που περιέλαβε 6 γάμους, πολλούς καβγάδες και αρκετές απόπειρες αυτοκτονίας. Έγινε η βασίλισσα του στριπτήζ στο Las Vegas και πέθανε το 1999 στα 81 της χρόνια.</span><br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" ></span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" ></span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" ></span><span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/blaze%20starr.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/200/blaze%20starr.jpg" border="0" /></a></span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" > Blaze Starr</span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" >: </span><span style="font-size:0;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Έγινε γνωστή στο Two O' clock Club στη Baltimore και ακόμα περισσότερο όταν μπήκε εξώφυλλο στο Esquire το 1954. Ξακουστά ήταν τα νούμερά της με τον καναπέ , ο ο</span><span style="font-size:0;"><span style="font-family:trebuchet ms;">ποίος όταν ήταν πάνω του και γδυνόταν έπαιρνε φωτιά και καιγόταν και με έναν πάνθηρα τον οποίο είχε εκπαιδεύσει να τη γδύνει. Η σχέση της</span><span style="font-size:0;"><span style="font-family:trebuchet ms;"> με τον κυβερνήτη της Louisiana Earl Long, έγινε ταινία με τον τίτλο Blaze και πρωταγωνιστή τον Paul Newman το 1989.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Αγόρασε το Two O' Clock club το οποίο διευθύνει μέχρι και σήμερα.</span><br /><br /><span style="font-size:0;"><span style="FONT-WEIGHT: bold"><br /></span><br /><span style="font-size:0;"><span style="FONT-WEIGHT: bold">Candy Barr:</span> <span style="font-family:trebuchet ms;">Επί της ουσίας η καριέρα της ξεκίνησε όταν με την απειλή όπλου</span><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-family:trebuchet ms;"> </span><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" style="FONT-FAMILY: trebuchet ms" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/candy%20barr.0.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/200/candy%20barr.0.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;">ταινία πορνό της δεκαετίας του '50, Smart Alec. Έγινε μια από τις διασημότερες strippers με έσοδα περίπου 1.000.000 $ σημερινά λεφτά ετησίως. Φυλακίστηκε 3 χρόνια για κατοχή μαριχουάνας και κλήθηκε να καταθέσει στο FBI για τη σχέση της με τον Jack Ruby πριν τη δολοφονία του J.F.Kennedy. Είχε επίσης μια σύντομη σχέση με τον Hugh Hefner και όταν αποσύρθηκε έζησε στο Texas όπουκαι πέθανε προσφάτως σε ηλικία 70 ετών .</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/rita%20grable.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/200/rita%20grable.0.jpg" border="0" /></a><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" >Rita Grable:</span><span style="font-size:100%;"> Ήταν γνωστή ως "Το κορίτσι με τις </span><span style="font-size:100%;">μαύρες κάλτσες". Στην αρχή ήταν "νόμιμη"</span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;"> χορε</span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">ύτρια, χορεύοντας μπαλέτο και κλακέτες</span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">, πριν η ανέχεια την σπρώξει στο burlesque. Παρότ</span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">ι έγινε γνωστή στιπτιζέζ, εξακολούθησε να παλεύε</span><span style="font-family:trebuchet ms;">ι για μια καριέρα στο θέατρο και τον κινηματογρά</span><span style="font-size:100%;">φο, χωρίς όμως να τα καταφέρει ιδιαίτερα.</span><br /><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-size:100%;" >Lilly Christi</span><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-size:100%;" >ne</span><span style="FONT-WEIGHT: bold"> </span><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/200/lilly%20christine.jpg" border="0" /><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;"> Γνωστή ως "Το κορίτσι-γάτα", άρχισε να εμφανίζεται στη Νέα Ορλεάνη πριν πραγματοποιήσει το άλμα για το Broadway. Πάντα επέμενε πως ήταν ηθοποιός και όχι στριπτιζέζ, παρόλο που στα νούμερά της έβγαζε όλα τα ρούχα της. Γνωστά νούμερά της ήταν "Ο χορός της γάτας", "Voodoo dance" και " Η κάψα του χαρεμιού", στα οποία εμφανιζόταν με αποκαλυπτικό μπικίνι και μαύρες δικτυωτές </span><span style="font-size:100%;">κάλτσες. Πέθανε στην Florida το 1965 από περιτονίτιδα.</span><br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/evelyn%20west.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/200/evelyn%20west.jpg" border="0" /></a><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" >Evelyn West:</span> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">Έγινε γνωστή ως "Το κορίτσι με το στήθος των 50.000$", αφού ασφάλισε</span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;"> το</span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;"> στήθος της για το ποσό αυτό στους Lloyds του Λονδίνου. Στην </span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">πραγματικότητα, αυτό ήταν ένα μόνο από τα πολλά τρικ που χρησιμοποίησε για να βρίσκεται συνεχώς στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων της εποχής. Κατάφερε να απασχολεί τη δημοσιότητα για πολλά χρόνια, αφού εμφανίστηκε γυμνή σε γάμο, μήνυσε άλλες strippers, πέταξε ντομάτες στην Anita Ekberg και άλλα τέτοια.</span><br /></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/1600/jennie%20lee.1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2258/3679/320/jennie%20lee.jpg" border="0" /></a><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" >Jennie Lee:</span> <span style="font-size:100%;">Γνωστή ως "The Bazoom Girl", γύ</span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">ρ</span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:100%;">ισε σχεδόν όλο τον κόσμο, εμφανιζόμενη στα αμερικάνικα στρατεύματα κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είχε εκπληκτικό έλεγχο των μυών της και έτσι μπορούσε να κουνάει τα δύο στήθη της ταυτόχρονα σε διαφορετικές κατευθύνσεις! Είχε φαν κλαμπ στο οποίο με 25 cents μπορούσες να παραλάβεις χειρόγραφο γράμμα της. Ιδρυσε το Exotic World: The strippers Hall of Fame &amp; Museum, το οποίο, μετά το θάνατό της (από καρκίνο του στήθους- τι τραγική ειρωνεία...) το παρέλαβε η φίλη της Dixie Evans.</span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><br /></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></spa